Toen ik ophing (ja, 't is hier nog met een hoorn en een haak), duurde het geweld nog een poosje verder. Over een gsm-lader die bij de ene tiener hoorde en door de andere gebruikt werd, omdat die haar gsm-lader eerder dit jaar ook eens had uitgeleend om hem nooit meer terug te krijgen.
En dat die gsm nu zoveel trager laadde.
En dat dat geen toeval kon zijn.
En dat de schuldige met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid haar broer was.
En die was nochtans zo zeker dat het zijn gsm-lader was, want het merk stond erop, dus kon die lader niet van haar zijn, maar hij was zeker van hem.
En wat dacht zij wel, dat ze zijn lader zomaar, zonder vragen, kon gebruiken!
En wat dacht hij wel, dat zij haar gsm zeker niet ging kunnen opladen, en hij laadde al zo traag op en of hij misschien ook al eens gedacht had dat het toch haar lader zou kunnen zijn? A neen, want hij deed nooit iets fout en hij had altijd gelijk! Meneertje!
Het eindigde met stampvoeten, ongenuanceerd gebrul en een glazen deur die net niet uit z'n pomp spatte en ik denk dat ik ook heel eventjes dramatisch gesnik hoorde, maar dat kan ook wel op de radio geweest zijn.
Ik heb eventjes gedacht dat ik als moeder van het duo moest tussenkomen, maar mijn puree stond op en mijn soep moest dringend doorgestoken.
Een kleine afkoeltijd later betrapte ik hen opnieuw.
Hij vroeg haar vriendelijk om de volgende keer gewoon na te vragen of die lader beschikbaar was, zeker als zijn eigen gsm aan het opladen was.
Ze antwoordde lief hij het misschien eens vanuit haar standpunt moest bekijken en dat het voor haar ook niet zo leuk is als haar gsm zo traag oplaadt.
Dat begreep hij best, de empatische knul, en hij voegde eraan toe dat hij het niet met opzet gedaan had, haar eigen lader doen verdwijnen.
Ze was niet boos meer, zei ze, en ze zou erop letten de volgende keer.
Discussiëren met manieren, waar hebben die dat toch geleerd?
Reacties
Een reactie posten
Jouw reactie hieronder? GRAAG!