donderdag 25 mei 2017

Een dag met een gouden randje

Wie mij de voorbije dagen tegenkwam, zal het zeker gezien hebben: ik loop al een poosje op wolkjes... Dat we vorige zondag het vormsel van onze Quinn vierden, zit daar natuurlijk voor de volle 100 % tussen!
We hadden de zon besteld, een fijn en gezellig restaurantje uitgekozen en we nodigden meteen ook een gezelschap uit dat Quinn de voorbije jaren op handen droeg.

We hadden haar natuurlijk al vaker gevierd: toen ze gedoopt werd en haar eerste communie deed, en ook bij elke verjaardag klonken we op onze dochter.
Toch denk ik dat dit vormsel een feest met een gouden randje was... want wat is ze gegroeid, in gestalte en ideeën... wat heeft ze een pittig karakter en een krachtige mening! De hele dag door had ik het warme gevoel dat ons meisje nu echt wel een meid is geworden. En dat gevoel is sinds zondag niet overgegaan.

Ik heb nooit durven dromen zo'n fijne dochter als Quinn te mogen hebben. Ik denk dat ik gewoon echt heel dankbaar ben, en Drakenjager met mij.

Soms komen dromen echt keihard uit en kun je niet anders dan daarvan genieten...


























Met dank aan nonkel Olivier, opa Jo en Emmy Tiramsu voor de foto's! 



zondag 21 mei 2017

Op de groei

"Plots zijn ze geboren
Net tevoren dus nog niet
Je kijkt om en je hebt dochters
Je weet niet wat je ziet

Op een dag kunnen ze spreken
Net tevoren ging dat stroef
Zitten ze vol met meisjesstreken
Dan weer heel blij, dan weer heel droef

Voor je het goed beseft
Staat hun bestaan in volle bloei

Dochters worden dames
Je koopt ze op de groei"

Bart Peeters, "Op de groei"


zondag 30 april 2017

Daar was Lucieloes!

Het Metekind! Hoe gaat het eigenlijk nog met Het Metekind!
Lieve lezer, ik hoor u al wekenlang roepen en beantwoord uw vraag met graagte. En met een brede glimlach.

Het klinkt vreemd en vrolijk tegelijk, maar ik denk dat ik aan Het Metekind minstens evenveel plezier heb als aan mijn éigen kinders. Evenveel onschuld, evenveel gepruts en evenveel contentement. Zonder slapeloze nachten. Ik zeg het met de hand op het hart: het kind is een plezier om in huis te hebben!

Toen we ons daarnet weer helemaal verloren in de taart voor Jacks verjaardag, speelde Lucieloes in de boomhut. Met haar mond vol chocola en met vlechtjes die wipten riep ze me...

"Metersoe-hoet! Metersoet! Ik speelt van Rapunzel! In de toren! "

Haar vlechtjes gooide ze uit de toren, Rapunzel verdween erbij in het niets... Ze verloor ei zo na haar evenwicht toen ze half uit het raam hing en gleed met haar onderbroek bloot van de glijbaan. Zoveel plezier in zo'n kleine meid.

Toen we haar na een poosje een beetje uit het oog verloren waren, bleek ze binnen met de playmobilpiramide aan het spelen zijn. "Ik speelt van boeven met krachten zoals Mega Mindy."  En weer lachte ze met haar chocoladen mondje haar tandjes bloot.

Wat een heerlijk kind.
En wat is het fijn om daar dan Metersoet van te mogen zijn.







donderdag 27 april 2017

RIP Chippie...

We hebben wij hier weer hoerensjans gehad. Echt.
Herinnert u zich nog hoe wij hier zo goed en zo kwaad als 't kon voor Chippie zorgden in de paasvakantie?
Ja?

Wel nu, Chippie is vandaag komen te gaan. Het beestje is niet weggelopen, maar ruilde zijn aardse bestaan in voor de eeuwige graan- en mueslivelden.
De overgang moet op school en in zijn kooitje gebeurd zijn. Gelukkig maar. Hoerensjans voor ons, dus. "Als het 10 dagen geleden gebeurd was, dan hadden wij een dode hamster gehad", zei boytje bedrukt. Dat zou inderdaad een droevige zaak geweest zijn, bedacht ik.

"Weet jij op de Moeilijkste Vraag Aller Tijden, mama?"
"Wat is die vraag dan wel?"
"Zouden dode hamsters ons zien vanuit de hamsterhemel? Of veranderen ze dan in spoken?"

Als u het weet, mag u ons altijd mailen.





woensdag 26 april 2017

Dieetcake!

