The simple life

Onverwacht en ook helemaal onaangekondigd veranderde de minister (na wat lobbywerk waar we wel van wisten en waarvoor we menig petitie ondertekenden) op 22/12 de wetgeving over de terugbetaling van het wondermiddel Imitrex SC. Daar waar we nu maandelijks recht hadden op 14 dozen van 2 tegen verminderd tarief, en al de rest zelf moesten betalen (25 euro per prik, u kan tellen), trekt Maggie de terugbetaalbare dosis naar 60 spuitjes op voor zware pijnpatiënten met lange clusters. Wij zijn daar helaas bij, maar dit keer wil die 'helaas' meteen ook keihard 'hoera' zeggen! Toch gaan we ervan uit dat 2016 clustervrij zal verlopen. Hoop doet leven. Met 100 per uur!                

Morgen start hier de eerste medicatievrije dag in ... eh... drieënhalf maanden. Ik denk dat ik mag zeggen dat hij weer bovengemiddeld functioneert, die Drakenjager van mij. Hij pikte de draad weer op, neemt weer hindernissen en kijkt vol vernieuwd vertrouwen de winter tegemoet. Ik hoop met hem mee dat de medicijnkast dicht mag blijven voor een lange(re) periode. Ik duim. Ik reken er voorzichtjes zelfs op... Ik maakte mezelf de voorbije maanden bedenkingen die daarvoor alleen in clichévorm bij me opkwamen. Dat gezondheid het allerbelangrijkste is, zeker bij nieuwjaarswensen. Dat rolt eruit, je denkt dat je weet wat je zegt, je meent het ook wel. En toch... Gezond zijn is écht wel het állerbelangrijkste. Dat ik alléén en vér weg kan zijn, maar alleen maar als ik weet dat hij ok is. En dat ver weg zijn (zoals naar de Spar hier in Vlamertinge, toch zeker zo'n 700m bij onze voordeur vandaan) ook gewoon een gevoel kan zijn, als die ander doodziek is. En dat tien min...

  De zon piept door de wolken... Zou het ...  

Ik heb lang gedacht dat ik , als ik plots -hypothetisch- met acute drang weg zou willen uit het onderwijs wegens -nog hypothetischer - a) regelneverij b) schooljuffrouwmentaliteit c) administratieve rompslomp d) gezeur en gemopper of e) nog iets anders,  dat ik dan taarten zou gaan bakken of voor de Flair zou gaan werken. Beide ideeën bleken waangedachten. Ik sta helemaal niet om mijn zelfgebakken taarten bekend. En het idee van de Flair ben ik ondertussen al ontgroeid (hmmm). 't Is niet dat ik panikeerde, want ik wil nog helemaal niet weg en er is zelfs alweer sprake van nogal wat goesting om erin te vliegen, maar een mens denkt soms toch al eens na over een plan B en C. Ik zat dus een beetje in de rats met mijn alternatieven, het had zijn tijd nodig. Nu heb ik sinds enkele dagen een compleet actie- en handelingsplan in mijn hoofd. Ontsproten en gerijpt in de verschillende wachtzalen van de dokters die we de voorbije weken frequenteerden. Tijd tot nadenken was ...

Zomer 2015 wordt nu toch al een zevental weken ontsierd door clusters ... Omdat hij de moed erin zou houden, ons favorietje... Dadde, en een goed stuk Côté d'Or met noten. (En als u noveenkaarsen wil branden of een rozenkrans wil bidden, doe gerust. Alle beetjes mogen vanaf nu helpen.)

Ik neem u graag mee voor een mentaal experiment. Sluit uw ogen en beeld u even het volgende in. Je wandelt in een winkelstraat. Plots voel je een ijskoude breinaald je rechterslaap doorboren. De naald wordt bloedheet en tegelijk ervaar je een kloppende, ondraaglijke, extreem hevige pijn tegen je slaap. Je kunt je ogen niet meer openen en moet meteen in een donkere kamer gaan zitten of liggen. (In een winkelstraat? Ik dacht het niet!) Je strompelt naar je auto en laat je naar huis rijden. Je huilt van de pijn. Je brult van de pijn. Thuis raak je niet uit de auto: het daglicht brandt door je hoofd en de priem steekt je genadeloos, alsof je oog eruit zal vallen. Je wordt nat van het zweet en koelt meteen ook weer af. Je rilt. Omdat je de pijn van je af wilt slaan, krijg je een tremor: je voet of hand gaat ongecontroleerd schudden. (Toevallige passanten vragen je partner of alles ok is, of ze een ambulance moeten bellen.) Je huilt onophoudelijk en ergert je aan geuren di...