donderdag 13 juli 2017

First class... naar Dubai!

Ik weet natuurlijk niet wat uw plannen voor deze zomer zijn, en heb al helemaal geen idee van uw reiservaringen, maar ik dacht dat er onder mijn lezers misschien wel enkele curieuzeneuzen zaten... Gezond curieus, hé, een beetje piepen en gluren zonder overdragen, gewoon, uit curieusiteit. Een beetje heel veel zoals ik zelf ben. Gezond curieus. En misschien bent u net zo'n dromer als ik.

Ik dacht dat het u misschien wel zou kunnen interesseren hoe je verwend wordt als je zomaar eventjes first class naar Dubai vliegt. (U leest het goed. Eerste klas. Naar Dubai. Echt.) Denkt u vooral niet dat Los Demettos over de budgetten beschikken die nodig zijn om deze trip in de nabije of middelverre toekomst te maken. Maar Los Demettos hebben wel een oma en een opa die zulke lukkebonen zijn dat ze een beetje per abuis hun vlucht naar Dubai nog haalden en nog meer per abuis in first class daarheen reisden. (U begrijpt dat oma en opa mensen van de wereld zijn en dat zij zich dus zonder verpinken lieten bedienen van alle luxe die zo'n eersteklassevlucht met zich meebrengt. Ik hoorde verhalen van champagne nog voor de economyreizigers nog maar geboard waren, overdreven attente stewards en stewardessen en maaltijden die ze kregen nog voor ze nog maar een hongertje durfden te voelen opkomen.) Tussen ons gezegd en gezwegen vind ik dat ze elke reis zo'n first class verdienen, maar ik zwijg wijselijk, want het zou hen op gedachten brengen en ze zijn nu al zo vaak -verdiend!- weg.

Nu hadden Quinn en ik het geluk een beetje van alle luxe uit Dubai te mogen proeven, want wij kregen zomaar eventjes het volledige vliegtuigpakketje van Chopard van oma! En voor de curieuzeneuzen onder jullie, dat ziet er zo uit:




In het zwarte etui zitten:

- een slaapmaskertje
- een vernevelingsspray van Chopard
- een tandenborstel en tandpasta
- mondwater voor onderweg
- oordoppen
- een bodymilk van Chopard
- lippenbalsem van Chopard
- chillkousen voor een rustige vlucht

In augustus vlieg ik economy class naar Italië.
Ik weet nu al dat het de meest luxueuze vlucht ever wordt!








zondag 9 juli 2017

Julimaand, feestmaand!

Lieve schatten

Op 9 juli 2012 schreef ik voor het eerst iets op dit blogje. Wie vaardig en vlot kan tellen, heeft dus door dat ik deze maand ons lustrum vier...

'Ons'? Zeker wel!
Want wat is dit blogje zonder lezers? Toevallige, geroutineerde, tijdelijke of chronische... mijn - bescheiden- publiek blijkt even divers als de thema's die ik hier de voorbije jaren de revue deed passeren. Ik ben elk van jullie erg dankbaar voor de bezoekjes en de reacties, hieronder, in mijn mailbox, op straat en elders. Ze doen zoveel deugd en geven zoveel energie...

Als ik door de voorbije 5 jaren blader, springt er hier en daar een postje uit. Ter ere van mijn eerste lustrum roep ik dus de maand juli officieel uit tot mijn persoonlijke feestmaand en zal ik dus af en toe eens naar een fijne herinnering uit de voorbije jaren verwijzen. Blijf dus zeker koekeloeren!

Het is een stille wens om de komende tijd op eenzelfde manier verder te kunnen doen... zonder extra promo-, facebook- of andere pagina, trouw aan mezelf en zeker ook aan jullie, lieve lezers.

Hopelijk tot nog heel vaak!

Yours truly

p.s. Voor wie een beetje vergeten was wie Mamasoet in 2012 was... deze giller!


dinsdag 4 juli 2017

Avondje weg? Een gouden tip!