Het is ver gekomen.
Zopas bakten we een cake om te vermageren. Een dieet- of regimecake, dus. Een glanzende, smeuïge chocoladecake.
U twijfelt?

Achter ons baksel zit een heel eenvoudig Claeystheorietje. Dat gaat als volgt:
Sinds de paasklok ons zeker niet vergat  staat hier een mand vol paaschocolade. Een wasmand. Vol eiers. En die moeten helemaal op, dat spreekt.

Voor mensen als ik,  die driekwart kilo verdikken door naar een chocoladen ei te kijken, is zo'n mand aanlokkelijk. Zeker als ze niet alleen naar die eiers kijken, maar de verleiding van het opeten niet kunnen weerstaan. Elke dag. En in 't weekend de hele dag. U begrijpt de verlokking, hoop ik.

Zo'n dieetcake met alle resten chocolade biedt dus een héél eenvoudige oplossing voor dit prangende probleem: eens gebakken en gegeten is de verleiding voorbij!
Mmmm... ik ruik hem al!

Vier dagen indigestie krijgt u er gratis bij.


zondag 23 april 2017

7 foto's, 1 week - smullen

De start van het nieuwe trimester verliep bijzonder vlotjes. Voorlopig geen spanders, maar we houden hout vast voor wat komt... het beloven 2 extreem drukke maanden te worden!
Zonder doorlichting, for your interest, want ook die hing nog even als Damocles' zwaard boven mijn hoofd. Niet, dus, en ik haalde opgelucht adem.

Een werkweek van (maar) 4 dagen, die smeekt om een extreem druk weekend. Zo geschiedde, maar 't is ondertussen zondagavond en we ademen hier tot nader order nog allemaal bijzonder regelmatig.

De week begon met een fris paasweekend. Ik vertelde hier al dat we ons de eitjes lieten smaken, en het feest ging de hele week gewoon verder. (Er bleek tussen die chocolade ook marsepein en marshmallow gedropt te zijn. Wie zoekt die vindt! ) Zolang de lever niet klaagt, doen we dapper door.

Dinsdag had Nuno proefwerk typen... we weten nog geen resultaat, maar naar zijn gevoel liep alles goed, wat dus eigenlijk wil zeggen dat tweederde van ons kroost het vervelende klusje achter de rug heeft. Hoera, hoera, hoera!
In alle stress rond dat proefje dacht ik even mijn verdriet om omaatjes verjaardag dinsdag te kunnen parkeren, maar een berichtje met een filmpje vol fijne herinneringen zette me met de voetjes op de grond ... De droevenis slijt, het gemis blijft mijn keel soms dichtsnoeren. Toch merk ik dat ik bij alle voorbereidingen op Quinns communie eind mei toch telkens weer aan omaatje denk. Als ik de plannen voor de Grote Dag nu bekijk, weet ik zeker dat ze erbij zal zijn.

Vrijdag trakteerde kakkernest Jack voor zijn verjaardag. Het werd een gezond aperitiefje, een voorsmaakje van zijn feestdag zaterdag. Oma Mieke had donuts laten leveren als ontbijt en de sfeer zat er dus van 's morgens vroeg al goed in! Het werd uiteindelijk een voetbaldagje, met een bbq en match tegen de papa's en als kers op de... eh... taart... een taart voor Jack en zijn vriend Jordy! Toen de hele kantine voor hem 'Happy Birthday' inzette, werd hij toch een beetje stil...

Vandaag gingen Quinn en ik op verrassingsmissie. Voorbereidingen voor de communie, u begrijpt dat ik hierover bijzonder karig met info moet zijn. Later meer, dat zeker, maar de foto's van het lekkere eten wil ik u niet besparen.

Nu ik de week zo overdenk, wordt de rode draad zichtbaar:
de liefde van Los Demettos gaat door de maag!















maandag 17 april 2017

Shhhhhht... extra eieren!

Het moet in een vlaag van zinsverbijstering gebeurd zijn... dat ik zaterdag rond 18 uur nog naar onze bakker fietste om 10 verse paaseieren. Verse, als van een chocolatier. Van die eitjes die zalig ruttelen als je ermee schudt. En die je met een beetje gemak in 2 stukjes kunt trekken, want de vakman maakt natuurlijk altijd halve paaseitjes die hij dan met vloeibare chocola aan mekaar lijmt. Njooooom. Zulke eitjes had ik nog eventjes extra bijgehaald. Want we zouden eitjes te weinig hebben en dat zou jammer zijn.

