woensdag 17 januari 2018

Wie 12 wordt verdient... 4 sterren!

Onze meid werd twaalf net voor de proefwerken.
Hoera voor het eerste en bah voor het tweede...
Omdat twaalf nog net iets anders is dan zes of elf, besloten Drakenjager en ik dat ze een extraatje verdiende, een feest dat 2 dagen mocht duren.

Zo komt het dat moeder en dochter vorige week in de vroege ochtend (om 9 uur op een vakantiedag!) met de trein richting Antwerpen spoorden, voor een viersterrenverblijf vol shopping, wellness, lekker eten en gezellig gezelschap. We werden heel erg in de watten gelegd bij Radisson Blu Astrid, kregen een compleet vernieuwde kamer en smulden van het extreem rijkelijke ontbijt dat het een lieve lust was. Hoewel het niet de eerste keer was dat ik er verbleef, had ik dit keer het gevoel dat dat ontbijt echt verschrikkelijk luxueus en copieus was...  Een aanrader, als je 't mij vraagt!
 Het zwembad (met complete wellness en fitness) krijgen ondertussen een volledige make-over, maar wij hadden -lucky us!- nog net het geluk dat we ons volledig konden laten gaan... Zwemmen en dobberen met uitzicht op het Astridplein, 't w as keihard genieten!

De solden maakten ons verjaardagsuitje compleet en we prezen ons gelukkig dat je bij treinreizen je koffers niet moet wegen voor eventuele toeslagen en taxen... 







 Laat u niets wijsmaken: we hebben écht niet alleen gesmuld (Indisch! Chocoladefondue! Donuts! Mauricekoffie!)... maar daar zijn geen foto's van! :-)

maandag 15 januari 2018

Empty hearted

Daarnet is mijn grote heldin overleden.

All my plans fell through my hands,
they fell through my hands on me.
All my dreams it suddenly seems
it suddenly seems
empty. 

Rust zacht, Dolores,
je maakte mijn puberteit zoveel draaglijker.


zondag 14 januari 2018

Een kleerkast waarin alles matcht.

In de kerstvakantie poneerde mijn vriend dat hij vanaf nu alleen nog grijze truien, jeansbroeken en sneakers zal dragen. Een beetje Steve Jobs achterna, maar hipper, want zo is-ie.

Sinds het me een beetje lukt om mijn gewicht te bewaren (de feestkilo's denk ik eventjes helemaal weg), merk ik dat ik steeds minder kleren koop. Zonder erom te doen, ziet mijn kast er steeds meer als een capsulecollectie uit... Het matcht allemaal  steeds beter met elkaar. Sober, maar niet saai!

Jarenlang kocht ik het ene kleurrijke item na het andere, om dan vast te stellen dat het groen uit de ene jurk niet matchte met het groen uit die gilet (die daar in mijn hoofd helemaal bij paste), waardoor ik weer een nieuw stuk dacht te moeten kopen... Kleur, kleur en nog eens kleur. (En geld, dat mag je er meteen ook bij gaan denken.)

Kleurrijk is ondertussen steeds meer zwart geworden - het verstand zal met de jaren komen - en ik probeer met steeds minder kleren rond (...) te komen. De grootste uitdaging is dat het allemaal ook niet te saai mag worden, want zwart, grijs en wit zijn ook maar eh... zwart, grijs en wit, zeg maar. Dus laat ik mezelf ook af en toe wat kaki toe. Als verwennerijtje.
En als je ook nog eens al mijn tierlantijnen van tien jaar geleden weglaat, blijft er steeds minder tralala, en steeds meer Soet over.

"Hoera daarvoor!" hoor ik mijn portemonnee in de verte roepen.
"Hoera daarvoor", denk ik blij, "en 's morgens zestien minuten langer snoozen."





dinsdag 2 januari 2018

Januari


In een grote kartonnen doos op zolder rust de kerstboom.
Tijd voor mijn cactuscollectie om me tot eind november op te vrolijken.

Januari is niet mijn favoriete maand; goeie voornemens probeer ik zoveel mogelijk te negeren. Ook kleffe nieuwjaarsrecepties laat ik graag passeren. Een hekel aan flauwe cocktailgesprekjes en mensen die zat zijn na anderhalf glas goedkope cava.
Het is ook allemaal zo fake als wat: ik wens iedereen het beste toe, echt en heus, maar sommigen zouden deugd hebben van een hongerwinter in Noord-Rusland, zes flesjes Haldol, een grote kurk in hun mond of creatieve hersencellen om hun brein te pimpen. Niet dat ik hen dat vertel, maar in mijn hoofd, hé... in mijn hoofd...

Geen goeie voornemens, dus, en alleen oprechte wensen, voor al wie ik in mijn hart draag.
U natuurlijk! En u, en u ... en U!


zondag 31 december 2017

Danketje

De voorbije twaalf maanden waren niet de spectaculairste. 2017 was een rustig jaar. We maakten geen verre reis, er kwam geen gezinsuitbreiding en we bleven (heel erg) gelukkig gespaard van grote en kleine miserie. (Ik denk dat een wansmakelijke schimmel op mijn longen mij het meest geplaagd heeft, en ook dat is alweer een halfjaar geleden. Al was-ie toen wel al minstens even lang blijven hangen. )

Mijn favoriete plek bleek mijn felbevochten hoekje in de zetel (wegens veel te weinig tijd) in de koude wintermaanden, een strandje met-de-haren-in-de-wind en met-de-voeten-in-het-water in Procida de voorbije zomer en ons tafeltje bij Soula in Roeselare, met een goed gevuld bord Grieks comford food... het hele jaar door!  Je zag mij het vaakst in mijn neuterstrui, jeans en sneakers, met modern twist kajal eyeliner van MacCosmetics en ook mijn pot gel beleefde hoogdagen.  

