maandag 25 maart 2019

Machtig metekind


Ze is al een hele poos mijn knalrode nagels aan het bestuderen: ik voel haar eventjes wrijven, haar vingertjes glijden zacht over de randjes en ze test twee keer of ze toch niet -oeps!- loskomen als ze eraan krabt.

"Draag jij geen nagellak meer, Lucieloes?"

"Neen!"
Ze grijnst van oor tot oor, haar tong draait uitdagend in haar mondhoek. Ze laat de punt van haar linkerschoen heen en weer draaien, en wipt terug op haar andere voet.

"Ik draag geen nagellak meer!
Nagellak is voor chichimadams!"


Machtig metekind, het mijne!

woensdag 20 maart 2019

Klimaatzaad/-daad

Het was ja-ren geleden dat ik nog echt eens ging betogen en het kietelde al een poosje; als de jeugd zijn mond open trekt voor een frisser klimaat is het aan de mama's en de papa's om daar toch zoveel mogelijk de schouders onder te zetten, dacht ik!
De voorbije maanden kon ik er om wisselende redenen niet bij zijn,  maar 15 maart stond plots helemaal vrij te blinken in mijn agenda... Global strike for the climate, en ik moest er niet eens voor staken... 't Gapte lik een oven!
 Een kleine schop onder mijn kont, meer was er niet nodig om met de trein richting hoofdstad te sjezen, en met een muts, sjaal en winterjas kon zelfs de regen geen spelbreker zijn.

Maar man, wat een zalige dag was me dadde?
Ik denk dat elke actie- en drukkingsgroep die ik de voorbije jaren een warm hart toedroeg op het appel was, voorzien van vlaggen, borden, flyers, megafoons en toeters. Enthousiaste kinderen, milieubewuste oma's en opa's, activerende meesters en juffen, bezorgde mama's en plichtsbewuste papa's, bewonderenswaardige tieners... de mix was even zalig als divers.

Ik kreeg het er oprecht warm van...
Warmer dan het klimaat,
dat mogen we nu wel hopen!

Ook zin?
't Is echt elke donderdag te doen (Youth for Climate) in diverse steden. Tot aan de verkiezingen. Tot na de verkiezingen. Tot iemand plots beseft dat het al kwart na 12 is.















maandag 18 maart 2019

Met de sneltrein naar Parijs

Een tandenborstel, een verse onderbroek en 2 mandarijnen.
Meer hadden wij niet nodig om 2 dagen in Parijs te gaan tjolen.
(Wij,  als in Emmy en ik, of wie dacht u?)

Dit keer was het plan om zoveel mogelijk het openbaar vervoer te gebruiken en ons zeker niet dood te lopen... Een nobel en duurzaam voornemen, maar uiteindelijk klokten we toch af op 18 km op dag 1 en  nog eens 14 op dag 2...
(Mocht u weten wat we allemaal naar binnen speelden, dan begreep u meteen dat die kilometers geen overbodige luxe waren... maar misschien hebben we toch lichtjes overdreven...)

Wat er ook van zij... we leefden weer helemaal naar ons motto 'lekker en veel' en smulden gulzig van al het moois en zoets wat de lichtstad in de aanbieding had.

Meer van dat!
En snel!












woensdag 6 maart 2019

Broers!

"Ik heb die foto van je online gezien", zei iemand tegen mijn broertje.
"Welke was het dan?" vroeg-ie benieuwd.
"Die met je broer en je ouders!"


Ik heb net niet in mijn broek geplast van het lachen...

zondag 3 maart 2019

5 instagrammers die een glimlachje op je snoet toveren!


Gelukkig hangt mijn humeur de komende dagen niet van het weer af, want gow zeg, 't belooft weer...
Als je je glimlach wél van het weer laat afhangen, neem ik zwaar enthousiast de taak op me een smile op je snoet te toveren... en wel met enkele hilarische instagramaccounts die ik volg omdat ze me telkens weer doen lachen... soms eens stil, dan weer kakebreed, schaterend en keiluid
Zin om blij te worden?
There we go!

Ken je Gary Janetti al? Niemand anders die zo goed prins George van Engeland kan photoshoppen... Zijn commentaar -recht uit het hoofd van prins George!-  bij die foto's is telkens weer to die for. En hij heeft het heel vaak ook op Meghan Markle gemunt... Za-lig!
Volgen, hastn!

