zondag 19 november 2017

Mannendag!

De hele wereld viert Internationale Mannendag vandaag en ik vind mezelf niet direct de grootste meeloper, maar dat is nu eens iets waar ik héél graag aan meedoe!
Met het risico verkeerd begrepen te worden of bizarre reacties te krijgen durf ik toch te stellen dat mannen de rode draad in mijn leven vormen...

Wat wil je, met 3 kanjers van broers als de mijne? 
We zaten dan wel geplet met ons vieren op de achterbank van de auto en er was er ene die met de beste wil van de wereld zijn hoofd niet stil kon houden, maar toch bewaar ik de mooiste herinneringen aan de tijd in het ouderlijk huis, met mijn brotherhood!
Zo avontuurlijk als ze toen waren, zo machtig zijn ze nu nog steeds... Geen mooier momenten dan zondagnamiddagen waar iedereen nog eens gezellig samen bij moeke en vake rondhangt. Denk er een kopje thee met verse wafels, zestien discussies over de politiek en twaalf grove moppen bij en je krijgt al een mooi beeld van ons vieren. 

Wat wil je, met een pa als de mijne?
Ik heb hier al eens gegeurd en gekleurd uitgelegd wat een kanjer mijn vake is... en kwam toen al tot het besluit dat geen enkel overzicht volledig genoeg zijn talenten kan toelichten... Want die thee van daarnet had hij gezet, die discussies had hij -impulsief en gepasssioneerd als hij is -op gang getrokken en aan die twaalfde mop voegde hij een dertiende toe. De appel valt niet ver van de boom, de vonte smet en mijn broers hebben dan wel weinig haartjes, maar wel een gigantisch aardje naar hun vaartje.
Wat.een.kerel.

Wat wil je, met 2 opa's als de mijne?
Hoewel ik mijn opa Jef niet gekend heb, hebben getuigenissen over hoe en wie hij was en waar hij voor stond mijn kindertijd mee kleur gegeven. Zijn muzikale aanleg en zijn liefde voor de taal heb ik zeker geërfd en ik weet zo goed als zeker dat we goeie maatjes geweest waren. 
Dikke vrienden was ik ook met mijn peter Roger... We hadden weinig woorden nodig om mekaar te verstaan en als dan toch eens occasioneel en zonder opzet (te) uitgebreid aan het vertellen (of fulmineren) was, kon hij daar altijd smakelijk om lachen. Smakelijk was trouwens ons gemeenschappelijk favoriete woordje, want eten kon hij als de beste en hij kon een hele week verlangen naar het taartje op zondag. Ik heb dat, denk ik, in het extreme overgeërfd. 't Is te zeggen, ik verlang élke dag naar wat ik ga eten 's avonds. (En naar mijn koekje in de pauze, mijn theetje om elf uur, een chipje bij het koken, een chocolaatje hier en een speculaasje daar. Bon.)
Knappe mannen, mijn opa's.

Wat wil je, met zonen als de mijne?
Toen ik zwanger was van Quinn en ontdekte dat ze een meisje was, schrok ik heel hard. Bizar: blijkbaar paste een jongen meer in mijn hoofd. Gelukkig kwam het helemaal goed en tegen dat ik anderhalve minuut op het voetpad voor de deur van de gynaecoloog op mijn positieven was gekomen, zag ik het leven met een diva helemaal zitten.
Maar hoe fijn is het eigenlijk dat ik naast mijn Quinnicorn ook nog eens 2 contente zonen heb?! Ze vertellen mekaar kak- en scheetmoppen en jagen hun zus op stang met gesmek en geknoei aan tafel... imiteren hun favoriete youtubers en brullen hun parodieën door het huis, vechten om het bakje van de tv, de controller van hun console, de koptelefoon en de beste plaats in de zetel, kunnen het helemaal niet verdragen als de ander meer scoort of een betere match speelt, supporteren voor mekaar tijdens de training en maken analyses zoals alleen Jan Mulder het ook nog kan. Sinds ze gamen spreken ze een soort geheime codetaal en als ze mekaar inlichten over hoe je het best kan enchanten, waar je een torch en polymeer vindt om beter te jagen en sneller een nieuw level te bereiken, sta ik perplex. Wat een plezier om al die broersdingen ook nu weer in huis te hebben. (U moet zich ook eens voorstellen wat de combinatie van mijn boys en hun ooms geeft. Weelde. )
Knappe kerels, mijn zonen.

