zondag 19 februari 2017

Mamasoet hartje veggie

Het is een héél eind geleden dat ik nog eens wat postte over mijn veggie style of life.
Wie het hier een beetje volgt, weet dat ik niet de grootste predikant ben: wat jij of zij of hij eet is meestal 't laatste van mijn zorgen. (Ik heb het wel gehad met mensen die mij van haar noch pluimen kennen, maar als 't woord 'vegetarisch' valt plots een onweerstaanbare drang voelen mij te ambeteren met afgezaagde vragen genre 'Wateetjijdanzoal?', 'Eneetjekip?', 'Enwaaromeetjeafentoevis?', 'Enisdatdanaltijd?'. Nog minder gemanierde onbekenden denken dat ik aan hen verantwoording moet afleggen. Waarom. Waardoor. Enkelingen spreken meteen ook een waardeoordeel uit. Of ik wel een échte vegetariër ben. Of mijn gedachten wel consequent zijn.  Gastn, ik ken jullie van haar noch pluimen, laat mij eens grust.

En.Altijd.Tijdens.Mijn.Eten.
Wie mij een beetje kent , weet dat mijn eetmomentjes telkens hoogtepuntjes in mijn bestaan zijn...

En.Altijd.Die.Vragen.
Of ze eens mogen proeven. #soetdoesnotsharefood
Of het lekker is. #anderzouikhetnietopeten
Of ik geen tekorten heb. #zalikeenbloedtestafleggen?
Of ik geen honger heb. #hebjemijaleensgoedbekeken?
Of ik dan niet veel te veel chips eet. #zwijgeroverofiktrekeenzakopen
Of mijn kinders vlees eten. #zemogenkiezen
Of Drakenjager vlees eet. #eenhalvekoeperdag
Laat.Mij.Grust.)  Dit waren de langste haakjes ever, nvdr.

Maar bon! Er is dus veggienieuws! 2 nieuwtjes, zelfs!

Ten eerste komen de Dagen zonder Vlees er weer aan... Een mooie uitdaging voor al wie een inspanning wil doen om (af en toe of permanent) wat minder vlees en/of vis te eten. Te beginnen met 40 dagen,  misschien voor de rest van je leven!
 Ik mocht dit jaar een kleine bijdrage leveren aan het educatief pakket dat via de organisatie in Vlaamse scholen verspreid wordt, dus als je in 't onderwijs staat en duurzaamheid je nauw aan 't hart ligt... 't Is gesneden brood!
Zin om mee te doen? Registreer je dan, en sluit misschien ook aan bij een lokale groep, want samen smullen is natuurlijk zestien keer leuker dan alleen!

Ten tweede ... tromgeroffel... startten we vorige week officieel met een lokale afdeling van EVAvzw, de vereniging die plantaardige voeding wil promoten en mensen bewust wil maken van de voordelen van vegetarisch eten! Onze afdeling heet 'Eva Westhoek' en er is een prille Facebookpagina waarop je ons kan volgen... De startvergadering bleek een bruisbal van lekkere en creatieve ideetjes om de bewoners van de verre Westhoek die vegetarisme een warm hart toedragen te prikkelen.
Benieuwd? Like en volg ons! Je zal het je niet beklagen!
(En als je daarnet al besliste om deel te nemen aan Dagen zonder Vlees, dan kan je zelfs bij Eva Westhoek aansluiten, wij zijn nu al by far de machtigste bende. Je zal het je niet beklagen.)

Heb ik al gezegd dat het mooie tijden zijn?
't Zijn mooie tijden.
En lekkere.


zaterdag 18 februari 2017

7 foto's, 1 week - school&feest

Ik nam vorige week wat vaker de tijd om foto's te nemen, dus 't is weer het moment...
voor 7 foto's, 1 week!

De week begon met sneeuw vorig weekend, maar  dinsdag en woensdag proefden we toch al voorzichtig een beetje van de lente... (Wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!) Samen met de courage voelde ik mijn energy level vier trappen stijgen!

Omdat Het Nest vandaag schoolfeest viert, had ik vorig weekend niet veel keuze: ik moest en zou door de sneeuw naar Brugge sjezen, op zoek naar een coole outfit voor Quinn.  Die sneeuw bleek een prima excuus voor een namiddagje me-time:  't was heel rustig in de winkelstraten en mijn cheesecake bij lpq smaakte delicieus...

Ook op school heb ik deze week gewoon keihard genoten. Zowel tijdens als buiten de lessen kneep ik mezelf enkele keren in de arm ... Dat ik gewoon betaald word om zoveel fijne dingen te (mogen) doen met mijn gasten, dat kan ik niet altijd helemaal geloven...
We werkten rond het ontstaan van de democratie en gebruikten daarvoor gummiberen, stonden stil bij het smelten van de ijskap en gingen all the way in een ijsbeer- en pinguinpak, we wekten energie op door een pindanoot te verbranden (steekvlam! wham!) ,gingen meteen ook op de foto met skinny Rudi en hielden een benefiet voor de ijsbeer.

Lieve lezers, Ik.Word.Hiervoor.Betaald.

