zondag 11 november 2018

Een pot vol goud!


Als het héél erg druk is en er héél veel moet gebeuren, plooi ik me al eens terug op de essentie. Aan een rustig tempo heel gewone dingen doen, het weekend gewoon weekend laten zijn...

Met mijn Jackzoon naar den Décathlon rijden voor een nieuw athletiektenuetje, daar buitenkomen en een knal van een dubbele regenboog zien... ik word daar dan ter plaatse heel eventjes oprecht gelukkig van.

Zo'n weekend is een pot vol goud!

zondag 4 november 2018

Herfstsortietje: Leuven & Mechelen!

Traditioneel is de herfstvakantie het perfecte moment voor een korte getaway, een sortietje met Emmyemmy nog voor de kerstdrukte toeslaat, zo net voor de proeven, de adventskalender, hete ovenhapjes en romige kaaskroketten.

Dit jaar planden we een tweedaagse in 2 (twee!) verschillende Vlaams-Brabantse steden: de treinrit heen spoorde richting Leuven, op dag 2 gingen we stappen in Mechelen. Met de Flairbon, onze trouwe vriend in herfstige tijden.
Op het programma stond zoals altijd lekker en veel, wat zowel op het gezelschap, het eten en de shopping sloeg, in volgorde van belang en evidentie.

Omdat het water in Leuven met bakken uit de hemel viel, lag de klemtoon daar zeker op gezonde voeding, maar we compenseerden het gebrek aan aankopen op dag 2. In Leuven vond de Sint echter al enkele schatten bij De kleine Johannes, en ook de Grasshopper konden we niet zomaar aan ons voorbij laten gaan... Ik kijk nu al uit naar de gezichtjes in de vroege morgen van 11 november!


Die gezonde voeding vonden we bij Greenway - die Thai green curry bowl! - en zeker ook bij la Cantina del coronel, want zo'n zalige Mexicaanse schotel heb ik nog nooit gegeten. Hun guacamole leek op 't eerste gezicht een beetje een verplicht nummertje, maar boy, were we wrong! Ik dacht ook dat mijn fajita's thuis niet te overtreffen waren, maar het zal nu toch wel een hele poos duren voor ik het weer aan zal durven mijn gekluns op tafel te zetten. Bij Emmy stond een stoofpotje in Mexicaanse chocoladesaus op tafel... Need I say more?! 





Na een zalige nacht in boutiquehotel Penta in Leuven en een ontbijt waar we makkelijk een ochtendvullend programma voor hadden kunnen voorzien, namen we de trein naar Mechelen, voor dag 2 vol weelde en contentement. De zon scheen, mét sjaal was het te warm, zonder sjaal was het te koud, maar als je in de winkel bleef was het nét goed!
Mechelen bleek een gezellige verrassing vol originele pop-upshops, gezellige interieurwinkels (Vertelles , een shop met plantenasiel, zeg!) , kinderkleertjes om van te likkebaarden (bij Otters en flamingo's, zou ik de hele boel leegkopen!) en hippe koffieplekjes (Huis van Hoof, met oma's lekkernijtjes! ) te zijn...
Deze hipsters vielen dus gelukkig niet uit de toon.






Een fijne ontdekking, Mechelen, een stad om zeker nog terug te komen!
En toevallig ga ik er voor het werk nu woensdag alweer heen...

Al blijft de portemonnee nu best een poosje dicht... ;-)

donderdag 1 november 2018

Wetenschappelijk onderbouwd theorietje: goeie koppels!

Ik heb de voorbije jaren een theorie ontwikkeld over goeie koppels. Koppels die samenblijven, waarvan de liefde blijft duren.
Er ging niet veel wetenschappelijk onderzoek aan vooraf, maar ik gaf mijn ogen de voorbije 20 jaar de kost en wat ik bij al die koppels die al zoveel jaren meegaan opmerkte, was toch wel opvallend.
Zo opvallend dat het geen toeval kan zijn...

Mijn vaststelling is voor een geoefend kijker met het blote oog zichtbaar, en de oefening is zo simpel dat iemand die voor de derde keer probeert al geoefend blijkt!
Als ik naar die koppels die de tand des tijds doorstaan kijk, dan vind ik altijd en zonder uitzondering dat ze op de één of de andere manier op elkaar lijken. Fysiek in de eerste plaats, en soms zelfs in hun gedragingen. Dat laatste kan natuurlijk een afstemming zijn die door de jaren heen zo gegroeid is... een beetje zoals bonobo's en chimpansees die na verloop van tijd hun regels op hetzelfde moment krijgen (wat bij gemengde koppels al meteen niet van toepassing of helemaal opmerkelijk zou zijn, maar bon, u begrijpt zeker wel wat ik bedoel!)