Wat wil je, met een vent als de mijne?
In die bijna 20 jaar dat ik Drakenjager ken, heb ik al heel vaak gedacht dat ik hem eigenlijk nog altijd niet helemaal ken. 
Is hij zo ondernemend als mijn pa? 
Neen. 
Is hij zo ad rem als mijn broers? 
Nog minder.  
Kan hij misschien andere dingen?
Zeker weten wel!
Terwijl ik pakken taken en toetsen verbeter en lessen voorbereid, leert hij onze boys hoe ze het best gefocust en in volle overtuiging op een doel richten, installeert hij draadloze netwerken bij wie erom vraagt, poets hij de keuken zo netjes dat-ie meteen in de Ikeacataloog kan,  leest hij samen met Lil'Jack enkele bladzijden uit het leesboek, vraagt hij hoofdsteden uit de Europese Unie op en voert hij gesprekken in het Frans. Uit het leerboek, maar ook met klanten.
Stuur hem een boze Franse klant die (misschien niet geheel toevallig) in een Franse colère geschoten is omdat het aangekochte product niet doet wat beloofd werd en u weet gegarandeerd eventjes niet wat er gebeurt. Geduldig arrangeert, assembleert, dirigeert, kalmeert (en embrasseert?) hij de colèrige klant en als die hem nog eventjes de tijd geeft, laat hij de heer of dame in kwestie uit zijn hand eten. Zijn engelengeduld, dat ik absoluut niet deel (en dat hijzelf voor de rest van de week ook nooit meer etaleert, integendeel) is iets wat ik heel erg bewonder. (Lees: zo vulkanisch als ik ben als ik mijn geduld verlies, zo chill is hij als hij iets uitlegt.)
Het deksel op mijn (soms) overkokend potje, mijn man!

Nu ik de mannen in mijn leven op een rijtje zette, wordt me heel wat duidelijk. 
Ze zijn zo inspirerend, zo gevarieerd, zo gezellig en zo vertrouwd, zo pittig en zo uitdagend ... 
Ik moet mijn mannetje wel staan!


zaterdag 11 november 2017

Uit Spanje!


Wegens... smikkel... smoefel... een speciale... shmksk... levering... smek... slurp... uit Spanje... hoort u ... smeksm... smoefl smk... mij ...hmmhmm... vandaag... smek... helemaal niet.





zondag 5 november 2017

6 foto's en 1 filmpje, 1 week - battery low

Vakanties vliegen altijd zo snel om... en zo was het zeker met de voorbije herfstvakantie... We hadden hem met opzet niet helemaal volgepland, want chillen met Drakenjager in huis is toch nog altijd veel gezelliger dan rondsjezen met 3 kinders op de achterbank, onderweg naar nog eens een andere bestemming... En ik was zo moe dat ik vast in slaap gevallen was achter 't stuur, als ze dan eens eventjes zouden zwijgen op de achterbank. #not
Een platte batterij, die moet je opladen... Ze kwam dus helemaal als geroepen, de vakantie. Net op tijd.  Tijd voor inhaalrust, middagdutjes, rommelen in huis en pyjama's vanaf halfzes. Zo geschiedde. En toch hebben we ons niet verveeld!

De vakantie begon *zucht* met Halloween.  Elf jaar lang kon ik Het Nest ervan overtuigen dat ze helemaal niets misten als ze zich niet in gedrochten verkleedden, dat het een Amerikaans feest was dat hier weinig wortels heeft, dat we dan wel eens een pompoen zouden uithollen als ze dat zouden willen, en dat 'trick or treat' lang niet zo spannend was als Sint-Maartensliedjes zingen van deur tot deur. (Niet dat we dat ooit deden, voor alle duidelijkheid, maar u begrijpt mijn betoog met wat goede wil vast wel.)
Maar er was dit jaar dus geen klappen aan... ze moesten en zouden zich verkleden en schminken. Toen er vanuit de ouderraad een voorstel voor een Halloweentocht kwam, hadden zij met hun vrienden al afgesproken dat er gegriezeld zou worden. Ik had daar precies niet veel meer aan te zeggen. En als ik heel eerlijk ben, vond ik het ook wel iets hebben: een zoektocht door het donker, met vriendjes die eigenlijk allemaal even bang waren, maar dat niet aan mekaar wilden toegeven , en aan het eind van de tocht toch allemaal even rilden toen ze bij het oversteken van een grasveld oog in oog kwamen te staan met zes levende zombies. ("Zijn dat echte, mama?") 


