woensdag 15 augustus 2018

Oh... Côte d' Armor, comme je t'adore!

20 jaar geleden
- de éérste keer dat de Fransen wereldkampioen voetbal werden, zou Drakenjager zeggen, hij rekent ondertussen in kampioenschappen -
stonden wij met alle Claeyssens op een camping in Bretagne. Tijdens dat kampioenschap, en tijdens de finale. Waar mijn broer als enige voor Brazilië supporterde. Dit terzijde. 

Het kan dus helemaal géén toeval zijn dat Emmyemmy en ik, in het kader -en misschien al een beetje in de nasleep- van al die recente voetbalfestiviteiten opnieuw aan de Côte d'Armor belandden!
Op papier voor een roadtrip, want dat klinkt zo hip,
in realiteit (laat ons vooral eerlijk zijn) om veel te veel te eten, af en toe iets te drinken en zo'n zestien keer per dag te chillen.
Glampen op een glamping. Glamourous, want zo zijn we wel.

20 jaar, da's toch een hele lange poos; ik herkende een aantal Bretoense namen wel, maar zeggen dat er allerlei bellen rinkelden, zou de waarheid geweld aandoen. Al was het wel fijn om af en toe een compeet déjà-vugevoel te krijgen, en dan te twijfelen of ik daar écht al eens geweest was, of ik het van de ene of de andere foto herkende of of het misschien niet gewoon een fata morgana zou zijn...;-)

Tijd voor nieuwe herinneringen, dus, en die situeren zich ruwweg tussen Plouha, Paimpol, Plouézec, Pleubian en Perros-Guérec. Allemaal met de P van plezante pauze, prima plezier, perfect paraderen en andere plezantia...

Vestimentair waren we gelukkig voorzien op gietende regen en stralende zon, en zowat elk weertje daartussenin, wat een brede waaier aan winter- en zomerkleren met zich meebracht, maar 't was een roadtrip en geen vliegvakantie, dus de halve kleerkast kon gewoon mee. (En een jas, en een sjaal, en schoenen, sandalen, sletsen, en een fleecebaajtje. Allemaal in de autokoffer! )

De smaken van Bretagne was ik eigenlijk absoluut niet vergeten! Gallettes bretonnes, crèpes sucrés, moules marinières en af en toe een crème glace, veel heb ik niet nodig om te smilen van kaak tot kaak. En zoveel goedkoper dan bij ons, daar hebben we vaak om gelachen. Hardop, want zo zijn we.

De foto's spreken voor zich, en dat het lékker én veel was, dat ook.

























Côte d'Armor, je t'adore!

dinsdag 7 augustus 2018

De mooiste meisjesnaam ter wereld

Ze was het type 'pittige, kortharige vrouw van middelbare leeftijd met fancy bril, die alle hoofden doet draaien' en in de hippe retro jurk die ze droeg was ze een levende reclame voor het enige merk dat ze in haar winkel verkocht.

Toen we wilden afrekenen, vroeg ze mijn Moeke of die al klant was. Dat bleek niet zo, maar ikzelf wél en even later hoorde ik me mijn familienaam dicteren.
Ik moest hem 4 keer spellen, wat op zich al geen goed teken was... want hoe moeilijk kan een naam van 6 letters eigenlijk zijn... maar we waren 2 provincies van ons huis vandaan en 't was zondag en iedereen had om het meest last van de tweede hittegolf van de zomer. 

En toen vroeg ze dus mijn voornaam.
Ik voelde de bui al half hangen.

"Soetkin."

"Wablief?!"

"Soetkin", herhaalde ik en ik geloof wel dat ik kalm bleef.

"Waar hebben ze die naam gehaald?!" rolde uit haar mond, en ik hoorde mijn Moeke naast me, duidelijk op haar moeketenen getrapt, luid en geaffronteerd snuiven.

"Hij is anders wel helemaal Vlaams, hoor", wreef ik de levende etalagepop onder de neus.

"Het is de mooiste meisjesnaam ter wereld", zei mijn Moeke ijzig kalm. "En de moeder van Tijl Uylenspiegel heette zo. Misschien moet u dat boek nog maar eens lezen."