Ik weet niet of er een recht dan wel omgekeerd evenredig verband zou zijn tussen de mate waarin koppels op elkaar lijken en de sterkte van de relatie -dit zou voorwerp kunnen worden van mijn volgend onderzoek, maar als u zich geroepen voelt u hierin te verdiepen, geef een schreeuw en ik zal uw onderzoek vol enthousiasme helpen faciliteren -  maar ik heb nu al zo vaak gelijkaardige kaaklijnen, scheve neuzen, blinkende ogen, lachputjes, ronde gezichten, loensende blikken en sproetsnoeten gezien, dat ik een discussie over mijn punt zelfs niet meer toelaat.
Bij veel van die koppels bestaat er ook al jaren een discussie over op wie de kinders het meest lijken... Logisch, als u mijn punt hierboven hebt gelezen! Op allebei, tiens!

Toen ik gisteren een boekhandel deze memory zag liggen, moest ik dan ook glimlachen... want die gaat nog een beetje verder...

Misschien moet ik mijn volgend onderzoekje daarop toespitsen!


zondag 28 oktober 2018

Wittepensenfeest!


Wij eten geen witte pensen.
Hoewel mijn onderzoek ernaar beperkt is, ben ik er zwaar van overtuigd dat ze in hoofdzaak bestaan uit water,bloem en muizen-en rattenstaarten. Er zal misschien nog wat vet en zout aan te pas komen, maar ik zal er alleszins niet zo ver naast zitten...

Nu heb ik mijn kinders nog nooit echt verboden iets te proeven, dus had ik weinig poten om op te staan toen hun oom PH vorig jaar het Wittepensenfeest 2017 introduceerde.
Dat ongedierte moet gesmaakt hebben, want er werd meteen unaniem beslist dat er dit jaar een tweede editie van doen was. Bij PH. In zijn nieuw huis. Met héél Het Nest (wist hij veel waaraan hij begon!)

Vorig weekend was het dus van dadde...
Ze vonden het lekker. En veel. En vooral heel tof!

Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat er in 2019... ssshhhhhtttt!

 


vrijdag 26 oktober 2018

Tijd voor beterschap!


Het was hier een beetje stil de laatste tijd... Weinig vrije tijd en een strak schema zorgden voor enkele weken mediastilte... Ik heb u gemist, lieve lezer!

De komende week belooft beterschap... toch alleszins op het gebied van gezellige gezinsactiviteiten.  Zelfs Drakenjager plant een rustige week, wat mij dan weer de vrijheid geeft een sortietje te doen met Emmyemmy... Tijd voor thee, lezen en tukken!
Het Nest plande de week alleszins ook goed vol.

En u?
U krijgt hopelijk een verslagje...
Wat zég ik?
U heeft récht op een verslag!


maandag 8 oktober 2018

6 jaar zonder

zijn we je nu kwijt
of niet

je ogen
maar je kijken niet
je lippen
maar je lachen niet
je handen
maar je strelen niet
je adem
niet je praten

en ook de liefde niet

alles wat je was
heb je bij ons gelaten

zo mooi is ons verdriet

R. Gerard

zaterdag 22 september 2018

Leren delegeren!


Al wat je zelf doet, wordt niet door anderen gedaan. Een mantra die de voorbije weken telkens weer werd bewezen. 
Het werkt ook  omgekeerd, het werkt zelfs zeker omgekeerd, het werkt zelfs nog meer omgekeerd! 
Want wat je zelf eens een keertje niet doet, wordt blijkbaar wel door iemand anders gedaan!(Ik had het veel eerder willen weten!)

Bestond er een wandtegeltje van, ik hing het in de wc!

Soms komt er een gedetailleerd instructieblad,welgemikte post-it, doorgemaild boodschappenlijstje of semidringend sms’je vanuit een station in een andere provincie aan te pas, maar dat neem ik graag voor lief, want als punt bij paal komt, blijkt delegeren  een stevig plan B. 
Teamwork makes the dream work, niet?

Het is een beetje loslaten, dat delegeren, maar ook daar was ik misschien wel aan toe.
1 ding is zeker: Drakenjager .Overstijgt. Zichzelf.




zondag 16 september 2018

Een nieuw roulement!

