zaterdag 15 december 2018

Kerstboompluk

Herinner je je nog de kerstboompluk die traditioneel na de kerstproevetjes in de basisschool gehouden werd? 
Ewel, die hele setting is de voorbije 30 jaar nog niet zo spectaculair veranderd... Kerstmis valt nog altijd eind december, de weken ervoor zijn (helaas!) nog altijd gevuld met proevetjes om te kijken waar de kinders ondertussen staan (as if... enfin... oh, laat ook maar...)  en de donder- of vrijdagnamiddag net voor de hele jeugd gezellig met de hele reutel de kerstcongé induikt, worden naar goeie traditie geschenkjes uitgedeeld aan klasgenootjes die net wél of net niet weten van wie het pakje komt.
Ik herinner me dat ik dat altijd heel spannend vond (vooral het niet weten of je wél of niet zou mogen kiezen voor wie je geschenkje was... en het gezicht afwachten van diegene die mijn pakje mocht openen) en ik weet zeker dat ik altijd heel blij was met wat ik kreeg. Ik bedoel, ik zou het me zeker herinnerd hebben als ik iets kreeg wat me niet beviel, maar ik was echt een heel aangenaam en dankbaar kind, blijkbaar. In mijn herinneringen, toch. Dat diegene die het tegendeel beweert dat maar eens hard maakt, zeg! 
Ik wil maar zeggen: de kerstmens in mij maakt stiekem een sprongetje als het briefje in de schooltas klaar zit waarop de kerstboompluk aangekondigd wordt. Ruim op voorhand, want mama's en papa's moeten ook de tijd krijgen om in de laatste drukke weekends voor het jaareinde nog snel iets te gaan kopen. En 't is ook altijd versierd, dat briefje: met een adventskrans waarvan al twee kaarsjes branden, een uitbundig lachende kerstman of enkele guirlandes, blinkende slingers en kerstballen. 

Dit jaar was het dus niet anders (wat had u gedacht!), en ik had het briefje een beetje argeloos bij mijn pc gelegd. Het is pas toen mijn oog er 2 dagen later nog eens op viel, dat tot me doordrong dat het dit jaar toch allemaal een beetje anders zou verlopen...:  "... Het geschenkje mag dus geen geld kosten en het is de bedoeling dat uw kind zelf iets maakt voor een ander kind uit de klas..."

Dat leverde deze foto op, en ik kan al de hele namiddag niet anders dan stiekem lachen... 


zondag 9 december 2018

7 goeie tekenen!

Het gaat precies allemaal het vlotst als je de radio, tv, gsm of laptop uit laat staan, de laatste weken.
Helemaal vrolijk word ik pas bij een digitale detox, wanneer even niemand de cocon doorprikt.

En eigenlijk ligt veel mopperen niet in mijn aard; ik probeer oprecht het contentement in elke dag te plukken, de geschapen dag met de glimlach te begroeten en die vrolijkheid vast te houden tot 's avonds in mijn zetel... Soms lukt dat vlotjes, maar er zijn periodes waarin ik echt bewust al heel mindful en geaard moet zijn om tot 's middags te lachen. De donkerste dagen van het jaar roeren hun staart...

En toch zijn er altijd ook lichtpuntjes, tekenen dat het nog niet allemaal verkl*t  is...

Want ik kan toch niet anders dan blij zijn als ik zie hoe hier onder de boom zelfgeknutselde cadeautjes liggen van een broertje voor zijn zus Kwin, vakkundig verpakt en met plakband zes keer verzegeld, zodat niemand -ik herhaal: echt, niemand, hé!!! - tot gluren wordt verleid... Geduld is een schone deugd... tot kerstavond!

En mijn  mond krult spontaan in een glimlach als ik zie hoe de dochter alle rostjes die in ons huis rondslingeren verzamelt om het vuur van de Warmste Week nog wat aan te wakkeren... Win-win van Quinn, want wat moet een mens met zoveel rostjes? (Serieus, weet u het? Wat moet een mens in hemelsnaam met zoveel rostjes?! 't Is niet dat de bank ze wil, hé?! Of dat je er in de Ballon mee kan betalen, hé!)