Het griezelen ging op zondag  gewoon verder, want ook in Familiepark Harry Malter kennen ze wat van halloweenversiering... Na een familielunch in de Pizza Hut gingen we dus langs bij Harry en de zijnen... Het park doet me een beetje aan Dadipark denken, maar er is een circus en er lopen heel wat dieren rond die je van heel dichtbij kunt bekijken. Of berijden, tussen hun bulten.
Toen alle neven en nichtjes in de piste van het circus mochten deelnemen aan een clownsact, kon de dag niet meer stuk. Contentement met grote C! (En met korting met de lerarenkaart of als je -zoals wij- met minimum 15 (!!) personen bent!




Op maandag werden we in Brugge verwacht voor een ontspannen dagje familieplezier bij Takketa en Bertje... en dat zullen ze in de Fun geweten hebben. Niets leukers dan op alle knopjes van het speelgoed te gaan duwen en dan te doen alsof je van niets weet... Of toch: een kamp bouwen in het bos en dat helemaal inrichten als was het je droomhuis... Er klonk gesnurk op de achterbank toen we in het donker weer naar huis reden!

De 7 jaar van Lynn konden niet onopgemerkt voorbij gaan: roze taart (yes!), een feestjurk (mooi!) en heel veel cadeautjes (hoera!)! (Het voordeel van roze taart is dat er altijd wel één van mijn kinders een periode heeft waarin -ie denkt geen roze taart te lusten. Drie keer raden wie zich dan geheel vrijwillig aanbiedt om dat taartje weg te werken, zodat niemand het gezien heeft... )


De rest van de week was er tijd voor fietsen, kerstshoppen en smullen met Emmy (tip voor een nieuw lunchadresje volgt later!) , heel veel bakken met Quinn, chillen met ons vijven in de zetel, een fietstocht met Nuno en lummelen en rommelen in pyjama.


De batterijen zijn weer zo goed als opgeladen...
Rechtdoor tot Kerstmis, nu. Met enkele te nemen hindernissen en proeven.
Al verwachten we eerst nog Sint-Maarten, vrijdag. Ook daarop zijn we helemaal voorbereid!


Daarna zal 't snel gaan...
Maar Los Demettos kunnen het. Yes, we can.

woensdag 25 oktober 2017

Flashback naar de zomer: Napoli!

We mogen niet klagen en ik klaag niet. Ik ben een herfstmens (én zeker ook een wintermens!) maar toch mis ik de warme zomerzon nu al...

Het was Katrien (jaja, mijn coole collega-slash-vriendinne-slash-medemoedervandrie) die mij erop attent maakte dat jullie nog altijd een verslag van mijn zomertrip naar Napels en de Amalficoast tegoed hebben. Niet dat ik het vergeten was (fwietfwiet...# pompompom) , maar bon, de weken gaan open en dicht en binnenkort werd straks eens en toen was het plots nog later en uiteindelijk zijn we dus de laatste week van oktober. Tijd voor een verhaal vol foto's waar we ons aan kunnen verwarmen, we hebben het allemaal evenveel verdiend. 


Emmyemmy en ik zijn niet de grootste planners, maar omdat we door veranderde vliegtijden plots ons verblijf zagen inkorten, hadden we op voorhand wel goed nagedacht wat we met onze tijd zouden gaan doen. 
In alle brochures over Napels kun je lezen dat de benedenstad vuil, vies en onveilig is en dat hebben wij absoluut ook zo ervaren. (We werden op een avond achtervolgd, het vuilnis ligt kniehoog in de straten, we voelden ons verschillende keren bekeken en we zijn enkele keren door straatjes gelopen waarvan we achteraf twijfelden of we er ooit nog terug zouden durven of willen gaan. En eigenlijk zijn wij geen trunten, wij!

Op naar de brede lanen en smalle winkelstraatjes in de bovenstad, dus, en omdat een Italiaanse kuststad bezoeken in ons hoofd vast verbonden was met varen, planden we ook een dagje naar Procida, het minst toeristische eiland in de buurt (lees: de boot zit halfvol, het uitzicht is adembenemend, de haven is kleurrijk en pittoresk, de granita verfrist en lest dorst en de golven zijn woest en onstuimig). 