We rekenden af en konden niet snel genoeg buiten zijn.

Twee straten verder verzekerde Moeke haar kleindochter ervan dat ze Quinn ook een hele mooie naam vond. ;-)






zondag 29 juli 2018

Therapie in de vakantie: hou-jezelf-en-je-kinders-bezig!


Het zal wel een luxeprobleem heten, u mag mij dat zelfs hardop zeggen... maar 9 lange vakantieweken invullen met een programma dat tegemoetkomt aan de grilletjes van 1 beginnende puber, de (on)wil van 1 passieve tiener en het overenthousiasme van een overactieve zevenjarige is niet altijd een cadeau.

MAAR IK KLAAG NIET.

We hebben het hier al erger geweten. (Erger, zoals in: een programma bedenken dat tegemoetkomt aan het enthousiasme van 1 vijfjarige diva, 1 intensief testende vierjarige en een baby die nog 2 keer per dag een tuksje doet, of andere vrolijke combinaties die telkens een jaartje opschuiven in enthousiasme of onwil...) Toen had ik misschien wel een piepklein beetje reden tot klagen, want dat waren nogal tijden op het gebied van zenuwen testen, zestien dingen tegelijk doen en stoïcijns rustig blijven.

MAAR IK KLAAG DUS NIET.

De voorbije jaren verzamelden we al tips voor sortietjes allerhande: kinderactiviteitjes in het bakkerijmuseum in Veurne,  een namiddagje rondhangen  op Theater aan Zee in Oostende, cowboy en indiaantje spelen in het Natuurreservaat Westhoek op de grens met Frankrijk in De Panne, zwemmen, glijden en spetteren in het machtige openluchtzwembad van Doornik (en kamperen bij het meer!), een kinderzoektocht  van Brugge door Kinderogen door de middeleeuws stad,  met de metro naar Rijsel (en als het regent ballen eten in de Ikea!) en ik kan zo nog wel een poosje doorgaan... Drie kinders bezighouden, we zijn daar ondertussen een beetje kraks in aan het worden.

MAAR IK KLAAG DUS NIET.

Dit jaar voel ik voorzichtjes dat het allemaal een beetje gemakkelijker gaat... De dagen raken gevuld zonder dat ik élke keer weer creatief moet zijn (in mijn ideeën, met klei, met parels, in het bedenken van uitvluchten waarom iets eens niet kan, bij het koken, om de dagen te vullen, quoi!)
De voorbije 4 weken zijn we op reis geweest (voor de curieuzeneuzen: hier kun je 't nog eens nalezen), deden we een viertal uitstapjes en zaten we vooral thuis. Te gamen (volgens de nieuwe regels waaraan ik later nog wel eens een postje zal wijden), te lezen, te spelen, te youtuben, te rusten, uit te gaan logeren, te chillen, nog een beetje te lezen, dessertjes te maken en af en toe eens te mopperen en te zeuren.

U leest het goed: af en toe!

Ik zal hier nog niet zeggen dat we er helemaal vanaf zijn, maar het ziet ernaar uit dat wij met ons vijven steeds makkelijker de dagen kunnen vullen en dat de verhouding verveling en gemopper / bezighouding steeds beter lijkt te kloppen. (Ik hoor u denken: "En tijdens de hittegolf dan? Hoe kon Het Nest zich dan bezighouden?" Lieve schatten, ik vind die situatie zo uitzonderlijk (en hier ook wel droevig, maar daarover vertel ik later misschien nog wel eens iets) dat ik ze eventjes bewust negeer. Hoera voor gamen en extra veel schermtijd in de hittegolf, of zoiets... En thank God voor youtube en TheSims. Nooit gedacht dat ik dit nog zou zeggen... )

EN IK KLAAG DUS NIET.

Zoals het er nu naar uitziet, zal mijn klaagtijd tijdens en over de oeverloze grote vakantie in de toekomst steeds beperkter worden. Ze doen alleszins erg hun best, Het Nest. En Drakenjager ook. Al moet die laatste vrijdag, na 4 weken dolce far niente, weer volop aan de slag.
Misschien zal deze eenzame huisvrouw vanaf dan weer een beetje klagen...