Ook de comeback van mijn jeugdidolen stemt mijn hartje vrolijk... want los van het idee dat the Voice er nu ook is voor rijpere ^podiumtalenten, was ik helemaal thrilled toen ik zag dat één van mijn eerste kinderidolen (echt, ik was nog geen 9, denk ik, maar die liefde heeft zelfs mijn idolatrie voor Bryan Adams en Sinéad O'Connor overleefd...) een zalige comeback in de rode coachstoel maakt!! #danawinnerforever, het mens met het mooiste gebit van Vlaanderen zit in mijn hart. En nu dus ook weer élke vrijdag in 't kleinste kastje.

En ik kan toch niet anders dan dankbaar zijn... als ik zie hoe mensen rondom mij op een vrije zondag in een rechte lijn richting Duinkerke sjezen, de koffer gevuld met eten, dekens, winterjassen en dikke kousen... Ook al bestaat de kans dat het kamp al de dag erna weer ontruimd wordt door mannen in witte pakken, en ook al weten ze op voorhand niet welke ellende ze nu weer gaan zien en hoe lang het zal duren voor ze ook daar weer een beetje van bekomen zijn... Dat er mensen zijn die in deze donkere dagen zo gefocust zijn op goed doen voor anderen, daar krijgt mijn hartje warm van...

Blij ben ik ook wanneer we op een doordeweekse dinsdag met dat groepje vrolijke vegetariërs van Eva Westhoek een volle feesttafel enthousiastelingen kunnen overtuigen van Vlaamse klassiekers in een veggiejasje. Ballen in tomatensaus, vol-au-veggie en stoofvleeszondervlees... 't was er weer knal op! Hoera voor koeien in de wei, kippen in het veld en varkens in de modder!

En dan had ik het nog niet over zoveel goeie nieuwtjes die mij de voorbije weken bereikten... van mensen die ik liever heel wat vaker zou zien (en eigenlijk superhard en verschrikkelijk mis)...  Dat zij mij na al die maanden, nadat ik er nota bene zélf voor koos eventjes wat anders te doen, op de hoogte blijven houden van de kleine en grote momenten in hun leven... Dat ik de voorbije weken zo goed als elke thuiswerkdag een machtige lunch had met al mijn lieve keppesleppen, daar ben ik echt héél dankbaar voor. Het gevoel voor eventjes van werk veranderd te zijn, maar niet van vriendinnen, daar leg ik mijn handjes voor samen...

Geruststelling voel ik ook als ik na een avond bingewatchen een sms naar mijn vriend stuur om mijn verontwaardiging, contentement of bezorgdheid over Rosa, Waldek of Simonne te verwoorden en bijna meteen ook een geruststellend berichtje terugkrijg waarin hij mijn emotie bevestigt of versterkt en in mijn voorspellingen en ideeën meegaat, als woonden wij in de straat van Judith en rekenden we bij een griepje op dokter Ann... Vrienden die meegaan in mijn hoofd, zalig!

't Is vaak helemaal niet zo moeilijk om in geklaag, gemor en gemopper te vervallen, om het halflege glas tot op de bodem leeg te slurpen, om te denken dat je in de modderpoel woont, terwijl het gras groen staat te lonken aan de andere kant van de heuvel... Maar nu ik mijn lijstje overloop en denk aan wat de komende weken nog gaat komen, weet ik het weer helemaal zeker: 't is nog niet ollemoale noa de wuppe!

zondag 2 december 2018

Meisjes van 13...


Het liefste meisje dat ik ken is vandaag 13 geworden, en we konden echt niet trotser zijn...
Voor flair en gezelligheid geef ik onze lieve dochter een elf op tien, en dat is zelfs nog niet helemaal gul geschat!

Hoewel haar parcours absoluut niet altijd een strandwandeling was, verloor ze zelden haar enthousiasme en nooit haar glimlach!  't Is door die positieve ingesteldheid en haar eeuwige optimisme dat onze meid geworden is wie ze is: een supervrolijke tiener, een zelfzekere troetelbeer en een lieve meid met een hartje van koekenbrood!

Bart Peeters heeft zijn 'In de plooi' vast met haar in gedachten geschreven:

Tot je op een mooie dag
bij je zelf denkt: iedereen mag
op z'n stomme kop gaan staan
ze kunnen me niks maken!

Want plots valt alles in de plooi
en lijkt het leven mooi en zelfs bijzonder...
Plots valt alles op z'n plaats
draait niks nog tegendraads
het is een wonder!

Wat er precies in de plooi viel? Dat vertelt ze liever zelf, je kan het hier lezen!

zondag 25 november 2018

Bergbeklimmer


Je tuurt in de verte
naar bergen
die je in je hoofd
al allemaal beklom.