Wie ons een beetje kent, weet dat we niet de types zijn die 's avonds uit angst hun hotelkamer niet uitkomen. Neenee, als wij honger hebben, dan eten wij! (Ok, ok...  ook als wij geen honger hebben, eten wij.) Ik zal zelfs meer zeggen: we hebben gesmuld dat het een lieve lust was. Want als er iets is waar Italianen steengoed in zijn, is het in napolitaanse pizza's bakken en pasta al dente serveren met de garnituur waar wij al de hele dag over hadden nagedacht en gekwijld. (Pizza d'Angeli in de Via Pietro Colletta, that's where the magic happens! ) 
En ook toen we 's middags eerder wilden gaan voor een snelle hap, deden die charmante Italiano's ons een voorstel: een mozzarella als voorgerechtje... alleen bleek het een klomp van een halve kilo te zijn! Gastn, we hebben even een pauzetje moeten inlassen voor we aan onze pasta konden beginnen!
Wie ons een beetje kent, weet dat we niet de types zijn die 's avonds uit angst hun hotelkamer niet uitkomen. Neenee, als wij zin hebben, dan likken wij! (Ok, ok... ook als wij geen honger hebben, likken wij.) 


Ik voel hoe ik aan het afdwalen ben, weg van de kern van de zaak. Het moet ook allemaal maar niet zo lekker zijn... 
Napels is dus een stad van uitersten:  vervuilde gevels en kleurrijke mozaïeken,  groezelige straatverkopers en verfijnde specialiteitenwinkeltjes, donkere steegjes  en charmante pleintjes. Wie door de smalle weggetjes -of met de funiculare! -een weg naar boven kronkelt, wordt beloond met prachtige vergezichten, een mistige Vesuvius, schilderachtige gevels en zeezicht om U tegen te zeggen... 




O, en voor wie twijfelt... we wijken ook soms eens af van onze strakke planning en rigoureus voorbereide dagindeling...
Want hoe vaak krijg je de kans om te partycrashen op een echte Italiaanse trouw?
We zijn ook echte weddingcrashers, wij...






maandag 23 oktober 2017

#goals


Onder deze hemel reed ik dit weekend naar huis.

Eerlijk, ik ben zelfs eventjes gestopt om een foto te nemen omdat de regenboog zich zo mooi aftekende. Nog eerlijker: ik krijg daar een krop in de keel van.

De hele weg naar huis checkte ik of tegenliggers in hun achteruitkijkspiegel ook al gezien hadden hoe mooi de hemel was... en  hoorde ik mezelf foeteren op onbekenden die niet ééns de moeite deden om stil te staan (zelfs niet figuurlijk!) bij zoveel schoons...

Toen ik bijna weer thuis was en merkte dat de dubbele regenboog die er ondertussen bij was gekomen aan het verdwijnen was, ben ik nog eens gestopt om het thuisfront te bellen. Dat ze als de bliksem naar buiten moesten want dat er iets keimoois te zien was boven Vlamertinge City.

De kick die ik kreeg toen ik -door de telefoon, langs de kant van de weg - hun oprechte, kinderlijke verwondering in heel veel ooooohs, aaaaaaahs en waaaaaaauws hoorde, daar kan ik nog wel een weekje mee verder.
Content dat zij daar net zo van kunnen genieten als ik. Iets met een geslaagde opvoeding. Of #goals.

maandag 9 oktober 2017

Druiven.

Op de Monteberg groeien druiven waarvan wijn gemaakt wordt. Een echte wijngaard, dus, en wat meer is: je kunt er een rondleiding krijgen én meteen ook proeven.
Ik hoor u roepen: "Soet? Alcohol? Is er iets loos?", maar wees gerust: ik heb niet geproefd en er kwam dus zeker geen heibel van.
De rest van het Lesagegeslacht proefde wél en als ik hen ('t zijn stuk voor stuk kenners) mag geloven, is die wijn best drinkbaar en lekker.
De proeverij maakte deel uit van onze herdenkingswandeling ter ere van onze lieve oma Lieve. We wandelden (een stukje van) de tweebergenroute en waren blij elkaar terug te zien. Audresselles en dus ook camping Cuvelier is ondertussen anderhalve maand geleden en bij het begin van het schooljaar valt in een gezelschap dat voor de helft uit onderwijzend personeel bestaat heel wat te vertellen.
Dat gebeurde achteraf ook nog uitgebreid, want de dag werd afgesloten in de warme gezelligheid van de Heksestoel. Familie, een hapje en een drankje.
Meer moet dat niet zijn. Ik weet zeker dat oma het ook ontzettend gezellig had gevonden.




zondag 8 oktober 2017

Elke dag denk ik aan haar.