Elk jaar leggen we bij het begin van de vakantie de puzzel: wie gaat wanneer waarheen? En indien het om Drakenjager of ikzelf gaat: wat gebeurt er met de jeugd?
Wij vinden Quinn nu nog nét een beetje te jong om een langere periode helemaal alleen thuis te blijven, hoewel haar laptop en gsm geen halve seconde van haar zijde zouden wijken... en dan heb ik het nog niet over de mannetjes gehad... Als ik dat duo alleen thuis laat, sta ik niet in voor de -ongetwijfeld creatieve - gevolgen!

Gelukkig zijn we gezegend met een ruim netwerk van oma's, opa's, mammies, pappies, oompjes, tantes, neven, nichten, vriendjes en vriendinnetjes, zodat het opvangprobleem op onze avondjes uit nog nooit voor buitenproportionele problemen zorgde. Dat ik in het onderwijs sta, speelt zeker ook in ons voordeel, maar voor u puft en zucht... ook onderwijsmensen zijn soms vaak / zeker / absoluut eens blij met een avondje zonder jeugd! Om naar een concert te gaan, bijvoorbeeld, of gewoon eens gezellig uit eten te gaan en niet de hele tijd te moeten checken of iedereen wel mooi rechtop zit, er niet overdreven met het tafelkleed geprutst wordt, niemand een glas omstoot, niemand zijn glas in één teug leegdrinkt, iedereen de hapjes eerlijk verdeelt, niemand moppert over eten dat niet snel genoeg komt (honger! eten! nu! ) of nog iets anders...

En als het de komende weken toch nog moeilijk wordt om eens een avondje wég te organiseren, is er altijd nog babysitters.be , een megagebruiksvriendelijk platform dat je in contact brengt met enthousiaste babysitters in jouw directe omgeving. (Voor Ieper, bijvoorbeeld, kreeg ik een lijstje met tientallen kandidaten van alle leeftijden... Ook kinderverzorg(st)ers en onthaalmama's tekenen present, en iedereen stelt zichzelf netjes voor, met vermelding van leeftijd, ervaring, taal, eventueel zelfs of ze eigen kinderen hebben... You name it, they have it!)
Wil je zelf heel gericht zoeken, dan geef je makkelijk je eigen voorwaarden en/of voorkeuren in via  www.babysitters.be/babysit/zoeken/  ... Easypeasy, echt!

Ik zou maar eens snel mijn agenda erbij nemen en een aantal sortietjes plannen... die opvang is in een fluit geregeld!



Deze post kwam er in samenwerking met babysitters.be.
Ook interesse in samenwerking? Mail mij en we spreken er eens over ;-) 

donderdag 29 juni 2017

Queen Quinn

De laatste dagen van dit schooljaar zitten traditioneel propvol creatieve, sportieve, ontsmettende en ontspannende activiteiten. Elk jaar opnieuw besef ik nét te laat dat het jaar er alweer op zit, dat mijn kinders ontzettend gegroeid zijn in hun zijn en kunnen, dat we de schoolpoort enthousiast mogen dichttrekken en het vakantiegordijn nog enthousiaster mogen openschuiven!

Dit jaar namen we eventjes meer tijd om afscheid te nemen; Quinn sloot haar tijd op de basisschool af met een slotmomentje voor ouders, juffen en meesters.

Wie mij kent, weet dat ik een voorraad zakdoekjes in mijn handtas propte, om voorbereid te zijn op wat komen zou. Wie mij nog beter kent, weet dat ik tegen het einde van de proclamatie door de volledige voorraad heen zou zijn.

De schoolcarrière van onze dochter kende vlakke stukken, maar meer dan eens beklom ze hellingen uit het hooggebergte, de ene keer al wat meer in berguitrusting dan de andere.

Sommige juffen en meesters reikten haar een musketon aan, zodat ze zich door hen hoger kon laten tillen, en later zelfs eens zélf de steile klim kon aanvatten. Zij beveiligden haar wel als ze viel, dat wist ze en daar kon ze op rekenen. Ze groeide in gedachten en in kunnen. Ze geloofde steeds vaker in zichzelf, ontdekte dat ze meer kon dan ze dacht. Ze ontdekte wie ze was.

