zondag 26 augustus 2018

Audresselles, ma belle!

 

Net als vorig jaar en het jaar daarvoor (en eigenlijk ook al de zomer daarvoor) ontsnapten wij de voorbije dagen nog heel even aan de het-is-weer-bijna-september-en-we-zijn-er-nog-helemaal-niet-aan-toe-stress.
Met even spannende als uitnodigende weersvoorspellingen voor het weekend dat we in ons hoofd hadden  (kamperen! tenten! bbq! vliegeren!) die dan ook nog eens om het kwartier veranderden (pluie, orage, ciel couvert, averses faibles, rares averses, fortes rafales en ook gewoon ensoleillé) gokten we met regenjassen, mutsen, windbreakers, fleecefraksjes en -haarbanden en toch ook enkele korte broeken dat het nog nét te doen zou zijn...

Op naar Audresselles, naar onze camping, op ons plekje en met onze familie!

Achteraf bekeken bleken het vestimentaire zorgen om niets: oma Lieve had blijkbaar gewoon mooi weer geregeld, ons contentement kon niet op!

De zee gaf tonnen energie, de entourage gezellige ambiance en ik denk dat ik voorzichtig kan zeggen dat we weer (bijna?) allemaal klaar zijn voor een nieuw schooljaar vol spannende avonturen...

 

 





zaterdag 18 augustus 2018

Lieve(s) planten

Ik had dus 4 witte bloempotten en één lama over.

Met lege bloempotten kon ik nog wel een poosje leven, maar de lama stond zich daar maar een beetje te vervelen op de kast. We hadden er een beetje compassie mee en wreven elke morgen eens over z'n bolletje. Hij gaf geen kick en verroerde zijn pootjes niet, maar dat konden we natuurlijk langs een kant wel verwachten van een cache-pot.

Ik denk dat ze ons groen gemis  in het voorbijrijden eens moet geroken of toch minstens gevoeld hebben, want plots stuurde Lieve uit het niets de vraag of we plantjes konden gebruiken... Telepathie, of toch minstens great minds die alike denken!

Ik weet niet of u 't ook ziet, maar wij zagen onze lama daarnet kakebreed lachen!



Danketje, Lieve, we gaan er goed voor zorgen!

woensdag 15 augustus 2018

Oh... Côte d' Armor, comme je t'adore!

20 jaar geleden
- de éérste keer dat de Fransen wereldkampioen voetbal werden, zou Drakenjager zeggen, hij rekent ondertussen in kampioenschappen -
stonden wij met alle Claeyssens op een camping in Bretagne. Tijdens dat kampioenschap, en tijdens de finale. Waar mijn broer als enige voor Brazilië supporterde. Dit terzijde. 

Het kan dus helemaal géén toeval zijn dat Emmyemmy en ik, in het kader -en misschien al een beetje in de nasleep- van al die recente voetbalfestiviteiten opnieuw aan de Côte d'Armor belandden!
Op papier voor een roadtrip, want dat klinkt zo hip,
in realiteit (laat ons vooral eerlijk zijn) om veel te veel te eten, af en toe iets te drinken en zo'n zestien keer per dag te chillen.
Glampen op een glamping. Glamourous, want zo zijn we wel.

20 jaar, da's toch een hele lange poos; ik herkende een aantal Bretoense namen wel, maar zeggen dat er allerlei bellen rinkelden, zou de waarheid geweld aandoen. Al was het wel fijn om af en toe een compeet déjà-vugevoel te krijgen, en dan te twijfelen of ik daar écht al eens geweest was, of ik het van de ene of de andere foto herkende of of het misschien niet gewoon een fata morgana zou zijn...;-)

Tijd voor nieuwe herinneringen, dus, en die situeren zich ruwweg tussen Plouha, Paimpol, Plouézec, Pleubian en Perros-Guérec. Allemaal met de P van plezante pauze, prima plezier, perfect paraderen en andere plezantia...

Vestimentair waren we gelukkig voorzien op gietende regen en stralende zon, en zowat elk weertje daartussenin, wat een brede waaier aan winter- en zomerkleren met zich meebracht, maar 't was een roadtrip en geen vliegvakantie, dus de halve kleerkast kon gewoon mee. (En een jas, en een sjaal, en schoenen, sandalen, sletsen, en een fleecebaajtje. Allemaal in de autokoffer! )

De smaken van Bretagne was ik eigenlijk absoluut niet vergeten! Gallettes bretonnes, crèpes sucrés, moules marinières en af en toe een crème glace, veel heb ik niet nodig om te smilen van kaak tot kaak. En zoveel goedkoper dan bij ons, daar hebben we vaak om gelachen. Hardop, want zo zijn we.

De foto's spreken voor zich, en dat het lékker én veel was, dat ook.

























Côte d'Armor, je t'adore!

dinsdag 7 augustus 2018

De mooiste meisjesnaam ter wereld

Ze was het type 'pittige, kortharige vrouw van middelbare leeftijd met fancy bril, die alle hoofden doet draaien' en in de hippe retro jurk die ze droeg was ze een levende reclame voor het enige merk dat ze in haar winkel verkocht.

Toen we wilden afrekenen, vroeg ze mijn Moeke of die al klant was. Dat bleek niet zo, maar ikzelf wél en even later hoorde ik me mijn familienaam dicteren.
Ik moest hem 4 keer spellen, wat op zich al geen goed teken was... want hoe moeilijk kan een naam van 6 letters eigenlijk zijn... maar we waren 2 provincies van ons huis vandaan en 't was zondag en iedereen had om het meest last van de tweede hittegolf van de zomer. 

En toen vroeg ze dus mijn voornaam.
Ik voelde de bui al half hangen.

"Soetkin."

"Wablief?!"

"Soetkin", herhaalde ik en ik geloof wel dat ik kalm bleef.

"Waar hebben ze die naam gehaald?!" rolde uit haar mond, en ik hoorde mijn Moeke naast me, duidelijk op haar moeketenen getrapt, luid en geaffronteerd snuiven.

"Hij is anders wel helemaal Vlaams, hoor", wreef ik de levende etalagepop onder de neus.

"Het is de mooiste meisjesnaam ter wereld", zei mijn Moeke ijzig kalm. "En de moeder van Tijl Uylenspiegel heette zo. Misschien moet u dat boek nog maar eens lezen."

We rekenden af en konden niet snel genoeg buiten zijn.

Twee straten verder verzekerde Moeke haar kleindochter ervan dat ze Quinn ook een hele mooie naam vond. ;-)