5 jaar geleden namen we afscheid van de Liefste Oma Aller Tijden.

Al 5 jaar...
Nog maar 5 jaar...

Rij ik door de Dikkebusseweg, dan denk ik aan haar.
Kam ik Jacks haar, dan denk ik aan haar.
Zet ik aardappels op met een snuifje zout, dan denk ik aan haar.
Eten we lookbroodjes in de Pizza Hut, dan denk ik aan haar.
Steek ik was in haar machine, dan denk ik aan haar.
Maak ik romige wortelsoep, dan denk ik aan haar.
Zie ik witte margrieten, dan denk ik aan haar.
Mogen de kinders een snoep kiezen, dan denk ik aan haar.
Leg ik een nieuw tafelkleed op, dan denk ik aan haar.
Eten we andjoeneklak, dan denk ik aan haar.
Zoek ik naar een camping, dan denk ik aan haar.
Vind ik napoléons of chocotoffs, dan denk ik aan haar.
Komt de sint langs, dan denk ik aan haar.
Warm ik pistolets op onder de grill, dan denk ik aan haar.
Ruik ik Dash en Dreft, dan denk ik aan haar.
Shop ik in Brugge, dan denk ik aan haar.
Vaar ik naar Vlissingen, dan denk ik aan haar.
Hoor ik Pietje Pek, dan denk ik aan haar.
Bezoek ik de zaterdagmarkt, dan denk ik aan haar.
Eten we kurremurre, dan denk ik aan haar.
Houden we een magisch kampvuur, dan denk ik aan haar.
Zijn er cadeautjes met Kerstmis, dan denk ik aan haar.
Zie ik haar vriendinnen sukkelen met rollators, dan denk ik aan haar.
Wandelen we voorbij de Damart, dan denk ik aan haar.
Spoel ik verse aardbeien, dan denk ik aan haar.

De rauwe wond kreeg een korstje
maar dat gaat nog heel vaak bloeden.
Dat mag. Dat moet.
Want wat een vrouw...

Altijd in mijn gedachten,
mijn allerliefste omaatje Lief!





maandag 2 oktober 2017

Bijna lente!

Ik weet het, het klinkt helemaal gek en tegenstrijdig, maar in mijn hoofd is het sinds gisteren weer bijna lente... Tijdens de uitwisselingsweek met onze Nederlandse collega's kreeg ik een prachtig pakketje bloemballen cadeau, in prachtige paarse en roze tinten... Ze zouden vlinders aantrekken, ik kan nu al niet meer wachten!

U begrijpt dat mijn zaterdagactiviteit meteen vast lag: ze zitten ondertussen al onder de grond... Nu planten is genieten in het voorjaar!
Ik weet zeker dat we in de lente nog héél veel aan onze Nederlandse vrienden gaan denken.
Nog eens bedankt, Riet Hyperiet! 


zondag 1 oktober 2017

Wereldveggiedag!



Wie van mij op Wereldveggiedag een recept verwacht, is eraan voor de moeite... Ik ben niet direct een keukenprinses en ik verval al snel in mijn eigen routine... Als ik dan toch eens hélemaal wild wil gaan, zijn er toch wel enkele sites waar ik telkens weer mijn goesting vind. En omdat het vandaag toch een beetje een feestdag voor de veggiepeople is, deel ik ze graag met jullie!

Als lid van de locale afdeling van Eva vzw (Eva Westhoek, remember?) start ik graag met 'onze' link, die van Eva nationaal. Ze brengt je meteen in het veggiewalhalla: appetizers, berelekker broodbeleg, vrolijke voorgerechten, bijzondere bijgerechten, heftige hoofdgerechtjes en sexy sausjes... You name it, they have it. (En tussen ons gezegd en gezwegen... al die Evagerechten zijn sowieso vegan, dus safer kan het niet!)

De site van Albert Heijn is ook een knaller. Ook hier vind je een enorm aanbod aan haalbare receptjes waarvoor je geen halve dag in de keuken moet staan. De voorbije jaren schotelde ik mijn familieveggies met Kerstmis telkens een smakelijk gerechtje van Albert voor. Lékker!

Ook al is Dagen zonder Vlees een tijdelijke actie, hun site blijft gewoon permanent online en als je hier klikt, smul je in no time van lekkere ontbijtjes, kindvriendelijke schotels en héél veel ander lekkers.