Op andere momenten kreeg en droeg ze niet meer dan een helm om zich tegen te verwachten ongelukken te beschermen. Het musketon was zoek en het duurde een poos voor iemand haar kwam redden. Ze panikeerde en schoof uit, meer dan eens letterlijk en voor het oog van haar klasgenoten. Wég veiligheid, wég vertrouwen.
Vaak had ze het gevoel dat zij moest klimmen terwijl anderen er met de zetellift geraakten. Het frustreerde haar en ze verloor de moed. Soms vroeg ze om een musketon, maar dacht men dat ze het hare met opzet verloren was. Of was men haar vergeten en moest ze de klus zelf klaren, op eigen houtje de bergwand beklimmen.

Elke keer opnieuw zag ik haar herbeginnen, steeds weer haakte ze zich vast.
Elke keer opnieuw bereikte zij de top, op haar manier, langs haar parcours en op eigen wilskracht.
Elke keer opnieuw wist ze mij en anderen te verrassen, daagde ze zichzelf uit, verlegde ze grenzen die anderen (of zijzelf) haar oplegden.
Elke keer opnieuw kwam Quinn, zag Quinn, knokte Quinn en overwon Quinn.

Wat een machtige dochter.
Wat een moedige meid.
Wat een fiere mama.


zondag 18 juni 2017

Bedankt, Wim!

Exact een maand geleden vierden we het vormsel van Quinn... De tijd vliegt, maar we genieten hier nog elke dag na!

Omdat we met haar eerste communie geen foto's hadden laten nemen én omdat de diva graag eens een échte shoot had gedaan, kreeg ze haar moment de gloire cadeau. Dan hadden we meteen foto's voor haar bedankkaartjes én was ze voor even een echte ster.

We namen contact op met Wim, het andere petekind van mijn peter Bertje, en spraken als locatie een prachtig natuurgebied in Loppem af. Het was een frisse, maar klaarlichte morgen... ideaal voor subtiel belichte foto's. 

Het resultaat zijn plaatjes waar het contentement vanaf spat. Wim beheerst de kunst om het onvoorspelbare vast te leggen, een glimlach te vangen en ons meisje in zestien seconden zo op haar gemak te stellen dat ze daarna zonder aarzelen haar puurste zelf was.

Een echte aanrader, die Wim! 
En vandaag is-ie jarig.
Gefeliciteerd!!! 







donderdag 15 juni 2017

Gestolen!

Terwijl ik dit schrijf, heb ik net een uur gestolen.
Ge-sto-len.
Een fijne collega vroeg me of ik nog een uurtje op overschot had. 
Een lésuurtje. 
In een klas waar ik wel vijf keer per week kom.

NATUURLIJK HAD IK DAAR NOG EEN UURTJE OVER!! 
En had ik er geentje over gehad, dan had ik er eentje over gemáákt. Want ná dat gestolen uurtje, was ik sowieso een uurtje vrij...

Wie kan tellen, weet dat een gestolen uurtje én een gekregen uurtje samen twéé vrije uurtjes maken. 

't Zijn uren van 50 minuten, maar ze voelen als een halve lesweek.

Als u 't oké vindt, ga ik nu nog gezellig wat van mijn diefstal genieten!

zondag 11 juni 2017

Heel.Erg.Moe.

Lieve schatten

Het is hier een beetje trekken en sleuren. Dat is het eigenlijk altijd wel zo tegen het eind van het schooljaar... lessen afwerken, proeven voorbereiden, spreekbeurten beluisteren, powerpointpresentaties goedkeuren, proefwerkplanningen in de gaten houden, proef woord, spreekwoorden in beide richtingen en ga zo maar door.

Ik voel me al een poosje uitgeput. Zo moe dat ik een tweede keer nadenk voor ik toezeg voor een date met vriend(inn)en. Zelfs als die op vrijdag valt. Zo moe ook dat ik op zaterdagmorgen nadenk wanneer ik nog een uurtje een uiltje kan knappen. Tussen boodschappen en was uithangen in. Zo moe dat ik luid mopper als de kindjes vragen of ik een appel voor ze wil schillen (en dan schillen ze hem zelf en meteen ook een top van hun vinger en dan moet ik toch uit mijn zetel om daar een plakker op te plakken.) Zo moe dat ik al twee weekends op rij 40 schrijfopdrachten aan de kant schuif omdat ik toch zelf ook het kind niet zou willen zijn dat een verbeterde opdracht terugkrijgt van een juf in die toestand. Zo moe dat ik in mijn auto op mijn lip moet bijten als ik denk aan het GON-gesprek dat ik volgende week over de oudste mag voeren. Zo moe dat ik een goedbedoelde (én bezorgde) opmerking van lieve collega's over mijn vermoeidheid cynisch beantwoord, zo cynisch dat ze 's avonds nog berichtjes naar me sturen met de vraag of ik wel zeker ben dat alles ok  met me is.
Heel. Erg. Moe.