Daar met je shortje en sandalen
je haren in de wind
beloof ik jou:
je zetellift ben ik.


zondag 11 november 2018

Een pot vol goud!


Als het héél erg druk is en er héél veel moet gebeuren, plooi ik me al eens terug op de essentie. Aan een rustig tempo heel gewone dingen doen, het weekend gewoon weekend laten zijn...

Met mijn Jackzoon naar den Décathlon rijden voor een nieuw athletiektenuetje, daar buitenkomen en een knal van een dubbele regenboog zien... ik word daar dan ter plaatse heel eventjes oprecht gelukkig van.

Zo'n weekend is een pot vol goud!

zondag 4 november 2018

Herfstsortietje: Leuven & Mechelen!

Traditioneel is de herfstvakantie het perfecte moment voor een korte getaway, een sortietje met Emmyemmy nog voor de kerstdrukte toeslaat, zo net voor de proeven, de adventskalender, hete ovenhapjes en romige kaaskroketten.

Dit jaar planden we een tweedaagse in 2 (twee!) verschillende Vlaams-Brabantse steden: de treinrit heen spoorde richting Leuven, op dag 2 gingen we stappen in Mechelen. Met de Flairbon, onze trouwe vriend in herfstige tijden.
Op het programma stond zoals altijd lekker en veel, wat zowel op het gezelschap, het eten en de shopping sloeg, in volgorde van belang en evidentie.

Omdat het water in Leuven met bakken uit de hemel viel, lag de klemtoon daar zeker op gezonde voeding, maar we compenseerden het gebrek aan aankopen op dag 2. In Leuven vond de Sint echter al enkele schatten bij De kleine Johannes, en ook de Grasshopper konden we niet zomaar aan ons voorbij laten gaan... Ik kijk nu al uit naar de gezichtjes in de vroege morgen van 11 november!


Die gezonde voeding vonden we bij Greenway - die Thai green curry bowl! - en zeker ook bij la Cantina del coronel, want zo'n zalige Mexicaanse schotel heb ik nog nooit gegeten. Hun guacamole leek op 't eerste gezicht een beetje een verplicht nummertje, maar boy, were we wrong! Ik dacht ook dat mijn fajita's thuis niet te overtreffen waren, maar het zal nu toch wel een hele poos duren voor ik het weer aan zal durven mijn gekluns op tafel te zetten. Bij Emmy stond een stoofpotje in Mexicaanse chocoladesaus op tafel... Need I say more?! 





Na een zalige nacht in boutiquehotel Penta in Leuven en een ontbijt waar we makkelijk een ochtendvullend programma voor hadden kunnen voorzien, namen we de trein naar Mechelen, voor dag 2 vol weelde en contentement. De zon scheen, mét sjaal was het te warm, zonder sjaal was het te koud, maar als je in de winkel bleef was het nét goed!
Mechelen bleek een gezellige verrassing vol originele pop-upshops, gezellige interieurwinkels (Vertelles , een shop met plantenasiel, zeg!) , kinderkleertjes om van te likkebaarden (bij Otters en flamingo's, zou ik de hele boel leegkopen!) en hippe koffieplekjes (Huis van Hoof, met oma's lekkernijtjes! ) te zijn...
Deze hipsters vielen dus gelukkig niet uit de toon.






Een fijne ontdekking, Mechelen, een stad om zeker nog terug te komen!
En toevallig ga ik er voor het werk nu woensdag alweer heen...

Al blijft de portemonnee nu best een poosje dicht... ;-)

donderdag 1 november 2018

Wetenschappelijk onderbouwd theorietje: goeie koppels!

Ik heb de voorbije jaren een theorie ontwikkeld over goeie koppels. Koppels die samenblijven, waarvan de liefde blijft duren.
Er ging niet veel wetenschappelijk onderzoek aan vooraf, maar ik gaf mijn ogen de voorbije 20 jaar de kost en wat ik bij al die koppels die al zoveel jaren meegaan opmerkte, was toch wel opvallend.
Zo opvallend dat het geen toeval kan zijn...