Ook Sam Barsky stemt mij vrolijk, al ben ik er nog altijd niet uit of hij wel echt die bedoeling heeft, of misschien gewoon bezig is met serieuze business. Wat er ook van zij, de man houdt zich bezig met truien-met-een-landschap-op breien (echt é!), waarna hij meteen ook een foto post in de trui, op die locatie. En soms mag zijn vrouw erbij, maar soms ook niet. 
Volgen, hastn!

Ik heb een geweldige boon voor grappige mannen, en al zeker als ze hun humor onder hun foto's plakken. Father of daughters mag dus ook niet ontbreken... want hoe grappig vat hij telkens weer zijn leven met 4 dochters en 1 vrouw in beelden en woorden? Hilarisch en zo de moeite!
Volgen, hastn!

De oudste grappige diva on insta is zonder twijfel Baddie Winkle, stealing ur man since 1928, al zegt ze 't zelf! Aandoenlijk eigenwijs en schattig tegelijk.  Als ik nog een tijdje te gaan heb, dan met de joie de vivre van granny Baddie, alstublieft. 
 Volgen, hastn!

Hoewel ze ook vaak gewoon reclame maakt voor haar high fashion sportkleren, kan ik de stories van Elodie Ouedraogo ook heel erg smaken. Droog en vaak  op 't randje van ironie en sarcasme, net wat ik van haar verwacht. En ze kan ook nog eens supersnel lopen, zeg!
Volgen, hastn!

Hoewel ik haar niet meetel, vermeld ik graag nog eens Celeste Barber, waarover ik een paar jaar geleden al eens een beetje reclame maakte, hier dus... Er loopt op de hele aardbol niemand rond die zo ge-wel-dig grappig VIP's imiteert als dit wonder. Celeste is dan ook zonder twijfel mijn instaqueen, de grappigste vrouw die ik volg... 
VOLGEN, hastn!







zaterdag 2 maart 2019

Ratrace - pauze!

De ratrace ligt stil, we hebben de stekker eventjes uit de haast van elke dag getrokken.
Voor ons: 9 vrije vakantiedagen.

Middenin de rush en het gehussel van de voorbije dagen, ergens tussen Brussel, Hasselt en Antwerpen in vroeg iemand me naar mijn vakantieplannen.
In alle eerlijkheid heb ik geantwoord met mijn allerfavorietste woord, een zalige samenvatting van mijn concreet actieplan voor deze krokusdagen:

Noenetuksjes.
Zo vaak als maar kan.

Ik heb vandaag meteen al de daad bij het woord gevoegd.
38 zalige minuten...
Méér van dat!



woensdag 13 februari 2019

Prins

Je zal mij niet snel overtuigen met covers, mijn nostalgisch kantje neemt het al snel over en vaak heb ik meteen compassie met het origineel dat al eens vakkundig door de nieuweling verkracht wordt. (Ik vind het soms ook een beetje goedkoop, een snelle weg naar succes of een klein bewijs van groot gemak.)

Maar gasten, er mag wat nuance zijn, want die vlieger gaat niet op voor dendezen ier ...
Ik geloof dat de king nog leeft, maar weet wel helemaal zeker dat er ondertussen ook een prins is.

En guess what...
Ik kan het ook echt niet helpen :-)

donderdag 31 januari 2019

Een versje voor gedichtendag

Hier en daar was ik
mezelf wel, wist ik
wie ik was, desalniettemin
zat ik in m'n beste vel
bij jou pas

Uit: Lars van der Werf, "Vier de liefde"

zondag 27 januari 2019

5 foto's, 2 filmpjes, 1 week: winterwonderland!

Als ik een beetje beleefder in het leven stond, dan had ik mij vast verontschuldigd, want 't is van 27 februari '18 geleden dat ik hier nog eens 7 foto's in 1 week goot! U zou bijna gaan denken dat er hier niets spannends meer gebeurt, zeg!
Tijd voor actie, ik blaas de traditie vol enthousiasme nieuw leven in!
De voorbije week was dan ook een knaller van formaat, een chocomousse van bloedmaan, zeehonden, moeilijke schoenenkeuzes, heel veel treinplezier en een dik pak sneeuw, met een strik van contentement errond.