MAAR NU DUS MOOI NIET!




vrijdag 27 juli 2018

Zalige zeecocktail

Wij hebben niet veel nodig, Emmy en ik:
Een picknickmand, een schaduwplekje,
wat lekkers te smullen en verhalen om te vertellen.

Omdat ze gisteren ook nog eens jarig was, goten we al die ingrediënten in een zalige zeecocktail... Na een picknick in de duinen kochten we een grappige geelwitte parasol voor een namiddagje Oostduinkerke-strand en!...  genoten we nog eventjes van een plonsbeurt in zee.

Zelden zo hard genoten, niet in het minst van het gezelschap.
Ze is dan ook goud waard!
Dat ze nog heel veel mag verjaren, ons Emmylou!



maandag 23 juli 2018

Hittegolf: Mamasoet gaat horizontaal!


Ik stond op het punt publiekelijk te verklaren dat het nu toch stilaan gedaan zou mogen zijn met die hoge temperaturen (sorry, zonnekloppertjes!), toen Frank en Sabine gezamenlijk een hittegolf aankondigden.

Deze redhead functioneert het best zo ergens tussen 22 en 25 graden, dus die boodschap was een spreekwoordelijke donderslag bij heldere hemel.. Ik zat er alleszins in geen geval op te wachten!

Ik voel me dus de komende week genoodzaakt om zoveel mogelijk horizontaal te gaan suffen in de schaduw, af en toe nippend van een milkshake ,virgin moquito of een glas ijskoud spuitwater... Ik oefende al eventjes en 't lukte als was ik een pro!

De zee zou misschien ook nog wel wat verkoeling kunnen brengen...
Quinn en ik gingen al eventjes proeven en kwamen tot de vrolijke conclusie dat het op het strand op dit moment zalig vertoeven is...  Tijd voor zomerse zeeplannetjes! (I keep you posted!)




dinsdag 17 juli 2018

Een ceedee!

Ik vroeg laatst aan Drakenjager of hij eens een cd voor mij wou branden.

Ik heb zijn reactie niet gezien, want ik zat aan het stuur maar ik hoorde iets wat een mengeling zal geweest zijn tussen nerveus gegiechel, verborgen gêne en een ingehouden lachje. (Eerlijk? Ik hoorde u ook net even grinniken, maar 't is ok!)

Wat volgde was een uitleg over het hoe en wat van cd's -"Wie luistert daar nog naar?! Wie koopt die nog?!", de verhouding 'moeite voor het branden / extreem lage prijs' en ook nog een beetje gemopper en gezeur.

Ik heb het hem ondertussen nog niet opnieuw gevraagd, maar ik zal toch voet bij stuk houden; de Soetmobiel is niet uitgerust voor USB-toestanden en in mijn hoofd is een cd nog altijd een heel degelijk, kwalitatief ding.

Sinds enkele weken speur ik dus online naar koopjes die in mijn auto moeten belanden. Mijn smaak is erg ruim te noemen, maar liefst minstens 15 jaar oud... ik heb de laatste 5 generaties artiesten volledig gemist... Al hoor ik bij Het Nest al eens iets wat nu in zou zijn, ik kan er meestal geen gezicht - laat staan een naam - op plakken, of 't zijn artiesten uit mijn tijd dienet aan een comeback beginnen (zeldzaam! ) of gewoon blijven scoren zijn ( nog zeldzamer!). Zo ben ik dus op zoek naar best ofjes van de Groten der Muziek.

Mocht u dus tips hebben voor muziekvoorindeauto, dan weet u mij wel te vinden. Een lijstje met titel en uitvoerder is prima, de rest regel ik vaardig en vlot...

Ik kijk nog eens diep in Drakenjagers ogen en voor je  't weet ligt daar een nieuwe ceedee!


zondag 15 juli 2018

Gastblog: Quinn vertelt... op reis naar de Vogezen!



