The simple life

Had je me vorig jaar deze tijd gezegd dat er een jaar kwam waarin we niemand mochten aanraken, ik had eens luid en hartelijk gelachen. Had je gezegd dat we mekaar geen gedag meer zouden zoenen en dat knuffels een ware no-go zouden worden, ik had je voor zot verklaard én ik was zelf zot geworden. Maar een mens wordt dus blijkbaar toch niet zot als hij dat wil, en we zijn dus nog altijd even - zoniet harder- gejost als in maart. Voor 2021 is er voor ons dus maar 1 doel: daj meugt gezoend zin.  In alle betekenissen van het woord, maar toch vooral in de natste .   

Op maandagmorgen bekom ik al eens graag van het weekend met de vragen van Proust in De Morgen en twee zjatjes straffe kaffie . Vanmorgen werden die dus gesteld aan één van mijn idolen in mijn kindertijd: Isabelle A!  (Toeval of niet, tijdens onze laatste t herapeutische wandeling  kwam ze eventjes ter sprake*. Het was dus min of meer een s ein van de kosmos dat ik ook eens werk moest maken van mijn eigen vragen van Proust.)  *: 't Was in combinatie met Willy Sommers. Ooit wijd ik eens een hele post aan Willy.  26 vragen aan Mamasoet. U moest u maar eens vervelen in Coronatijden.  Here we go, dus! (En kleine spoiler: ik begin bij de laatste, want die is echt mijn ding!) 1 Hoe oud voelt u zich? Omdat ik van 't eind van 't jaar ben, heb ik mij altijd een beetje frisser gevoeld dan mijn leeftijdsgenoten; omdat ik op mijn drieëntwintigste al mijn eerste baby had (en er daarna nog 2 kocht binnen de 6 jaar), heb ik mij altijd een beetje voor gevoeld op mijn leeftijd...

Stiekem ben ik wel een beetje fan van grote evenementen, vooral als ik ergens aan de buitenboord kan staan en toekijken. Vanop afstand zien hoe mensen opgaan in het moment, dat kan mij oprecht ontroeren. Grote concerten met een meeneuriënde massa, aandoenlijke afscheidsrituelen op school, een kampvuur met een zangstonde. Mensen die en groupe een gevoel delen en dat luid en duidelijk laten horen, ik krijg er kippenvel van. Ik had me dus ook vanalles bij voorgesteld, bij de Grote Bevrijding uit Corona . In mijn hoofd zou ik al mijn vrienden en vriendinnen terugzien in een slow motion van contentement en ontroering. Ik zou op tijd remmen en hen alleen een elleboogje geven, en misschien wel een traan wegpinken, zij het dan discreet en vanbinnen. Ik zou mijn broers en schoonzussen toelachen, mijn ouders virtueel rond de nek springen en met Emmy zou ik smullen van 't vaderland weg, met tussenpauzes, maar zonder rem.  't Was allemaal een beetje zonder dat mondmasker gerekend, maar ik...

Dat er een hele maand voorbij ging zonder dat ik hier één woord neerschreef. En dat ik iedere avond op en ten in mijn bed dook. Dat ik nog nooit zo ver, zo regelmatig en met zoveel goesting gewandeld heb als de voorbije maanden. Dat ik niets wilde schrijven over de shit waar we nu toch allemaal samen in zitten. 't Is niet van mij dat je peptalk moet verwachten, ik zwalpte meer dan ik voer en wat mijn schoolwerk betreft ben ik ei zo na verdronken. Dat ik steeds vaker voel dat mijn principes aan mij vreten en dat ik besef dat ik dat vroeger niet besefte. Dat ik perfect consequent inconsequent kan zijn met schermtijd, maar niet als het over coronashizzle gaat, of toch zeker niet met die intentie. Dat ik al een volle maand volledig vegan eet, en dat mijn weegschaal langzaam maar zeker begint te plooien. En 't is niet onder mijn gewicht. Dat ik enorme huidhonger heb, maar geen gewone. Dat ik mij luidop afvraag hoe mijn tuin eruit zou gezien hebben zonder corona. ...

