p.s. I love you

We waren een beetje ontregeld, oma, vorige week... Een Kattenstoet zonder feestje in de Dikkebusseweg, dat waren we eigenlijk niet gewoon... want waar zouden we dan verzamelen... en waar gingen we dan heen? En zou er op andere plekken langs het parcours wel nog plaats zijn, of stond alles gewoonlijk helemaal vol en wisten wij dat niet omdat wij sinds jaar en dag tegen drie uur postvatten bij het station? En konden wij al wel gegeten hebben tegen kwart na één, nu we halsoverkop beslisten om aan het brugje bij de Vestingen te gaan staan? En kon je daar een beetje in de schaduw staan of zou een petje van pas komen? En zou tante Marleen ons wel vinden, nu we ons een beetje herschikt hadden?

Het liep allemaal los, oma, maar dat had je wel kunnen verwachten. We aten op tijd en kwamen op tijd, er was nog wat plaats, we vonden elkaar, de zon scheen niet te hard en de stoet was een schot in de roos. (Je zou het geweldig gevonden hebben, want de reuzen en Minneke Poes maakten een dansje voor onze neus en de snoezepoezen huppelen vrolijk voorbij. Maak je geen zorgen, er zat niet té veel vernieuwing in. Net genoeg, met nog heel veel traditie, zoals jij het graag had.) Bertje en Janna zagen de stoet voor het eerst en waren content. En Lander moest in de ketel! (En Lucie en Jackje weenden van 't verschot...) Je hoort het wel, oma, het was een fijne dag.

Vanmorgen kocht ik van die dikke D-batterijen, oma, en je zal lachen als je hoort waar die voor dienden... Weet je nog die keer dat de Sint bij jou een kindercomputer bracht? Wel, die staat nu hier, en hij is dus sinds vanmorgen weer in gebruik, 22 jaar na datum!

Het was een slimme zet van je, want jij had dat natuurlijk goed bedacht: geen van de 16 kleinkinderen kreeg thuis zoiets ultramoderns, en het zag er niet naar uit dat dat in de nabije toekomst zou veranderen, zo begin de jaren 90. Onze hippieouders en batterijspeelgoed, dat ging niet echt samen, maar als de Sint dat bij oma bracht -en wat bij oma ligt, blijft bij oma- kon elk van ons er toch wel mee aan de slag... Je moet wel gek geworden zijn van het geluid dat bij elke duw op een toets uit het affaire kwam (ik alleszins wel!), maar je kon het op meesterlijke manier verbergen, en met je engelengeduld liet je ons om beurten een kaart kiezen en het spel spelen.
Ik probeer het ook zo te houden, maar het lukt me nog niet om de orde in deze chaos te bewaren. Je geduld heb ik al zeker niet overgeërfd...

Het leven kabbelt verder, oma, en de dagen glijden voorbij. Jouw aanwezigheid blijft tastbaar... in luidruchtige en kleine dingen...