't Is vreemd en raar en ook heel erg gemakkelijk:  ik heb dit keer bijzonder weinig werk aan u op de hoogte houden van de recente activiteiten van Het Nest... Ik kan zelfs languit in mijn hangmat blijven chillen, 
want ...niemand minder dan onze Quinn - u leest haar (volledig gerestylede!) tienerblogje toch ook?! - vertelt u in geuren en kleuren hoe zij ons tripje beleefde.
 
Benieuwd?

Klik dan eventjes hier en smul van een weekje uit het leven van een tiener! 


woensdag 4 juli 2018

14 random ideeën bij het begin van de congé

Ik voel weer heel wat ideetjes pingpongen in mijn hoofd.
(Dat gebeurt wel eens vaker, eigenlijk. Toen ook!)
Ik deel ze graag met u, in random volgorde, al was het maar omdat ik hoop dat u er ook of net geen last van hebt, afhankelijk van het contentement of de sadness die ze met zich meebrengen.
Doe ermee wat u wil, dus, maar vooral: ontspan u volledig.
Let's go!

1 Het is het eerste jaar dat wij geen net over onze frambozen spannen. De vogels zijn dus -ahum!- welkom, we jagen ze alleszins niet weg.
(Deze nieuwe aanpak kadert in de zelftherapie die ik mezelf oplegde. Stellen dat ik het niet zo heb voor vogels en hun manieren is een beetje zwak. Je mag me vogelfoob noemen, zelfs, en ik zal jou op geen enkele manier tegenspreken. Foob zoals in 'gillend wegrennen bij het spotten van een vogel in een boekje, op tv, langs de kant van de weg of - godbetert - binnen mijn ruime comfort zone en die van mijn naasten'. Het ging een beetje te ver. Zelftherapie mag me redden.)
Ik merkte de voorbije weken echter geen enkele vogel tussen de framboosjes -en dat kan deels komen doordat die struiken achter ons tuinhuis staan en ik dus eigenlijk al in een hoek van 90 graden zou moeten kunnen kijken om ze te spotten- en meer zelfs: er zijn dit jaar gewoon minder vogels in onzen hof.
Ik vraag me af of die vogels  misschien door beginnen te hebben dat ik op het randje van hysterisch word als ik ze in mijn ooghoek spot en of er bij vogels een soort van gewenning zou optreden voor mijn fobische gedrag. Vogelkenner, iemand?

2 Als je in tijden van WK voetbal een donut wil eten, dan moet je al serieus manoeuvreren om er één te vinden die niet in de kleuren van de drapeau versierd is. Ik daag u uit! Picture or it didn't happen!

3 Na mijn vorige pingpong van gedachten kreeg ik meteen feedback over de toestand van Ignace Crombez. 't Is te zeggen: hij leeft nog én het gaat zelfs goed met hem! Omdat de info die ik kreeg deel uitmaakt van een geheime verrassing, kan ik hier absoluut nog niet meer over kwijt, maar zodra de lucht weer clear is, geef ik u een update!

4 Zouden er ook soldenborden bestaan die niet uit van dat foeilelijk fluogeel plastiek gemaakt zijn? Muntgroen, zacht kaki, frambozenroze of stemmig currygeel?
Serieus, ik vind die borden er zo... eh... goedkoop uitzien, dat ik al meteen een rem voel als het op aankopen aankomt. (Ik overdrijf! Echt!  Ik koop er echt niet minder om, maar dat fluo doet me zo aan de Primark denken, terwijl ik zeg maar liever iets van Nathalie Vleeschouwer koop! )
Smaakvolle klassesoldenborden, ik denk dat ik een gat in de markt heb gevonden.

5 Als het laaiend heet is en ik leg een kerst-CD van Michaël Bublé op, dan krijg ik het direct een beetje kouder!

6 Wedden dat u 6 getest hebt?

7 Ik denk dat prins Harry en Megan Markle helemaal nog niet op trouwreis gegaan zijn. Ze doen maar alsof, maar ik laat mij niet misleiden.

8 In de doos met manonpralines die ik op het oudercontact kreeg, zaten 60 stuks.
Het zou een hele mooie oefening in zelfbeheersing zijn om daar elke dag van de vakantie precies 1 praline van op te eten. Mindfull, in het moment. Bewust van de zoete smaak en het smeltende gevoel in mijn mond. Daarna eventjes een straf zatje koffie... En dan dat contrast proeven.
Op dag 2 besefte ik al dat die oefening door mijn eigen toedoen niet meer kon.