Een nieuw schooljaar, een nieuw roulement.

Want wat is er ingewikkelder dan de combinatie werk - schooltijd - kinderen oppikken - kind naar voetbal brengen - kind van voetbal halen - kind naar expressie brengen - kind van expressie halen - kind naar atletiek brengen - kind van atletiek halen - zelf gaan zwemmen - zelf van het zwembad terugkeren - een toertje gaan lopen - van dat toertje terugkeren - kind naar drama brengen - kind van drama halen - zonder daar elke keer weer een drama van te maken?!

Ik zou het rijtje nog kunnen aanvullen met zwemles op school en een zwemzak die in de verkeerde auto ligt (lees: in die die met gesloten deuren aan het station staat), een fluojasje dat nog bij oma of mamie ligt (verfoeid zijn ze, die fluojasjes!), een voetbalbroekje dat nog naar gras ruikt op de dag van de match en meer van die accidenten, maar dat zijn voorbeelden van vorig schooljaar. Tot nu toe bleven we van groter onheil gespaard...
Al waren we er dit keer heel goed op voorbereid... met een weekschema, gemeenschappelijke agenda's en een gsm in de aanslag, voor als iemand iets eens over 't hoofd had gezien.

We houden hout vast, maar met week 3 in het vooruitzicht ziet het er -voorlopig nog- goed uit.
Maar da's makkelijk zeggen, op zondagavond!
Geen nieuws is goed nieuws, maar u hoort ongetwijfeld nog van ons!

zondag 2 september 2018

The End

9 hete weken en toch weer veel te kort... de vakantie zit er helaas weer op!

Gemengde gevoelens, en zeker ook wel zin om er weer volle bak in te vliegen, zelfs bij Het Nest... maar de komende 2 maanden moeten we toch eerst nog zien te doorworstelen voor er opnieuw tijd is voor rust en ontspanning...

Bij Quinn in de kamer blijft het gelukkig nog even zomeren...
Check 'ndezen!


Ik weet niet wat u denkt, maar ik word daar alleszins helemaal vrolijk van!

zondag 26 augustus 2018

Audresselles, ma belle!

 

Net als vorig jaar en het jaar daarvoor (en eigenlijk ook al de zomer daarvoor) ontsnapten wij de voorbije dagen nog heel even aan de het-is-weer-bijna-september-en-we-zijn-er-nog-helemaal-niet-aan-toe-stress.
Met even spannende als uitnodigende weersvoorspellingen voor het weekend dat we in ons hoofd hadden  (kamperen! tenten! bbq! vliegeren!) die dan ook nog eens om het kwartier veranderden (pluie, orage, ciel couvert, averses faibles, rares averses, fortes rafales en ook gewoon ensoleillé) gokten we met regenjassen, mutsen, windbreakers, fleecefraksjes en -haarbanden en toch ook enkele korte broeken dat het nog nét te doen zou zijn...

Op naar Audresselles, naar onze camping, op ons plekje en met onze familie!

Achteraf bekeken bleken het vestimentaire zorgen om niets: oma Lieve had blijkbaar gewoon mooi weer geregeld, ons contentement kon niet op!

De zee gaf tonnen energie, de entourage gezellige ambiance en ik denk dat ik voorzichtig kan zeggen dat we weer (bijna?) allemaal klaar zijn voor een nieuw schooljaar vol spannende avonturen...

 

 





zaterdag 18 augustus 2018

Lieve(s) planten

Ik had dus 4 witte bloempotten en één lama over.

Met lege bloempotten kon ik nog wel een poosje leven, maar de lama stond zich daar maar een beetje te vervelen op de kast. We hadden er een beetje compassie mee en wreven elke morgen eens over z'n bolletje. Hij gaf geen kick en verroerde zijn pootjes niet, maar dat konden we natuurlijk langs een kant wel verwachten van een cache-pot.

Ik denk dat ze ons groen gemis  in het voorbijrijden eens moet geroken of toch minstens gevoeld hebben, want plots stuurde Lieve uit het niets de vraag of we plantjes konden gebruiken... Telepathie, of toch minstens great minds die alike denken!

Ik weet niet of u 't ook ziet, maar wij zagen onze lama daarnet kakebreed lachen!



Danketje, Lieve, we gaan er goed voor zorgen!

woensdag 15 augustus 2018

Oh... Côte d' Armor, comme je t'adore!