Mijn vaststelling is voor een geoefend kijker met het blote oog zichtbaar, en de oefening is zo simpel dat iemand die voor de derde keer probeert al geoefend blijkt!
Als ik naar die koppels die de tand des tijds doorstaan kijk, dan vind ik altijd en zonder uitzondering dat ze op de één of de andere manier op elkaar lijken. Fysiek in de eerste plaats, en soms zelfs in hun gedragingen. Dat laatste kan natuurlijk een afstemming zijn die door de jaren heen zo gegroeid is... een beetje zoals bonobo's en chimpansees die na verloop van tijd hun regels op hetzelfde moment krijgen (wat bij gemengde koppels al meteen niet van toepassing of helemaal opmerkelijk zou zijn, maar bon, u begrijpt zeker wel wat ik bedoel!)

Ik weet niet of er een recht dan wel omgekeerd evenredig verband zou zijn tussen de mate waarin koppels op elkaar lijken en de sterkte van de relatie -dit zou voorwerp kunnen worden van mijn volgend onderzoek, maar als u zich geroepen voelt u hierin te verdiepen, geef een schreeuw en ik zal uw onderzoek vol enthousiasme helpen faciliteren -  maar ik heb nu al zo vaak gelijkaardige kaaklijnen, scheve neuzen, blinkende ogen, lachputjes, ronde gezichten, loensende blikken en sproetsnoeten gezien, dat ik een discussie over mijn punt zelfs niet meer toelaat.
Bij veel van die koppels bestaat er ook al jaren een discussie over op wie de kinders het meest lijken... Logisch, als u mijn punt hierboven hebt gelezen! Op allebei, tiens!

Toen ik gisteren een boekhandel deze memory zag liggen, moest ik dan ook glimlachen... want die gaat nog een beetje verder...

Misschien moet ik mijn volgend onderzoekje daarop toespitsen!


zondag 28 oktober 2018

Wittepensenfeest!


Wij eten geen witte pensen.
Hoewel mijn onderzoek ernaar beperkt is, ben ik er zwaar van overtuigd dat ze in hoofdzaak bestaan uit water,bloem en muizen-en rattenstaarten. Er zal misschien nog wat vet en zout aan te pas komen, maar ik zal er alleszins niet zo ver naast zitten...

Nu heb ik mijn kinders nog nooit echt verboden iets te proeven, dus had ik weinig poten om op te staan toen hun oom PH vorig jaar het Wittepensenfeest 2017 introduceerde.
Dat ongedierte moet gesmaakt hebben, want er werd meteen unaniem beslist dat er dit jaar een tweede editie van doen was. Bij PH. In zijn nieuw huis. Met héél Het Nest (wist hij veel waaraan hij begon!)

Vorig weekend was het dus van dadde...
Ze vonden het lekker. En veel. En vooral heel tof!

Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat er in 2019... ssshhhhhtttt!

 


vrijdag 26 oktober 2018

Tijd voor beterschap!


Het was hier een beetje stil de laatste tijd... Weinig vrije tijd en een strak schema zorgden voor enkele weken mediastilte... Ik heb u gemist, lieve lezer!

De komende week belooft beterschap... toch alleszins op het gebied van gezellige gezinsactiviteiten.  Zelfs Drakenjager plant een rustige week, wat mij dan weer de vrijheid geeft een sortietje te doen met Emmyemmy... Tijd voor thee, lezen en tukken!
Het Nest plande de week alleszins ook goed vol.

En u?
U krijgt hopelijk een verslagje...
Wat zég ik?
U heeft récht op een verslag!


maandag 8 oktober 2018

6 jaar zonder

zijn we je nu kwijt
of niet

je ogen
maar je kijken niet
je lippen
maar je lachen niet
je handen
maar je strelen niet
je adem
niet je praten

en ook de liefde niet

alles wat je was
heb je bij ons gelaten

zo mooi is ons verdriet

R. Gerard

zaterdag 22 september 2018

Leren delegeren!


Al wat je zelf doet, wordt niet door anderen gedaan. Een mantra die de voorbije weken telkens weer werd bewezen. 
Het werkt ook  omgekeerd, het werkt zelfs zeker omgekeerd, het werkt zelfs nog meer omgekeerd! 
Want wat je zelf eens een keertje niet doet, wordt blijkbaar wel door iemand anders gedaan!(Ik had het veel eerder willen weten!)

Bestond er een wandtegeltje van, ik hing het in de wc!

Soms komt er een gedetailleerd instructieblad,welgemikte post-it, doorgemaild boodschappenlijstje of semidringend sms’je vanuit een station in een andere provincie aan te pas, maar dat neem ik graag voor lief, want als punt bij paal komt, blijkt delegeren  een stevig plan B. 
Teamwork makes the dream work, niet?