En dan besef ik dat ik gas terug moet nemen, of dat ik anders het einde van het schooljaar niet haal. En dan doe ik dat. En als ik dan een middagje op een biolunch mag staan met de lokale Eva-afdeling (die van de veggies in Westhoek, die Eva) en het gras ruik en de warmte van de zon rond mijn billen voel, dan krijg ik weer een beetje energie. En als ik dan met al mijn broers en schoonzusjes in de tuin van mijn ouders mag zitten en het gras ruik en de warmte van de zon rond mijn billen voel, dan krijg ik weer een beetje energie. En als we dan vaderdag vieren en ik het gras ruik en de warmte van de zon rond mijn billen voel, dan krijg ik weer een beetje energie.

Gras, zon en my tribe.




dinsdag 30 mei 2017

7 foto's, 1 week - laaaaaang weekend!

Vorig jaar was het Hemelvaartweekend hier eigenlijk een secret escape... naar Parijs. Een vlucht, niet meer en niet minder.
Niet dat het dit jaar frisser is in mijn hoofd, maar een meerdaags sortietje zat er niet meteen in. Het binnenland, dus. Hoewel... Wallonië bleek toch echt wel hélemaal weg!

Het plan was om ergens verkoeling te zoeken (mét picknick en een keilekker belegd broodje), bij een meer, openluchtzwembad, kanaal of een nog niet ontdekte zee. Het zoekresultaat bleek een oude steengroeve bij Doornik, die - simpele kerels, die Walen- simpelweg 'Aqua Tournai' omgedoopt werd. Compleet, met binnen- en buitenbad, gigantische vijver, pedalo's, barbequehoekjes, een klimparcours en de langste deathride van België...
ça vaut la peine, zeggen de Walen. Allen daarheen, dus! (Wij willen ook nog wel eens mee!)

Puffen én genieten geblazen was 't ook op het zonovergoten lentefeest van ons nichtje Lynn. Stralende zon! Hopen lekker eten (bedankt, Ph en auntie)! Claeysleute! En zo'n flink feestbeest!
Wat is het fijn om tante van zo'n crèmekind te zijn...


Sommige dagen moest je in een bokaaltje kunnen stoppen, om er achteraf nog eens van te nippen. Voorzichtig, geluk proef je het best in druppels...

Zo'n dag, zo'n weekend, zo'n week.









donderdag 25 mei 2017

Een dag met een gouden randje

Wie mij de voorbije dagen tegenkwam, zal het zeker gezien hebben: ik loop al een poosje op wolkjes... Dat we vorige zondag het vormsel van onze Quinn vierden, zit daar natuurlijk voor de volle 100 % tussen!
We hadden de zon besteld, een fijn en gezellig restaurantje uitgekozen en we nodigden meteen ook een gezelschap uit dat Quinn de voorbije jaren op handen droeg.

We hadden haar natuurlijk al vaker gevierd: toen ze gedoopt werd en haar eerste communie deed, en ook bij elke verjaardag klonken we op onze dochter.
Toch denk ik dat dit vormsel een feest met een gouden randje was... want wat is ze gegroeid, in gestalte en ideeën... wat heeft ze een pittig karakter en een krachtige mening! De hele dag door had ik het warme gevoel dat ons meisje nu echt wel een meid is geworden. En dat gevoel is sinds zondag niet overgegaan.

Ik heb nooit durven dromen zo'n fijne dochter als Quinn te mogen hebben. Ik denk dat ik gewoon echt heel dankbaar ben, en Drakenjager met mij.

Soms komen dromen echt keihard uit en kun je niet anders dan daarvan genieten...


