20 jaar geleden
- de éérste keer dat de Fransen wereldkampioen voetbal werden, zou Drakenjager zeggen, hij rekent ondertussen in kampioenschappen -
stonden wij met alle Claeyssens op een camping in Bretagne. Tijdens dat kampioenschap, en tijdens de finale. Waar mijn broer als enige voor Brazilië supporterde. Dit terzijde. 

Het kan dus helemaal géén toeval zijn dat Emmyemmy en ik, in het kader -en misschien al een beetje in de nasleep- van al die recente voetbalfestiviteiten opnieuw aan de Côte d'Armor belandden!
Op papier voor een roadtrip, want dat klinkt zo hip,
in realiteit (laat ons vooral eerlijk zijn) om veel te veel te eten, af en toe iets te drinken en zo'n zestien keer per dag te chillen.
Glampen op een glamping. Glamourous, want zo zijn we wel.

20 jaar, da's toch een hele lange poos; ik herkende een aantal Bretoense namen wel, maar zeggen dat er allerlei bellen rinkelden, zou de waarheid geweld aandoen. Al was het wel fijn om af en toe een compeet déjà-vugevoel te krijgen, en dan te twijfelen of ik daar écht al eens geweest was, of ik het van de ene of de andere foto herkende of of het misschien niet gewoon een fata morgana zou zijn...;-)

Tijd voor nieuwe herinneringen, dus, en die situeren zich ruwweg tussen Plouha, Paimpol, Plouézec, Pleubian en Perros-Guérec. Allemaal met de P van plezante pauze, prima plezier, perfect paraderen en andere plezantia...

Vestimentair waren we gelukkig voorzien op gietende regen en stralende zon, en zowat elk weertje daartussenin, wat een brede waaier aan winter- en zomerkleren met zich meebracht, maar 't was een roadtrip en geen vliegvakantie, dus de halve kleerkast kon gewoon mee. (En een jas, en een sjaal, en schoenen, sandalen, sletsen, en een fleecebaajtje. Allemaal in de autokoffer! )

De smaken van Bretagne was ik eigenlijk absoluut niet vergeten! Gallettes bretonnes, crèpes sucrés, moules marinières en af en toe een crème glace, veel heb ik niet nodig om te smilen van kaak tot kaak. En zoveel goedkoper dan bij ons, daar hebben we vaak om gelachen. Hardop, want zo zijn we.

De foto's spreken voor zich, en dat het lékker én veel was, dat ook.

























Côte d'Armor, je t'adore!

dinsdag 7 augustus 2018

De mooiste meisjesnaam ter wereld

Ze was het type 'pittige, kortharige vrouw van middelbare leeftijd met fancy bril, die alle hoofden doet draaien' en in de hippe retro jurk die ze droeg was ze een levende reclame voor het enige merk dat ze in haar winkel verkocht.

Toen we wilden afrekenen, vroeg ze mijn Moeke of die al klant was. Dat bleek niet zo, maar ikzelf wél en even later hoorde ik me mijn familienaam dicteren.
Ik moest hem 4 keer spellen, wat op zich al geen goed teken was... want hoe moeilijk kan een naam van 6 letters eigenlijk zijn... maar we waren 2 provincies van ons huis vandaan en 't was zondag en iedereen had om het meest last van de tweede hittegolf van de zomer. 

En toen vroeg ze dus mijn voornaam.
Ik voelde de bui al half hangen.

"Soetkin."

"Wablief?!"

"Soetkin", herhaalde ik en ik geloof wel dat ik kalm bleef.

"Waar hebben ze die naam gehaald?!" rolde uit haar mond, en ik hoorde mijn Moeke naast me, duidelijk op haar moeketenen getrapt, luid en geaffronteerd snuiven.

"Hij is anders wel helemaal Vlaams, hoor", wreef ik de levende etalagepop onder de neus.

"Het is de mooiste meisjesnaam ter wereld", zei mijn Moeke ijzig kalm. "En de moeder van Tijl Uylenspiegel heette zo. Misschien moet u dat boek nog maar eens lezen."

We rekenden af en konden niet snel genoeg buiten zijn.

Twee straten verder verzekerde Moeke haar kleindochter ervan dat ze Quinn ook een hele mooie naam vond. ;-)






zondag 29 juli 2018

Therapie in de vakantie: hou-jezelf-en-je-kinders-bezig!