92 kaarsjes onder rozige kersenbloesems, lang-zal-ze-leven-in-de-gloria! Worstjes op de bbq en een frisco voor iedereen! Ik hoop dat ze jou daarboven ook in de wolkenwatten leggen, omaatje! Met een  feestelijk lied, vrolijke vlaggetjes en liters rijstpap, met gouden lepeltjes.

We waren al een beetje aan het idee aan het wennen, maar het begon pas echt te dagen toen we dit filmpje doorgestuurd zouden krijgen: ons familieuitstapje naar de Efteling voor opa's 65'ste verjaardag zou niet kunnen doorgaan...  Uitgesteld is dan wel niet verloren, maar Het Nest zou Het Nest niet zijn als ze geen instant oplossing voor dit instant probleem gezocht zouden hebben, want als wij niet naar de Efteling mogen, komt de Efteling toch gewoon naar ons! Een Efteling in Vlamertinge - Jardin, dus, met alles erop en eraan.  U gelooft ons niet?  Er zijn zelfs foto's van! Samen splashen van de Vliegende Hollander! Vliegen door het luchtruim in de Zwevende Carrousel! Net-niet-kliedernat-worden op de spetterende Piraña!   Eventjes op 't gemak chillen in het Ballenbad! Samen flippen en trippen op Joris en de Draak ! We waren -zo kent u ons - ook gewoon heel proper op onszelf, maar met Hollebolle Gijs gaat dat toch alt...

We hadden ons dus vast voorgenomen om tijdens de voorbije 9 krokusdagen zoveel mogelijk te chillen . Een matig gevulde planning, kinders met schoolwerk en een moeder die bovengemiddeld veel noenetuksjes kon verdragen... alle parameters voor een krokuskongé op 't gemak waren aanwezig. En zo geschiedde. Er gebeurde nét genoeg om enkele foto's te schieten, maar ruim weinig genoeg om in zenmodus te gaan en dat een poosje te blijven. U vergeeft me dus vast het ontbreken van context en info bij de 7 plaatjes die de voorbije week illustreren. Weet u wat? Verzin er zelf maar een verhaaltje bij! Gebruik daarbij deze kernwoorden: snorremans - pizzabuffetje - een kluchtig shoppingsortietje - nunneschete zonder ei - aandoenlijk schone graffiti - Piet Hein en Piethein - SoetSoet en Suit Suit.  Zorg voor een duidelijke inleiding, een gevuld midden in verschillende alinea's en een tof slot. Vervoeg je werkwoorden in de ovt. Controleer je hoofdletters en check of je het lee...

"En als Sint-Maarten dood zal gaan, wie zal er hem dan opvolgen? Jezus?"

Toen ik in het vijfde leerjaar zat, kreeg ik les van een meester die dacht dat hij een klas tienjarige meisjes alleen maar zou kunnen temmen door extreem hard te brullen, extreem streng te straffen, extreem kwaad te reageren en onredelijk hard zijn gezag te laten gelden. (Hij moet echt ook extreem onzeker geweest zijn en hij had vast een extreem kleine piemel realiseer ik me nu, maar dat waren geen dingen waar ik aan dacht toen ik tien was.) Elke dinsdag kregen wij van hem een bladzijde zinnen met werkwoorden om te vervoegen. Het waren er elke keer 25, ofwel in tegenwoordige tijd, verleden tijd of voltooid deelwoord. Om ons nog eens extra te kullen , verwachtte hij dat we de zinnen waarin die werkwoorden stonden nog eens overschreven. Zonder fouten, zonder geschrap en helemaal zeker zonder tipp-ex.   (Ik was er pertinent zeker van dat hij dat deed om nog extra punten te kunnen aftrekken, zo'n onmens was hij. Hij verzon de moeilijkste bijzinnen om ons erin te luizen en hij sc...