Het is een beetje loslaten, dat delegeren, maar ook daar was ik misschien wel aan toe.
1 ding is zeker: Drakenjager .Overstijgt. Zichzelf.




zondag 16 september 2018

Een nieuw roulement!

Een nieuw schooljaar, een nieuw roulement.

Want wat is er ingewikkelder dan de combinatie werk - schooltijd - kinderen oppikken - kind naar voetbal brengen - kind van voetbal halen - kind naar expressie brengen - kind van expressie halen - kind naar atletiek brengen - kind van atletiek halen - zelf gaan zwemmen - zelf van het zwembad terugkeren - een toertje gaan lopen - van dat toertje terugkeren - kind naar drama brengen - kind van drama halen - zonder daar elke keer weer een drama van te maken?!

Ik zou het rijtje nog kunnen aanvullen met zwemles op school en een zwemzak die in de verkeerde auto ligt (lees: in die die met gesloten deuren aan het station staat), een fluojasje dat nog bij oma of mamie ligt (verfoeid zijn ze, die fluojasjes!), een voetbalbroekje dat nog naar gras ruikt op de dag van de match en meer van die accidenten, maar dat zijn voorbeelden van vorig schooljaar. Tot nu toe bleven we van groter onheil gespaard...
Al waren we er dit keer heel goed op voorbereid... met een weekschema, gemeenschappelijke agenda's en een gsm in de aanslag, voor als iemand iets eens over 't hoofd had gezien.

We houden hout vast, maar met week 3 in het vooruitzicht ziet het er -voorlopig nog- goed uit.
Maar da's makkelijk zeggen, op zondagavond!
Geen nieuws is goed nieuws, maar u hoort ongetwijfeld nog van ons!

zondag 2 september 2018

The End

9 hete weken en toch weer veel te kort... de vakantie zit er helaas weer op!

Gemengde gevoelens, en zeker ook wel zin om er weer volle bak in te vliegen, zelfs bij Het Nest... maar de komende 2 maanden moeten we toch eerst nog zien te doorworstelen voor er opnieuw tijd is voor rust en ontspanning...

Bij Quinn in de kamer blijft het gelukkig nog even zomeren...
Check 'ndezen!


Ik weet niet wat u denkt, maar ik word daar alleszins helemaal vrolijk van!

zondag 26 augustus 2018

Audresselles, ma belle!

 

Net als vorig jaar en het jaar daarvoor (en eigenlijk ook al de zomer daarvoor) ontsnapten wij de voorbije dagen nog heel even aan de het-is-weer-bijna-september-en-we-zijn-er-nog-helemaal-niet-aan-toe-stress.
Met even spannende als uitnodigende weersvoorspellingen voor het weekend dat we in ons hoofd hadden  (kamperen! tenten! bbq! vliegeren!) die dan ook nog eens om het kwartier veranderden (pluie, orage, ciel couvert, averses faibles, rares averses, fortes rafales en ook gewoon ensoleillé) gokten we met regenjassen, mutsen, windbreakers, fleecefraksjes en -haarbanden en toch ook enkele korte broeken dat het nog nét te doen zou zijn...

Op naar Audresselles, naar onze camping, op ons plekje en met onze familie!

Achteraf bekeken bleken het vestimentaire zorgen om niets: oma Lieve had blijkbaar gewoon mooi weer geregeld, ons contentement kon niet op!

De zee gaf tonnen energie, de entourage gezellige ambiance en ik denk dat ik voorzichtig kan zeggen dat we weer (bijna?) allemaal klaar zijn voor een nieuw schooljaar vol spannende avonturen...

 

 





zaterdag 18 augustus 2018

Lieve(s) planten

Ik had dus 4 witte bloempotten en één lama over.

Met lege bloempotten kon ik nog wel een poosje leven, maar de lama stond zich daar maar een beetje te vervelen op de kast. We hadden er een beetje compassie mee en wreven elke morgen eens over z'n bolletje. Hij gaf geen kick en verroerde zijn pootjes niet, maar dat konden we natuurlijk langs een kant wel verwachten van een cache-pot.

Ik denk dat ze ons groen gemis  in het voorbijrijden eens moet geroken of toch minstens gevoeld hebben, want plots stuurde Lieve uit het niets de vraag of we plantjes konden gebruiken... Telepathie, of toch minstens great minds die alike denken!

Ik weet niet of u 't ook ziet, maar wij zagen onze lama daarnet kakebreed lachen!



Danketje, Lieve, we gaan er goed voor zorgen!