9 Poppies blijken vooral te groeien op net omgewoelde (zand)grond. In oorlogsgebied en al.
Nu onze oprit er vol van staat, denk ik soms dat er plots menselijke resten op gaan duiken. Of een skelet van een oorlogspaard.

10 Als je twee seconden te lang in de zon kijkt, lijkt het alsof je een persoonlijke getuige van de big bang bent. Do not try this at home.

11 Ik vraag mij af of mensen die geen vaatwas hebben dan écht de discipline hebben om élke dag 's morgens, 's middags én 's avonds alles met de hand af te wassen. Of zetten zij soms ook eens een restje in de pompbak?
En zouden zij dan misschien meer letten op wat ze kopen? Iets wat minder aan de borden plakt? Iets wat vlotter schoonspoelt? Of iets wat héél erg plakt, als ze een lang en uitgebreid gesprek met hun lief willen voeren, in tijden van WK en Tour de France? Is er daar eigenlijk al onderzoek naar gevoerd???

12 Als ik deze vakantie 'De gebroeders Leeuwenhart', 'Duet met valse noten', 'Wilde ganzen boven het ven' en 'Mijn tante is een grindewal' opnieuw zou lezen, zou ik dan enthousiast of ontgoocheld zijn? En zou mijn twaalfjarige ik weer naar boven komen of zou de magie van mijn lievelingsverhalen helemaal verdwenen zijn? Doen? Of niet doen?

13 Wat zou onze poes eigenlijk van ons vinden? En zou ze een favoriete Demetto hebben?

14 Als we in de auto zouden stappen en altijd rechtdoor zouden rijden, en telkens als we zouden kunnen kiezen, af zouden slaan naar rechts, waar zouden we dan na een hele dag rijden uitkomen? En zou er daar dan een camping zijn of eerder een duur hotel? Zulke dingen zou je eigenlijk ook op de pc moeten kunnen opzoeken, zeker? En met welk programma dan wel?
Als ik ooit eens twee maanden tijd heb, komt er misschien een grondig onderzoek.


dinsdag 3 juli 2018

Congé!


We sloten het schooljaar via het achterpoortje. Zeeën van tijd en ruimte lonken!

De eerste dag van 2 zalige vakantiemaanden stond al een picknick én een festivalletje op het programma. Hopelijk knallende voorbodes van weken waarin zoveel mag en niets moet...
Het hoeven geen spectaculaire dingen te zijn, maar varen met ons bootje, slapen in de tent, zwemmen in zee, picknicken in de bergen en lekker en véél eten mogen van mij altijd en overal! En combinaties daarvan, graaaaaaaaag! (Morgen eet ik bijvoorbeeld al in een boot. Emmytime. Lekker en veel. Man en vrouw, ik kan nu al niet wachten!)

Ik hoop dat u ook zo'n fijne tijd tegemoet gaat... 
Misschien heeft u nog niet meteen vakantie, maar zeg nu zelf: een onverwachte picknick of een nachtje in een tent, daar heb je zelfs geen zeeën van tijd voor nodig!

Geniet! 
Wat zeg ik?

GENIET!!!




zaterdag 16 juni 2018

Ben oui... c'est parti!

Om de 2 jaar zwerven Drakenjager en zijn vrienden in rondjes, als waren het nomaden, op zoek naar locaties om de Belangrijkste Bijzaak ter Wereld samen te bekijken.

In de voorrondes (tijdens de proefwerken!) lukt het niet altijd om samen te hokken voor elke match, maar zodra die achtste en kwartfinales in zicht komen is het uitkijken naar gezellige onderonsjes met hapjes, aangepast aan land van de roots van elk van hen.

Gisteren was er de aftrap, terwijl ik dit typ knalde Frankrijk al een eerste keer een penalty in de netten... Geen wonder ook, want dit team brulde hier een Marseillaise die hoorbaar was tot in Rusland!

