Dat, en nog veel meer.

Dat er een hele maand voorbij ging zonder dat ik hier één woord neerschreef.
En dat ik iedere avond op en ten in mijn bed dook.

Dat ik nog nooit zo ver, zo regelmatig en met zoveel goesting gewandeld heb als de voorbije maanden.

Dat ik niets wilde schrijven over de shit waar we nu toch allemaal samen in zitten. 't Is niet van mij dat je peptalk moet verwachten, ik zwalpte meer dan ik voer en wat mijn schoolwerk betreft ben ik ei zo na verdronken.

Dat ik steeds vaker voel dat mijn principes aan mij vreten en dat ik besef dat ik dat vroeger niet besefte.
Dat ik perfect consequent inconsequent kan zijn met schermtijd, maar niet als het over coronashizzle gaat, of toch zeker niet met die intentie.

Dat ik al een volle maand volledig vegan eet, en dat mijn weegschaal langzaam maar zeker begint te plooien. En 't is niet onder mijn gewicht.

Dat ik enorme huidhonger heb, maar geen gewone.

Dat ik mij luidop afvraag hoe mijn tuin eruit zou gezien hebben zonder corona. En dat praten tegen tomatenplanten, frambozenstruiken en ingezaaide bloemenperkjes na verloop van tijd toch zijn vruchten afwerpt, in letterlijke en figuurlijke zin.
Dat werken in een tuinbroek ook echt helpt, al was het maar om zwaardere kruiwagens te kunnen duwen, diepere wortels te kunnen uitsteken en grotere zakken dennenschors te kunnen versleuren. En dat je je dan pas een echte tuinvrouw voelt, in zo'n fancy roze pak.

Dat het in een gezin van 5 geen overbodige luxe is om een terras met wifi te hebben. En 5 laptops. En koptelefoons met bluetooth.

Dat het een groot geluk is dat ik geen lerares lager onderwijs ben, vooral voor de kinders.

Dat je de koekjeskast niet kan plunderen als je geen koekjes koopt, maar dat ik dat pas na 5 weken door had.

Dat de meeste reeën in groepsverband leven, ook in Vlamertinge. Hetzelfde geldt voor kippen en hanen.

Dat er in de ruimte vanalles gebeurt wat je zomaar vanuit Vlamertinge-jardin kunt spotten.

Dat het steeds warmer wordt om 5 uur 's morgens, maar dat een fleece nog altijd geen overbodige luxe is.

Dat mijn tijdsbesef al een poosje vervaagd is, en dat ik eindelijk het nut van een kalender en agenda denk te beseffen.

Dat tobben niet helpt. En dat je dat weet, maar tegelijk meteen weer aan het tobben gaat.

Dat ik morgen voor het eerst in 12 weken weer enkele uren voor de klas ga staan. Dat dat voor mij de periode nog niet afsluit, maar wel een lichtpunt is.
En dat het daarna weer helemaal thuis te doen zal zijn. Dat ik probeer om mij daar geen vragen over te stellen, want dan tob ik. En tobben helpt niet, en dat weet ik, maar ik tob toch.