Met dank aan nonkel Olivier, opa Jo en Emmy Tiramsu voor de foto's! 



zondag 21 mei 2017

Op de groei

"Plots zijn ze geboren
Net tevoren dus nog niet
Je kijkt om en je hebt dochters
Je weet niet wat je ziet

Op een dag kunnen ze spreken
Net tevoren ging dat stroef
Zitten ze vol met meisjesstreken
Dan weer heel blij, dan weer heel droef

Voor je het goed beseft
Staat hun bestaan in volle bloei

Dochters worden dames
Je koopt ze op de groei"

Bart Peeters, "Op de groei"


zondag 30 april 2017

Daar was Lucieloes!

Het Metekind! Hoe gaat het eigenlijk nog met Het Metekind!
Lieve lezer, ik hoor u al wekenlang roepen en beantwoord uw vraag met graagte. En met een brede glimlach.

Het klinkt vreemd en vrolijk tegelijk, maar ik denk dat ik aan Het Metekind minstens evenveel plezier heb als aan mijn éigen kinders. Evenveel onschuld, evenveel gepruts en evenveel contentement. Zonder slapeloze nachten. Ik zeg het met de hand op het hart: het kind is een plezier om in huis te hebben!

Toen we ons daarnet weer helemaal verloren in de taart voor Jacks verjaardag, speelde Lucieloes in de boomhut. Met haar mond vol chocola en met vlechtjes die wipten riep ze me...

"Metersoe-hoet! Metersoet! Ik speelt van Rapunzel! In de toren! "

Haar vlechtjes gooide ze uit de toren, Rapunzel verdween erbij in het niets... Ze verloor ei zo na haar evenwicht toen ze half uit het raam hing en gleed met haar onderbroek bloot van de glijbaan. Zoveel plezier in zo'n kleine meid.

Toen we haar na een poosje een beetje uit het oog verloren waren, bleek ze binnen met de playmobilpiramide aan het spelen zijn. "Ik speelt van boeven met krachten zoals Mega Mindy."  En weer lachte ze met haar chocoladen mondje haar tandjes bloot.

Wat een heerlijk kind.
En wat is het fijn om daar dan Metersoet van te mogen zijn.







donderdag 27 april 2017

RIP Chippie...

We hebben wij hier weer hoerensjans gehad. Echt.
Herinnert u zich nog hoe wij hier zo goed en zo kwaad als 't kon voor Chippie zorgden in de paasvakantie?
Ja?

Wel nu, Chippie is vandaag komen te gaan. Het beestje is niet weggelopen, maar ruilde zijn aardse bestaan in voor de eeuwige graan- en mueslivelden.
De overgang moet op school en in zijn kooitje gebeurd zijn. Gelukkig maar. Hoerensjans voor ons, dus. "Als het 10 dagen geleden gebeurd was, dan hadden wij een dode hamster gehad", zei boytje bedrukt. Dat zou inderdaad een droevige zaak geweest zijn, bedacht ik.

"Weet jij op de Moeilijkste Vraag Aller Tijden, mama?"
"Wat is die vraag dan wel?"
"Zouden dode hamsters ons zien vanuit de hamsterhemel? Of veranderen ze dan in spoken?"

Als u het weet, mag u ons altijd mailen.





woensdag 26 april 2017

Dieetcake!

Het is ver gekomen.
Zopas bakten we een cake om te vermageren. Een dieet- of regimecake, dus. Een glanzende, smeuïge chocoladecake.
U twijfelt?

Achter ons baksel zit een heel eenvoudig Claeystheorietje. Dat gaat als volgt:
Sinds de paasklok ons zeker niet vergat  staat hier een mand vol paaschocolade. Een wasmand. Vol eiers. En die moeten helemaal op, dat spreekt.

Voor mensen als ik,  die driekwart kilo verdikken door naar een chocoladen ei te kijken, is zo'n mand aanlokkelijk. Zeker als ze niet alleen naar die eiers kijken, maar de verleiding van het opeten niet kunnen weerstaan. Elke dag. En in 't weekend de hele dag. U begrijpt de verlokking, hoop ik.

Zo'n dieetcake met alle resten chocolade biedt dus een héél eenvoudige oplossing voor dit prangende probleem: eens gebakken en gegeten is de verleiding voorbij!
Mmmm... ik ruik hem al!

Vier dagen indigestie krijgt u er gratis bij.