Om een lang verhaal kort te maken:
Allez les bleus!
En... Vive la France!

maandag 11 juni 2018

Vlamertinge, mondiaal floraal en moestuincentrum!



Mo gastn toch, wat een voorjaar kregen wij eigenlijk?!

De prachtige rozen die goed op weg waren de hele meimaand ons terras en humeur op te fleuren werden genadeloos neergebliksemd door buien waar het haar op mijn armen recht van ging staan.

Ondertussen hoorde ik mijn tomaten niet klagen, want de hoge temperaturen deden hen de hoogte inschieten, zo hoog zelfs dat ik er -voorlopig- nog maar net boven kan kijken!

RIP, rozen en welkom, tomaten!

Gisteren was ik pas helemaal in mijn nopjes... de eerste frambozen blonken in hun vel.
Ze geven de vervelende junimaand een beetje smaak, want veel meer dan studeren, lessen afwerken en corrigeren komt hier niet in huis.

Nog 3 weken... en dan...







dinsdag 29 mei 2018

Tijd

Van de ene op de andere dag moest ik haar gezellige gebabbel rond me missen. Bij de koffie, naast me in de zetel, in mijn mailbox, aan de telefoon... Appjes over onze lessen, toen het al lang donker was, babbels over onze drukke nestjes, gemopper over onze mannen, daar konden we wat van... 

Ze nam de tijd die al lang op haar stond te wachten en nipte er zachtjes van. 
Het beklemmende gevoel dat ik er niet elke dag voor haar kon zijn, viel moeilijk van me af te duwen. Ik kon maar hopen dat ze wist dat ik veel aan haar dacht. Het gemis sneed elke dag een beetje meer, en zoveel dingen zonder haar misten hun fijne glans. 

Twee seizoenen later giet ze de dagen al wat zekerder in haar glas, ze weet dat de tijd blijft stromen. Ik geniet voorzichtig van haar weer wat dichter bij mij en snoep van momentjes samen...  

Vandaag schonk ze mij een zelfgebundelde, kleurrijke receptenbundel . 
Mijn hart maakte een sprongetje! 
Laat ons maar af en toe weer samen  op de toekomst klinken, het glas met plannetjes gevuld...
Ik kook dan wel een lekker hapje voor erbij!

woensdag 23 mei 2018

Een zoete tip... Atelier Hortense!

Wie mij kent, weet dat ik een zoetemondje ben... Ik doe mijn naam dan ook alle eer aan!

Op Jacks verjaardagsfeestje én met zijn piratencommunie bestelden we zoetigheid bij Greet van Atelier Hortense, het dessertenwalhalla van Reningelst en omstreken. De keuze is enorm, de presentatie verfijnd en de smaak is hemels...

We kozen voor 3 variaties 'cake in een potje', een zalig zoete frietjestaart en als kers op de... eh... tjah... een chocoladetaart met chocolademousse en een lichte toets van framboosjes. Zalig.

Eerder proefden we ook al van de cheesecake op zanddeeg met frambozenconfijt en vers fruit. Mo man toch.

Gastn, zo lekker! 
Maar lekker!
Zoooooooo lekker! 

Merci, Greet!






Pee is: Vergeet  uw toetsenbord niet schoon te vegen, uw kwijl druipt nu vast ook uit uw opengevallen mond.

maandag 21 mei 2018

Kapitein Jack voer feestelijk uit



Onze laatste communie zit erop!

Met Hemelvaart vierden we de eerste communie van Jack, onder het motto 'Kapitein Jack vaart feestelijk uit!'
Wat bedoeld was als een beperkt themafeestje, groeide uit tot een verkleedpartij was Jackjes (én onze!) mond van open viel. We hadden hem dan ook niet verteld dat alle gasten zich naar zijn thema zouden kleden...

Dat de dresscode 'kapitein van de 7 zeeën' zoveel creativiteit in onze gasten zou doen opborrelen, hadden we nooit durven dromen. Er waren kapiteins, matrozen, piraten en zeemeerminnen, er zwom een visje , vergezeld van een vissersmeid en zelfs de garnaalvissers te paard kwamen meefeesten!

Jackje kwam, zag en genoot...
En wij waren apetrots op onze kleine kapitein!