De voorbije dagen mochten we met Eva Westhoek voor het eerst een standje bemannen op Festival Dranouter ! Je kon er natuurlijk terecht met al je veggie- en veganvragen, maar ook om bekende vegetariërs te voederen , een fotootje te nemen met onze immer sexy broccoliman , en voor écht overtuigde durfals waren er ook veggie en vegan tattoos ! Op de camping konden fijnproevers op donderdag al vegan hapjes meepikken, en al wie zin had in plantpower op de pleine, kon bij ons terecht voor lekkere tips voor gezonde (én vettige) veggie en vegan happen. Quinn en haar vriendin kwam ook eventjes langs én ze bleven ook bij Emmyemmy en mij slapen, dus was een beetje voorlichting over drank- en ander gebruik op zijn plaats ( drank is den duvel! ). Ook zij keerden terug met een brede smile en zin in meer... Hoe vat je 4 heerlijke dagen samen in een post die het allemaal vertelt? Niet! Het worden dus enkele foto's, het contentement hoef je er vast zelfs niet bij te bedenken ;-) ...

Het is nog wel eens gebeurd dat ik een bucketlist voor de zomer had. En dat ik die echt nauwgezet opvolgde . En updatete . Verschillende keren , zelfs.  Dit jaar is er maar 1 doel voor de komende 2 maanden: een beetje kalmeren, vooral in mijn hoofd. In een ideale wereld zou ik daarvoor heel vaak gaan zwemmen, leerde ik hoe je moet surfen, volgde ik duiklessen en zat ik dus hele dagen in en op het water. In diezelfde ideale wereld las ik daarvoor spannende boeken, dreef ik op een luchtmatras, zweette ik een festival nog eens helemaal uit en voerde ik 1 dag op 2 een vegan dagje in.  Als ik dan een beetje gekalmeerd was, vertelde ik aan mijn liefsten hoe graag ik hen zag, kon ik weer een hele avond kalm in de zetel liggen en had ik op 31 augustus weer zin in het nieuwe schooljaar. Geen bucketlist dit jaar... hoewel... als ik dit hier allemaal lees... ;-)

Zelfs als ze in de zetel lag voor een noenetuksje - of genoot van een zacht briesje onder de roze Japanse kerselaar als de lentezon veel zin had - speelde haar radio. Harder met de jaren, zodat ze hem kon blijven horen. En altijd op Radio 2 West-Vlaanderen, vaak Luc Appermont. Bij het verdelen van kleine, maar tastbare herinneringen was ik dan ook heel erg blij met het gekregen retrotoestelletje. Je mocht niet te vaak prutsen aan de antenne en moest het ruis van de jaren '90 voor lief nemen...  De grijze knoppen plakten hier en daar door onvoorzichtig keukengebruik, maar het aanknippen van de radio bracht elke morgen een warme golf van herkenning en zoete nostalgie met zich mee. Ze was weer eventjes terug, ik dacht haar soms zelfs eventjes te ruiken en hoorde haar zachtjes neuriën. Enkele weken geleden klonk de allerlaatste noot, iemand was onvoorzichtig met de antenne. Ik was niet thuis en  hoorde ze niet klinken, maar de gedachte maakt me benieuwd . Was het een sol of ...

Het was ja-ren geleden dat ik nog echt eens ging betogen en het kietelde al een poosje; als de jeugd zijn mond open trekt voor een frisser klimaat is het aan de mama's en de papa's om daar toch zoveel mogelijk de schouders onder te zetten, dacht ik! De voorbije maanden kon ik er om wisselende redenen niet bij zijn,  maar 15 maart stond plots helemaal vrij te blinken in mijn agenda... Global strike for the climate , en ik moest er niet eens voor staken... 't Gapte lik een oven!  Een kleine schop onder mijn kont, meer was er niet nodig om met de trein richting hoofdstad te sjezen, en met een muts, sjaal en winterjas kon zelfs de regen geen spelbreker zijn. Maar man, wat een zalige dag was me dadde ? Ik denk dat elke actie- en drukkingsgroep die ik de voorbije jaren een warm hart toedroeg op het appel was, voorzien van vlaggen, borden, flyers, megafoons en toeters. Enthousiaste kinderen, milieubewuste oma's en opa's, activerende meesters en juffen, bezorgde mama...