Waarom vegetarisch een verantwoorde keuze is, lees je hier en als je het nog niet helemaal gelooft, ook wel hier. Voor de mensen die het in het Engels willen, is er ook nog deze spot.

Als je 't liever op papier hebt, zijn deze kookboeken zeker aanraders:
De hippe vegetariër 
Vegalicious
Vlees noch vis 

Heel wat instagrammers zijn (deels) met vegetarisme bezig... Zo volg ik Renskroes, Groenemonster, Groeneprinses en lesrecettesdejuliette...

Het is natuurlijk ook mogelijk dat je bij je eerste vegetarisch experiment graag een getuige of medeproever, kompaan of kritische metgezel hebt.
Roep mij!
Als het om te eten is, ben ik er altijd dolgraag bij!

Fijne veggiedag!

zaterdag 23 september 2017

Nazomertje!


We krijgen een nazomertje, zo knal in de uitwisselingsweek met Nederlandse leerlingen en collega's ...
Wég, regenprogramma, wég winterjassen en wég herfstlaarsjes!
De hele week buiten in het zonnetje, eerst in Nederland en daarna nog eens in België ... ik kijk er keihard naar uit.
Wie heeft dat voor ons geregeld?

Happy dance!


woensdag 20 september 2017

Met m'n gat in de boter!

De eerste maand van het schooljaar was al altijd drukdrukdruk, maar sinds we bij ons op school een uitwisselingsprogramma met een toffe Nederlandse school organiseren nog voor het helemaal oktober is, tillen we drukdrukdruk naar een ander level. Een beetje drukdrukdruk in 't kwadraat, maar wél héél fijn om te doen.

Tussen al het geregel, gesjees en gepuf, tussen geblaas en geraas en nog wat extra gepuf overviel mij de voorbije dagen al enkele keren het besef dat ik toch enkele extreem fijne, attente, positieve, gemotiveerde, gelijkgezinde collega's heb.

Zo is er de collega die mij op woensdagnamiddag 3 keer belt om zeker te zijn dat we geen fouten gaan maken in onze communicatie. En daarna nog eens mailt. Teamwork op z'n best.

Zo is er de collega die mijn agenda leest en op tijd en stond eens opsmijt dat zij dat documentje dat al weken op een kopietje wacht wel zal afwerken.

Zo is er de collega die mijn gezicht leest en op tijd en stond eens polst "ça va, Soet?" en daarna met mijn "jaja" en halve smile geen genoegen neemt. En 's avonds nog eens appt. Of 't wel echt gaat.

Zo is er de collega die mij 's avonds een sms'je stuurt om te vragen of de avondspits - huiswerk, eten, nog huiswerk, voorlezen ... - vlotter verlopen is dan de dag erna. En ook nog eens polst of ik dit keer rustig gebleven ben.

Zo zijn er de collega's die zich checken, dubbelchecken, driedubbel checken en daarna nog eens slecht slapen omdat ze niet zeker zijn of ze alles wel al gecheckt hebben.

Zo is er de collega die in haar hoofd plaats heeft voor zeventien lijstjes en mij op gepaste momentjes herinnert aan het volgende actiepunt, terwijl ze er zelf ondertussen meteen 8 in één keer afwerkt.

Zo is er die hele groep toffe madammen met creatieve ideeën, het ene nog gekker dan het andere... die zich niet laten remmen door praktische bezwaren en oppervlakkige contra's. Madammen die zich smijten voor hun gasten, en meteen ook voor hun collega's.

Ik ben echt met mijn gat in de boter gevallen.
Droomteam.




donderdag 14 september 2017

Gezellige bijnaherfsttip : Voorleeshoek.nl!

De laatste weken had ik het helemaal gehad met de dagelijkse struggle rond de schermtijd van onze jeugd. Elke dag opnieuw probeert hier wel iemand extra kwartieren aan de afgesproken timing toe te voegen. Een uur loopt al eens uit tot anderhalf uur, en door een ongelofelijke speling van het lot zijn ze als de tijd om is nét bezig met de allerspannendste, coolste, machtigste, niet stil te leggen fase van hun spel. Het nu-kan-ik-toch-echt-niet-stoppen-of-alles-is-voor-niets-geweest- momentje. Elke keer. Echt elke keer.

Ondertussen zijn we hier al aan de vierde (4!!!) versie van de gezinsafspraken rond schermtijd (gsm's, laptops, games inbegrepen) en het blijft, met een inconsequente moeder als ik, een evenwichtsoefening van jewelste. 