Ook thuis aan animo geen gebrek: van een Furbie die aan 't eind van zijn Latijn is en acuut geopereerd moet worden tot een dubbel rietjesgat in je gebit... deze week was 't van dadde...

De weken gaan open en dicht,
maar zoals het nu gaat, gaat het goed!










zaterdag 11 februari 2017

Sneeuwhaakwerk

Het Nest zat gezellig in de zetel toen ik vanmorgen opstond, maar 't was nog te donker om te zien dat het vannacht gesneeuwd had!
Ik denk dat de buren in een straal van 16 kilometer allemaal stipt om kwart voor acht wakkergebruld werden. Sneeuw! Sneeuw! Sneeeeeeeeeeuw!

Het witte laagje was zo dun dat het bezwaarlijk voor tapijt kon doorgaan, dus moest ik  Jack wel corrigeren... 't was eerder haakwerk...

Omdat het ventje geen referentiepunt heeft, temperde mijn opmerking zijn pret niet, en nog geen vijf minuten later stond hij klaar bij het raam. In sneeuwboots... en pyjama.



Ik was vooral blij dat ze die boots toch één keer konden dragen, maar dat was buiten Nuno gerekend... Hij vond ze -en ik citeer- "belachelijk om naar 't voetbal te gaan". En zijn vader deed er nog een schepje bovenop door fijntjes op te merken "dat wij hier niet in Alaska wonen".

Nu ik de foto's bekijk, moet ik toegeven dat mijn boys misschien wel een beetje overdressed waren...




dinsdag 7 februari 2017

Los Demettos & hun mobieltjes

Ik dacht dat ik deze kwestie nog een poosje zou kunnen tegenhouden, maar sinds kort hebben wij officieel allemaal een gsm.

Allemaal?
Ja, allemaal.

5 gsm's voor 5 mensen.

Drakenjager een zwarte.
Ik één met eenhoorns.
Quinnebol één met bloemen.
Nunoboy één zonder SIM-kaart.
en Jack één zonder oplader ;-)

De goede verstaander begrijpt meteen dat de noodzaak tot een huishoudelijk telefoonreglement zich opdrong. ('t Was hier de voorbije weken een beetje à la folie, ik denk dat je met hun gezamenlijke schermtijd een gemiddelde winternacht kon verlichten.)

Sinds woensdag zit er daar dus een systeemtje in.

Iedereen blij!
(Behalve de kinders.)


zondag 5 februari 2017

My instax mini 8: beginnersgesukkel!

U heeft er een poos op moeten wachten, want het is ondertussen al een kleine maand geleden dat ik u een nieuwe reeks beloofde... Fijne momentjes, vastgelegd met mijn Fuji Instax Mini 8.

't Is niet dat ik nog geen fotootjes nam, maar ik heb toch een beetje moeten wennen aan de (licht)instellingen en de handhave van mijn roze kodaksje.
De tegenvallende resultaten vielen in 2 categorieën te sorteren:

1: Te donkere foto's (lees: je zag dat er in de verte iemand iets tofs aan 't doen was, maar wie die toffe gasten waren, was een raadsel, en ze konden net zo goed poedelnaakt of met hun rug naar je zitten of hun middelvinger opsteken, geen mens ging er wat van zeggen.)

2 Onduidelijke foto's (lees: je zag witte tegels met donkere voegen, maar 't konden net zo goed plafondplaten of wandfaiencen zijn, laat staan dat je de familie Demette in de verte zag poseren voor de anniversaire van marraine Marie-Noëlle. Jammer. En zonde. )

't Is niet dat er in januari niet genieuwjaard, gefeest en getoost werd! Neenee, ik wijt de miserie vooral aan de winter. Donkere dagen, schemerige zaaltjes en slechte binnenverlichting. En dan kan de beginnende hobbyfotografe (yours truly) het wel vergeten.
U zegt? Een tweede poging?
A, neen, hé, dat wil ik niet, want de allereerste (en voorlopig énige) spelregel die ik mezelf oplegde was dat ik van elk gezellig evenementje maar 1 (één) foto zou nemen. Ook als die niet 200 % was.

Opvallend waren ook de verschillende reacties die ik op het toestel kreeg.
Mijn paatje, bijvoorbeeld, kan er nog altijd niet bij waarom iemand in de tijd waarin we leven, met alle technologie en vooruitgang op vlak van multimedia en fotografie, überhaupt nog maar zo'n toestel zou kopen! Hij verklaarde mij nog net niet gek en zijn reactie bij mijn eerste test was ook uiterst twijfelachtig, maar dan vooral zelfs nog omdat hij als één van de enigen herkenbaar in beeld kwam :-)
Het toestel bleek wél een enorm  succes bij twintigers en dertigers, vooral meisjes en dames. De kleur zal er voor een groot stuk tussen zitten, maar de meest gehoorde opmerkingen zijn toch wel: 'waauw, nu gaat het echt wel om een momentopname', 'waauw, en er zit daar geen enkele filter op' en 'waauw, 't is echt iets voor jou'. (Kenners, die dames!)

Ik ben dus nog altijd in de oefenfase...

Maar er is beterschap op komst... beloofd!