Het zal wel een luxeprobleem heten, u mag mij dat zelfs hardop zeggen... maar 9 lange vakantieweken invullen met een programma dat tegemoetkomt aan de grilletjes van 1 beginnende puber, de (on)wil van 1 passieve tiener en het overenthousiasme van een overactieve zevenjarige is niet altijd een cadeau.

MAAR IK KLAAG NIET.

We hebben het hier al erger geweten. (Erger, zoals in: een programma bedenken dat tegemoetkomt aan het enthousiasme van 1 vijfjarige diva, 1 intensief testende vierjarige en een baby die nog 2 keer per dag een tuksje doet, of andere vrolijke combinaties die telkens een jaartje opschuiven in enthousiasme of onwil...) Toen had ik misschien wel een piepklein beetje reden tot klagen, want dat waren nogal tijden op het gebied van zenuwen testen, zestien dingen tegelijk doen en stoïcijns rustig blijven.

MAAR IK KLAAG DUS NIET.

De voorbije jaren verzamelden we al tips voor sortietjes allerhande: kinderactiviteitjes in het bakkerijmuseum in Veurne,  een namiddagje rondhangen  op Theater aan Zee in Oostende, cowboy en indiaantje spelen in het Natuurreservaat Westhoek op de grens met Frankrijk in De Panne, zwemmen, glijden en spetteren in het machtige openluchtzwembad van Doornik (en kamperen bij het meer!), een kinderzoektocht  van Brugge door Kinderogen door de middeleeuws stad,  met de metro naar Rijsel (en als het regent ballen eten in de Ikea!) en ik kan zo nog wel een poosje doorgaan... Drie kinders bezighouden, we zijn daar ondertussen een beetje kraks in aan het worden.

MAAR IK KLAAG DUS NIET.

Dit jaar voel ik voorzichtjes dat het allemaal een beetje gemakkelijker gaat... De dagen raken gevuld zonder dat ik élke keer weer creatief moet zijn (in mijn ideeën, met klei, met parels, in het bedenken van uitvluchten waarom iets eens niet kan, bij het koken, om de dagen te vullen, quoi!)
De voorbije 4 weken zijn we op reis geweest (voor de curieuzeneuzen: hier kun je 't nog eens nalezen), deden we een viertal uitstapjes en zaten we vooral thuis. Te gamen (volgens de nieuwe regels waaraan ik later nog wel eens een postje zal wijden), te lezen, te spelen, te youtuben, te rusten, uit te gaan logeren, te chillen, nog een beetje te lezen, dessertjes te maken en af en toe eens te mopperen en te zeuren.

U leest het goed: af en toe!

Ik zal hier nog niet zeggen dat we er helemaal vanaf zijn, maar het ziet ernaar uit dat wij met ons vijven steeds makkelijker de dagen kunnen vullen en dat de verhouding verveling en gemopper / bezighouding steeds beter lijkt te kloppen. (Ik hoor u denken: "En tijdens de hittegolf dan? Hoe kon Het Nest zich dan bezighouden?" Lieve schatten, ik vind die situatie zo uitzonderlijk (en hier ook wel droevig, maar daarover vertel ik later misschien nog wel eens iets) dat ik ze eventjes bewust negeer. Hoera voor gamen en extra veel schermtijd in de hittegolf, of zoiets... En thank God voor youtube en TheSims. Nooit gedacht dat ik dit nog zou zeggen... )

EN IK KLAAG DUS NIET.

Zoals het er nu naar uitziet, zal mijn klaagtijd tijdens en over de oeverloze grote vakantie in de toekomst steeds beperkter worden. Ze doen alleszins erg hun best, Het Nest. En Drakenjager ook. Al moet die laatste vrijdag, na 4 weken dolce far niente, weer volop aan de slag.
Misschien zal deze eenzame huisvrouw vanaf dan weer een beetje klagen...

MAAR NU DUS MOOI NIET!




vrijdag 27 juli 2018

Zalige zeecocktail

Wij hebben niet veel nodig, Emmy en ik:
Een picknickmand, een schaduwplekje,
wat lekkers te smullen en verhalen om te vertellen.

Omdat ze gisteren ook nog eens jarig was, goten we al die ingrediënten in een zalige zeecocktail... Na een picknick in de duinen kochten we een grappige geelwitte parasol voor een namiddagje Oostduinkerke-strand en!...  genoten we nog eventjes van een plonsbeurt in zee.

Zelden zo hard genoten, niet in het minst van het gezelschap.
Ze is dan ook goud waard!
Dat ze nog heel veel mag verjaren, ons Emmylou!