Ik had de wekker om 5.45 uur gezet(!), en ik ben de voorbije jaren vast nog nooit zo snel uit mijn bed gesprongen... En hastn, 't was nogal de moeite! Zo'n bloedmaan laat zich natuurlijk niet makkelijk op foto vangen, maar ik had het grote geluk diezelfde morgen nog drie kwartier in de file te mogen staan tussen links een gigantisch indrukwekkende maan-met-een-hapje-uit en rechts een bloedrode zon die de horizon in vlam zette. Zelden zo zen uit de file gekomen, zeg!



Omdat het dinsdag zou sneeuwen en de polaire vortex van vorig jaar nog vers in mijn geheugen zat, was ik op alles voorbereid: een superdikke trui, een nog dikkere muts, een wollige sjaal en 2 paar schoenen, waartussen het lastig kiezen was...
Ik heb gelukkig een machtige hulplijn die zulke knopen voor mij doorhakt. Wat een weelde, wat een gemak! Zelden zo volgzaam naar iemand geluisterd, zeg!


De rest van de dinsdag heb ik keihard genoten... want  tegen de middagpauze lag er een zalig wit tapijtje dat gezellig onder mijn voeten kraakte. De setting zal er ook wel wat aan gedaan hebben: de zoo van Antwerpen vormde het prachtige decor van mijn middagwandelingetje... En pinguins en zeehonden in de sneeuw, hoe lang keek ik daar eigenlijk al naar uit? Zelden zo'n surreële sneeuwsetting gehad, zeg!



De voorbije jaren bleek Jack absoluut geen sneeuwfan te zijn, maar toen ik woensdagavond thuiskwam en zonder een woord te zeggen de slee uit het kot haalde, stond hij echt te springen om mee te gaan. Ik weet niet zeker wie het meest genoten heeft... Zelden zoveel magie gevoeld als met mijn ventje op zijn slee, zeg!




Er was deze week ook nog een klein gelukje... of hoe noem je 't anders als ze in de Starbucks meteen je naam goed spellen op je latte macchiato? Zelden zo blij en tegelijk zo verwonderd geweest, zeg...


5 foto's, 2 filmpjes... een zalige week!

woensdag 2 januari 2019

Voornemens, #not

Neen, ik doe niet mee aan goede voornemens.
Geen karakter.
Geen zin.
En vooral geen avance.

 Puur en onversneden contentement, dat zal het langste duren.


Op een content nieuw jaar... santé!


woensdag 26 december 2018

6 cadeaudingen die mijn hart doen zingen!

Ik ben een gierige pinne, ik wil het geweten hebben. Mezelf verwennen vind ik lastig, ook al omdat het budget in een ménage van vijf sneller naar dringende noden van de jeugd dan naar het moederdier gaat. Maar ik moet het niet allemaal op de rest van Het Nest steken; ik ben gewoon een gierige pinne.

Zo heb ik al driehonderdindezestig dagen mijn nieuwjaarsgeld van de eerste januari van 2018 in mijn portemonnee zitten, omdat ik daarmee in de loop van 2018 eens iets écht voor mezelf wou kopen, iets speciaals, waarvoor ik dus wat geld aan de kant had gezet. Om een lang verhaal kort te maken: ik neem me echt voor elke shopping voor om nu eens iets speciaals te kopen, iets unieks, iets magisch, maar bon... ik ben een gierige pinne en dat geld blijft elke keer toch weer mooi in mijn nieuwjaarsenveloppe (nie gezeverd!) zitten, want ik vond weer geen speciaal, uniek, magisch stuk dat mijn geld waard bleek.
Zo is het uitgeven van Het Geld In De Nieuwjaarsenveloppe ondertussen echt een issue geworden... iets wat grotere proporties aanneemt dan de bedoeling was, met als resultaat dat ik nu nog meer twijfel of ik het dan wel wel moet uitgeven... of gewoon beter verder spaar...

Zo heb ik ook al jaren een verlanglijstje met dingen-die-ik-na-mijn-verjaardag-zal-kopen-als-ik-ze-niet-krijg. Een retrotelefoon. Schattige cache-pots. Een machtige sjakosse. Een veel te dure vuilnisbak.
(Al jaren, hé! Als je me niet gelooft, lees er dan dit postje uit 2014 (echt, hé!) maar eens op na! )
Elke keer zal ik dat dan wel eens voor mezelf kopen, en elke keer ben ik dan weer nét te gierig (of besluiteloos) om het geld te laten rollen.