Het is niet zo dat ik tégen gamen of filmpjes bekijken ben - ik geloof dat ik zelfs tot het pro-kamp behoor - en Het Nest weet heel goed dat ik heel redelijk op zoek ga naar compromissen, maar als ik voor de zeshonderdste keer Enzo Knol en de zijnen in hun filmpjes hoor brullen, zucht ik al eens en heb ik heimwee naar de tijd waarin ik ze nog kon paaien met een koele bijtring en kleurrijke mobiel.

De zoektocht naar zinvolle schermtijd is nog altijd gaande (Mail me uw tips! Nu! ), maar af en toe bots ik toch ook wel eens op een parel. De voorbije weken mocht ik namelijk de filmpjes van www.devoorleeshoek.nl/ testen, een online platform waarin kinderboeken in rustige filmpjes oergezellig worden voorgelezen. Een rustpunt vol voorleesboeken. Online. 

De site geeft je nu al keuze tussen tientallen boekjes in 3 verschillende leeftijdscategorieën. Er komen elke week extra boekjes bij. Anouk leidt de verhalen kort in en leest ze daarna expressief en erg duidelijk voor. (Anouk komt uit Nederland, maar daar raakte mijn EnzoKnolpubliek eerder al aan gewend, dus dat is geen punt. Meer zelfs, de juf in mij is ontzettend blij met zo'n heldere uitspraak. Kunnen ze alleen maar deugd van hebben! En voor alle duidelijkheid: Anouk is zestien keer beter te verstaan dan Enzo. ) 
Elk verhaal bevat plaatjes uit het originele verhaal en wordt ook ondersteund door rustige muziek. Met een beetje verbeelding (of met je ogen dicht!)  bevind je je in de klas, op vrijdagmiddag, als de juf een verhaal voorleest om de week af te sluiten.  Toen ik Jack liet kiezen, herkende hij meteen enkele boekjes uit de kleuterklas, en toen we daarna een filmpje startten en Anouk in haar leeshoekje zagen zitten tussen al die kleurrijke boekjes wees hij enthousiast naar enkele andere boekjes waar hij ook wel zin in had. 

Kiezen is al eens lastig, hier. En bij je keuze blijven ook. De verhalen die wij uitkozen duurden telkens een vijf- tot achttal minuten en ik was erg benieuwd hoe lang hij het uit zou houden. 
Die vrees bleek ongegrond: eens zijn keuze gemaakt, keek hij het filmpje uit. En nog eentje. En nog eentje. En nog twéé om af te sluiten.

Leesplezier? Check!
Zinvolle schermtijd? Dubbelcheck!
Fijne prikkels? Check, check, check!!!

De enige bedenking die ik me bij het ontdekken van de site maakte, was of ik die gezellige, cosy qualitytime/voorleestijd met mijn ventje wel wil laten vervangen door een filmpje waar ik eigenlijk zelf niet meer zo nodig ben... 
Die vrees was ongegrond... 
We kijken af en toe eens samen, en zo wil-ie nog eens op mijn schoot!



Deze post kwam er in samenwerking met Voorleeshoek.nl. 
Zin in een samenwerking? Mail me en we spreken er eens over ;-) 

maandag 4 september 2017

7 foto's, 1 week - stoppen en starten

De (ont)spannendste week van het jaar zit erop!
Traditiegetrouw doken wij het laatste weekend van augustus nog eens helemaal onder op ons ondertussen al niet meer zo geheime adresje: ons campingsje in Audresselles, vlakbij Cap Gris Nez.

Ik had mezelf voorgenomen om nog 1 keer keihard te knallen en mijn hoofd helemaal leeg te maken. Dat is me daar, drijvend op de golven van de Noordzee, absoluut gelukt. Meer zelfs: ik wist maar half meer hoe ik heette, toen ik terugkwam. Missie zwaar geslaagd, dus.

Ondertussen volgden ook de eerste inspanningen: vergaderingen, overlegmomenten, lunchdates-met-uitwisselingsoverleg... en daartussen ergens de eerste schooldag van Het Nest.
Op vrijdag, om in te lopen. Ideaal. Al voelde ik mij die avond al kapot, uitgeput en versleten. Nog net niet aan vakantie toe ;-). Al heb ik enkele machtig toffe collega's van wie ik hun snoet nog maar hoef te zien om me zo energiek als een kung fu fighter te voelen. Ha!