Lieve lezer, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat die extra eitjes niet voor iedereen waren. Het waren mijn eigen snoepeitjes. En ik zou er pas aan beginnen als alle andere chocolade op was...
Ik zou ze verstoppen op een plekje dat alleen ik ken en ik zou er af en toe eens aan ruiken. En nog affer en toe eens van proeven. En in mijn hoofd zouden ze meegaan tot half juli. Goed bewaard en nog altijd even lekker.

Helaas (ik weet het, dit is een luxeprobleem) vergat de paasklok ons helemaal niet en ook bij oma's, opa's, mammies, pappies, meters en peters schudde hij royaal zijn vleugels leeg.
Het zal dus nog wéken duren voor ik nog maar aan mijn extra voorraad geheime eieren zal kunnen beginnen...

Geduld is een schone deugd.
Mijn voorraadje is lekker verstopt.
Ik mag alleen niet vergeten waar precies.



De extra eitjes staan om evidente redenen niet op de foto, nvdr. 

dinsdag 11 april 2017

Paters!

Bent u al eens paters gaan drinken bij de paters in West - Vleteren?
Dit was hier zaterdag het strakke plan. 

In februari al nodigden we de Franstalige Demettosneven en -nichten uit voor een degustatie van la meilleure bière du monde entier. Serieus, hoe veelbelovend klonk dat eigenlijk?!

Het namiddagverloop stond vast: na un petit café in onze jardin, planden we une marche in de velden rond de abdij, om daarna une douze te proeven op het terras van de paters en daarna weer naar Vlamertinge-jardin af te zakken voor des petits-pains en toespize

Zo gezegd, zo gedaan en het liep allemaal son petit train-train, de koffie was lekker en de éclairs en soezen ook. Ook de rit verliep voortreffelijk en en colonne... We waren dus allemaal keihard en pleine forme, maar toen liep het toch een beetje anders dan gepland. 

Café de la paix was fermé! Middenin de paasvakantie!
Nondedju! En merde!
Gotverdom!
(Ik heb nog wel meer Franse verwijten gehoord, die ik omwille van meelezende kinders bespaar, en geloof me, als je anderhalf uur rijdt naar Vlamertinge-jardin én dan nog eens een kwartier naar la meilleure bière du monde, dan vloek je luid! Zo ook de bus Aziaten, fietsende Heuvellanders, aanwandelende Luxemburgers en malcontente Ieperlingen die hetzelfde plan als wij hadden, maar ook voor la porte fermée stonden. Alle mensen blijken gelijke manieren te hebben als ze dorst hebben!)

Drakenjager had gelukkig een strak plan B bedacht, dat zich via een tussenstop in de bierafdeling van Spar Vlamertinge (bij Piet en Claire!) verder ontspon in Vlamertinge- jardin. Het waren geen paters, maar er zaten minimum evenveel graden in en 't resultaat was uiteindelijk dat iedereen zong. 

Tout est bien qui finit bien!


 




woensdag 5 april 2017

Ik kan het. Ik kan het. Ik kan het. Ik ...

De voorbije jaren had ik het op geen enkel moment in mijn hoofd gehaald om helemaal alleen met mijn 3 koters een dag uitstapje te regelen. Stress, te druk, zoveel zorgen, een hand te weinig, een buggy te veel, zoveel gemopper en nog zoveel meer...

Ik stel vast dat zulke dingen organisch groeien, want voor ik het goed en wel besefte picknickte ik maandagmiddag aan zee.

Er werd bijzonder weinig gemopperd (die zes keer dat iemand vroeg of we er al bijna waren vergeet ik even voor 't gemak), bijzonder veel gelachen, lustig gelikt en duchtig gegraven.
Ik heb maar 1 keer moeten zeggen dat ze moesten wachten voor een ijsje (de sandwich was nog niet helemaal binnen!) en maar 2 keer dat ik nog niet wist of we gingen go-carren... (Daarna gaf ik gewoon toe.)

Dit geslaagde uitstapje brengt mij tot volgende vrolijke berichten aan mezelf:
- Als je lang genoeg denkt dat het niet zal lukken en het daarna toch eens probeert, lukt het toch!
- Een sortietje zonder buggy rolt veel vlotter! Na 11 jaar getjool mocht dat wel.
- Chill, Mamasoet, chill! Als je eens diep ademhaalt en daarna blijft ademen, komt alles goed!
- Zeg de volgende keer al in de auto dat we niet gaan zwemmen. Het bespaart je een kort berispmomentje!

Ik heb doorgaans een hekel aan het woord, maar gebruik het hier met plezier: lang geleden dat ik nog zo'n ontspannende qualitytime met mijn Nest had.