Op kerstavond mocht ik 2 keer pakjes openmaken: we vierden mijn verjaardag (ergens in de 30, dankjewel!) én er lagen ook nog wel wat cadeaus voor me onder de kerstboom!
En geloof het of niet, ik kreeg zomaar eventjes 6 cadeaudingen die mijn hart deden zingen! 6 van die dingetjes die ik zélf van plan was te kopen... als ik ze niet kreeg! En omdat u vast nog wel naar enkele eindejaarsfeestjes mag en misschien wat in de rats zit over hoe u de enthousiaste organisator (of uw überhippe meter, megamachtige peter, schaterlachende schoonbroer, eigentijdse stiefmoeder, altijd vrolijke zus of gewoon uzelf, é, zeg! ) met een cadeau kan verblijden, deel ik ze graag met u.

Zo bel ik sinds Kerstmis met een muntgroen toestel (weet u trouwens waarom de koning een rode telefoon heeft? **scroll!) dat zo uit de seventies lijkt te komen. Nooit zal ik nog betrapt worden op slonzig telefoongedrag, want zeg nu zelf, zelfs in mijn kerstpyjama en met ongewassen haar zie ik er nog fashionable uit met deze beauty in mijn hand.


 Dat van dat ongewassen haar was een leugentje om bestwil, want ook mijn rosse dos wordt de komende maanden tiptop onderhouden met deze vegan shampoo in blok waarover ik al een halfjaar aan het twijfelen was, gewoon omdat ik het dure shampoo vind. #gierigepinne
Dankjewel en piepers, Emmylou, you know me so well!


Dat er zich hier enkele weken geleden halve drama's afspeelden toen een niet nader genoemd kind na zestien opmerkingen  (16, hé!) over niet binnen voetballen 1 van mijn 3 bloomingvillepotjes (ja, die mooie die ik zo koester, jaja, die!) kapot knalde, hoef ik je niet te vertellen. Dat ik dan ook heel ontroerd was toen datzelfde niet nader genoemd kind samen met zijn zus op zoek gegaan was naar een potje dat in het rijtje van de 2 overgebleven eenzamen paste, begrijpt u vast. Een egeltje in de vorm van een egeltje. Big love!


Dat eten hier de hoogste prioriteit krijgt, had de trouwe lezer in u vast al wel door. Ik denk dat ze me tot op de Brandhoek hebben horen gillen toen deze beauty van all time favourite Eva Mouton uit het cadeaupapier tevoorschijn kwam... 
Ik denk dat ik er zelfs eens een dagje in ga werken in 2019, want hé... neuters gonna neut! 


Ik merkte in de geschenkjes die ik in het voorbije jaar mocht ontvangen ook dat mensen zich zorgen maken over de vele treinritten die ik sinds kort maak... Mensen blijken er vooral voor te willen zorgen dat ik niet al te veel of te snel uitdroog... getuige de chillybottle voor frisse drankjes,de tumbler voor warme dranken én ook de happy cap voor op vieze blikjes die ik kreeg, met nadrukkelijke vermelding van het einddoel: gehydrateerd de dagelijkse treinritten doorkomen. Lander, Liesbet en Bertekootje: oprechte dank voor de goeie zorgen!

(Bericht aan mezelf: drink vooral niet te veel in 1 keer, want die treintoiletten zijn echt geen gezellige hotspots!
Tweede bericht aan mezelf: het is niet omdat je een drankje bij je hebt dat je verplicht bent om daar altijd iets lekkers bij te eten. Starbucks blijft ook zonder jouw dagelijks zoet genotje bestaan. En je heupvet zal je dankbaar zijn! )


Mocht u bij wijze van kwaliteitscontrole, gewoon uit curieusiteit of omdat we mekaar al een poosje niet meer zagen eens...

  • willen komen bellen,
  • uw haar willen komen wassen, 
  • het egeltje willen komen aaien, 
  • in mijn ovenhapjestrui willen komen pronken,
  • iets warms, iets kouds of iets vies willen komen drinken... 

dan bent u -na het plegen van een retrotelefoontje- natuurlijk altijd heel erg welkom!
U weet mij wel wonen!