Met een start in het eerste middelbaar, vijfde leerjaar en eerste leerjaar wordt het zeker een bijzonder jaar. Los Demettos vlogen er vol enthousiasme - ahum- in!
Dit jaar is er maar 1 voornemen: knallen, knallen, KNALLEN!

BAM!!









maandag 21 augustus 2017

Maak eens je eigen schoolagenda! DIY

Ik wil het nog niet helemaal geweten hebben, maar af en toe doe ik al eens iets wat in de richting gaat van de eerste september... Zo stelden we de riempjes van Jackjes eerste schooltas al bij, checkten we of we al kaftpapier hebben voor de eerste boeken (Neen! We hebben nog NIETS gekaft!) en pasten we alle lelijke witte gymschoenen die we in huis hebben. We zijn dus al een heel klein beetje voorbereid op wat komen gaat, zonder helemaal te overdrijven en te vergeten dat we nog een kleine 2 weken vakantie hebben... ("2 Weken? Dat is de hele duur van mijn zomerverlof", hoor ik mijn broertje zeggen. Yes, it is!)

Eén van de leukste maar meteen ook moeilijkste keuzes bij het begin van het nieuwe werkjaar is telkens weer een goeie, degelijke agenda vinden. Niet dat er geen agenda's te vinden zijn, maar ik ben toch telkens weer betikketakt om de origineelste, kleurrijkste, grappigste of speciaalste uit te kiezen, én hij moet ook nog eens overzichtelijk en handig zijn. De lat ligt elk jaar stukken hoger, de keuze wordt meters beperkter, (en ik word telkens weer zindelijker)...

Dit jaar had ik in juni al enkele toffe exemplaren gezien in de Hema, maar in juni koop ik uit principe geen agenda (je kan niet starten als je nog niet afgesloten hebt, toch?!), in juli vind ik het grote zonde om al aan september te denken en in augustus ben ik elke keer weer zwaar ontgoocheld in wat in de rekken overblijft...
Zo had ik het voorzien en zo kwam het ook dit keer weer uit... maar ik panikeerde niet, want dit jaar had ik een Gepersonaliseerd Agendaplan. (Echt, hé!)

In de webshop van sweet Eva Mouton spotte ik een prachtig poezenschriftje... vanbinnen spinnen en soezen poezen verspreid over de bladzijden, je spot af en toe mijn favoriete cactusjes en er is een fijne afwisseling tussen lijntjes en witruimte voorzien. Ideaal!
Perfect van formaat (niet te dik, niet te dun, niet te maxi en niet te mini) en heel erg knoddig. Ik geef toe dat het liefde op 't eerste gezicht was, veel overtuigingskracht was niet meer nodig, dus de keuze was snel gemaakt en het schriftje belandde een poosje terug in de bus. (Drakenjager vroeg zich hardop af of er geen agenda's genoeg in de verkoop zijn en of het nu echt wel nodig was om zoiets online te bestellen, maar ik haalde mijn befaamde puppyblik en een gefundeerde uitleg over het Gepersonaliseerd Agendaplan boven en hoorde hem daarna niet meer knorren. Hij zag de hoge noodzaak van de aankoop al snel in. ;-)  )


Ik heb het schrift een beetje naar mijn hand gezet om er een agenda van te maken en de bladzijden in maanden, weken en dagen verdeeld. Ik hou ook graag wat ruimte voor belangrijke gegevens over de leerlingen van mijn klas en ik liet enkele blaadjes blanco voor gekribbel op vergaderingen en info voor oudercontacten. Hier en daar vulde ik al iets in: vakanties en vrije dagen, brugdagen, sportdag en excursies, de eerste communie van Jack, het huwelijk van mijn schoonzus en -broer en alle verjaardagen.









Helemaal klaar voor 2017-2018 ben ik nog niet, maar deze beauty doet het toch al een beetje kriebelen!

vrijdag 18 augustus 2017

Nog altijd...

"Het zal in oktober 5 jaar geleden zijn dat oma Lieve gestorven is."
"Wie heeft jou dat verteld? Of wist je het nog?"
" Opa zei het. Ik was toen nog maar vijf of zes. Maar het is nog altijd even erg, vind ik."

Ik wil nog net zeggen hoe erg ik haar nog elke dag mis, en dat iemand missen helemaal oké is, maar de dikke traan op mijn wang drupt in mijn bord.

De waarheid kwam uit de mond van een jongen van tien en we voelden allemaal hetzelfde.