(** Om te telefoneren! ;-) )

zaterdag 15 december 2018

Kerstboompluk

Herinner je je nog de kerstboompluk die traditioneel na de kerstproevetjes in de basisschool gehouden werd? 
Ewel, die hele setting is de voorbije 30 jaar nog niet zo spectaculair veranderd... Kerstmis valt nog altijd eind december, de weken ervoor zijn (helaas!) nog altijd gevuld met proevetjes om te kijken waar de kinders ondertussen staan (as if... enfin... oh, laat ook maar...)  en de donder- of vrijdagnamiddag net voor de hele jeugd gezellig met de hele reutel de kerstcongé induikt, worden naar goeie traditie geschenkjes uitgedeeld aan klasgenootjes die net wél of net niet weten van wie het pakje komt.
Ik herinner me dat ik dat altijd heel spannend vond (vooral het niet weten of je wél of niet zou mogen kiezen voor wie je geschenkje was... en het gezicht afwachten van diegene die mijn pakje mocht openen) en ik weet zeker dat ik altijd heel blij was met wat ik kreeg. Ik bedoel, ik zou het me zeker herinnerd hebben als ik iets kreeg wat me niet beviel, maar ik was echt een heel aangenaam en dankbaar kind, blijkbaar. In mijn herinneringen, toch. Dat diegene die het tegendeel beweert dat maar eens hard maakt, zeg! 
Ik wil maar zeggen: de kerstmens in mij maakt stiekem een sprongetje als het briefje in de schooltas klaar zit waarop de kerstboompluk aangekondigd wordt. Ruim op voorhand, want mama's en papa's moeten ook de tijd krijgen om in de laatste drukke weekends voor het jaareinde nog snel iets te gaan kopen. En 't is ook altijd versierd, dat briefje: met een adventskrans waarvan al twee kaarsjes branden, een uitbundig lachende kerstman of enkele guirlandes, blinkende slingers en kerstballen. 

Dit jaar was het dus niet anders (wat had u gedacht!), en ik had het briefje een beetje argeloos bij mijn pc gelegd. Het is pas toen mijn oog er 2 dagen later nog eens op viel, dat tot me doordrong dat het dit jaar toch allemaal een beetje anders zou verlopen...:  "... Het geschenkje mag dus geen geld kosten en het is de bedoeling dat uw kind zelf iets maakt voor een ander kind uit de klas..."

Dat leverde deze foto op, en ik kan al de hele namiddag niet anders dan stiekem lachen... 


zondag 9 december 2018

7 goeie tekenen!

Het gaat precies allemaal het vlotst als je de radio, tv, gsm of laptop uit laat staan, de laatste weken.
Helemaal vrolijk word ik pas bij een digitale detox, wanneer even niemand de cocon doorprikt.

En eigenlijk ligt veel mopperen niet in mijn aard; ik probeer oprecht het contentement in elke dag te plukken, de geschapen dag met de glimlach te begroeten en die vrolijkheid vast te houden tot 's avonds in mijn zetel... Soms lukt dat vlotjes, maar er zijn periodes waarin ik echt bewust al heel mindful en geaard moet zijn om tot 's middags te lachen. De donkerste dagen van het jaar roeren hun staart...

En toch zijn er altijd ook lichtpuntjes, tekenen dat het nog niet allemaal verkl*t  is...

Want ik kan toch niet anders dan blij zijn als ik zie hoe hier onder de boom zelfgeknutselde cadeautjes liggen van een broertje voor zijn zus Kwin, vakkundig verpakt en met plakband zes keer verzegeld, zodat niemand -ik herhaal: echt, niemand, hé!!! - tot gluren wordt verleid... Geduld is een schone deugd... tot kerstavond!

En mijn  mond krult spontaan in een glimlach als ik zie hoe de dochter alle rostjes die in ons huis rondslingeren verzamelt om het vuur van de Warmste Week nog wat aan te wakkeren... Win-win van Quinn, want wat moet een mens met zoveel rostjes? (Serieus, weet u het? Wat moet een mens in hemelsnaam met zoveel rostjes?! 't Is niet dat de bank ze wil, hé?! Of dat je er in de Ballon mee kan betalen, hé!)

Ook de comeback van mijn jeugdidolen stemt mijn hartje vrolijk... want los van het idee dat the Voice er nu ook is voor rijpere ^podiumtalenten, was ik helemaal thrilled toen ik zag dat één van mijn eerste kinderidolen (echt, ik was nog geen 9, denk ik, maar die liefde heeft zelfs mijn idolatrie voor Bryan Adams en Sinéad O'Connor overleefd...) een zalige comeback in de rode coachstoel maakt!! #danawinnerforever, het mens met het mooiste gebit van Vlaanderen zit in mijn hart. En nu dus ook weer élke vrijdag in 't kleinste kastje.

En ik kan toch niet anders dan dankbaar zijn... als ik zie hoe mensen rondom mij op een vrije zondag in een rechte lijn richting Duinkerke sjezen, de koffer gevuld met eten, dekens, winterjassen en dikke kousen... Ook al bestaat de kans dat het kamp al de dag erna weer ontruimd wordt door mannen in witte pakken, en ook al weten ze op voorhand niet welke ellende ze nu weer gaan zien en hoe lang het zal duren voor ze ook daar weer een beetje van bekomen zijn... Dat er mensen zijn die in deze donkere dagen zo gefocust zijn op goed doen voor anderen, daar krijgt mijn hartje warm van...

Blij ben ik ook wanneer we op een doordeweekse dinsdag met dat groepje vrolijke vegetariërs van Eva Westhoek een volle feesttafel enthousiastelingen kunnen overtuigen van Vlaamse klassiekers in een veggiejasje. Ballen in tomatensaus, vol-au-veggie en stoofvleeszondervlees... 't was er weer knal op! Hoera voor koeien in de wei, kippen in het veld en varkens in de modder!

En dan had ik het nog niet over zoveel goeie nieuwtjes die mij de voorbije weken bereikten... van mensen die ik liever heel wat vaker zou zien (en eigenlijk superhard en verschrikkelijk mis)...  Dat zij mij na al die maanden, nadat ik er nota bene zélf voor koos eventjes wat anders te doen, op de hoogte blijven houden van de kleine en grote momenten in hun leven... Dat ik de voorbije weken zo goed als elke thuiswerkdag een machtige lunch had met al mijn lieve keppesleppen, daar ben ik echt héél dankbaar voor. Het gevoel voor eventjes van werk veranderd te zijn, maar niet van vriendinnen, daar leg ik mijn handjes voor samen...

Geruststelling voel ik ook als ik na een avond bingewatchen een sms naar mijn vriend stuur om mijn verontwaardiging, contentement of bezorgdheid over Rosa, Waldek of Simonne te verwoorden en bijna meteen ook een geruststellend berichtje terugkrijg waarin hij mijn emotie bevestigt of versterkt en in mijn voorspellingen en ideeën meegaat, als woonden wij in de straat van Judith en rekenden we bij een griepje op dokter Ann... Vrienden die meegaan in mijn hoofd, zalig!

't Is vaak helemaal niet zo moeilijk om in geklaag, gemor en gemopper te vervallen, om het halflege glas tot op de bodem leeg te slurpen, om te denken dat je in de modderpoel woont, terwijl het gras groen staat te lonken aan de andere kant van de heuvel... Maar nu ik mijn lijstje overloop en denk aan wat de komende weken nog gaat komen, weet ik het weer helemaal zeker: 't is nog niet ollemoale noa de wuppe!

zondag 2 december 2018

Meisjes van 13...


Het liefste meisje dat ik ken is vandaag 13 geworden, en we konden echt niet trotser zijn...
Voor flair en gezelligheid geef ik onze lieve dochter een elf op tien, en dat is zelfs nog niet helemaal gul geschat!

Hoewel haar parcours absoluut niet altijd een strandwandeling was, verloor ze zelden haar enthousiasme en nooit haar glimlach!  't Is door die positieve ingesteldheid en haar eeuwige optimisme dat onze meid geworden is wie ze is: een supervrolijke tiener, een zelfzekere troetelbeer en een lieve meid met een hartje van koekenbrood!

Bart Peeters heeft zijn 'In de plooi' vast met haar in gedachten geschreven:

Tot je op een mooie dag
bij je zelf denkt: iedereen mag
op z'n stomme kop gaan staan
ze kunnen me niks maken!

Want plots valt alles in de plooi
en lijkt het leven mooi en zelfs bijzonder...
Plots valt alles op z'n plaats
draait niks nog tegendraads
het is een wonder!

Wat er precies in de plooi viel? Dat vertelt ze liever zelf, je kan het hier lezen!

zondag 25 november 2018

Bergbeklimmer


Je tuurt in de verte
naar bergen
die je in je hoofd
al allemaal beklom.

Daar met je shortje en sandalen
je haren in de wind
beloof ik jou:
je zetellift ben ik.