 Het liefst neurie ik nog altijd mee met patience van Guns 'n roses en als ik zelf iets mocht spelen, durfde het al eens een vioolthema uit Lord of the rings te zijn. Zonder podiumprésence, maar daar wordt aan gewerkt. Ik heb  nog altijd een gloeiende hekel aan gezelschapsspelletjes die ik niet kan winnen, aan de was uitleggen en aan schooljuffrouws. Weinig nieuws, so far.

Ik krijg het wél nog altijd warm als ik denk aan de verre bekenden die ik in 2017 plots beter mocht leren kennen. De nieuwe veggiegroep Eva Westhoek bracht me bij mensen die ik sinds jaar en dag bewonderde, maar nooit aansprak. Gelijkgestemde zielen, birds of a feather. Mensen die om dezelfde reden als ik (of helemaal andere!) vegetarisch of veganistisch leefden. Dat er onder hen ook enkele straight edgers zaten, die net als ik al bijna 20 jaar bewust proberen te leven, deed mij heel veel deugd. En dat ik eens niet moest uitleggen waarom ik geen vlees eet, geen alcohol drink en niet rook. Dat dat voor sommige mensen even evident is als voor mij, dat was thuiskomen. 

Het Nest knalde de voorbije maanden dat het een lieve lust was: we vierden het vormsel van Quinn,  Jack was plots geen kleuter meer én Quinn liet de lagere school achter zich. Dat Nuno Frans leerde en sprak, was de kers op de taart. We kijken nu al uit naar volgende zomer, naar 2 baguettes et un pain...

De grootste verandering voor Los Demettos was er één voor Drakenjager: in het voorjaar stopte hij van de ene op de andere dag met roken en toen hij in het najaar besliste om minder te gaan werken, viel een pak van onze schouders. We kochten tijd om samen dingen te doen, woensdagnamiddagen bleken plots maar half zo stressvol (zelfs in volle proefwerkenperiode!) en ook de avonden verlopen rustig, gestructureerd en onder controle. Gas terug om met volle gas te chillen. Kwalitijd

Voor 2018 mag het allemaal een beetje meer van hetzelfde zijn.
 Rustig kabbelende dagen met tijd voor Het Nest en fijne vrienden en collega's. 
Energie krijgen van gelijkgestemden, mij smijten met de machtige, getalenteerde en creatieve kinderen die ik elke dag in mijn klassen terug mag zien. 
Koffie drinken met hartsvriend en -vriendin, berichtjes van en naar wie ons nauw aan het hart ligt, plannen maken en dromen achternagaan. 
Rust vinden in ons hoofd en neuters negeren, focussen op kansen en halfvolle glazen. 
Léven.
Graag zien en dat durven te zeggen.
Loslaten. 
En dankbaar zijn. 
 



vrijdag 15 december 2017

4 gouden tips voor geschenkjes waar je mee scoort

Ik heb het hier al verteld, onder onze kerstboom is steeds minder plaats. De voorbije dagen schoven we er bijna elke dag een extra pakje onder... Volgens Drakenjager zijn we bijna op het punt gekomen dat we niet meer in onze zetel kunnen zonder met de voeten omhoog te zitten. Hij overdrijft, maar 't is maar lichtjes.

In ieder geval verloopt het cadeautjes kiezen naar mijn gevoel wat vlotter dan de voorbije jaren, omdat ik -o, organisatorisch talent (not!)- sinds kort met verlanglijstjes op mijn pc werk. Goed verstopt voor Het Nest en hun vader, en ik moest laatst ook eventjes in mijn eigen logica duiken om het lijstje terug te vinden, maar ondertussen staat het wat duidelijker te blinken, om meer onheil te voorkomen. En als iemand me dus vraagt waarmee ze een Demetto plezier kunnen doen, klik ik in principe mijn lijstje open en ... BAM!... ik geef een fijne cadeautip die ze niet zagen aankomen.

Hoe ik weet waar het kroost content mee is? Als ik ruw geschat tussen twee januari en tien november iets hoor waar ze mee boffen of keihard naar verlangen, tik ik het op hun lijstje. Grote en kleine dingen, hebbedingen en totaal overbodige prutsjes, maar ook gerievige dingen en spullen waar een mens toch echt niet meer zonder kan. Op het lijstje, keurig en netjes.

Zelf ben ik nogal zindelijk als het op geschenkjes aankomt. Aan clutter die de kasten vult heb ik een hekel, en iets persoonlijks vind ik nog altijd het tofst. (Drakenjager kent mij ondertussen al zo goed dat ik aan zijn manieren zie hoe hij zich verkneukelt op het moment waarop ik het papier van de doos scheur. Het lastige is dat hij zo'n krak is in zwijgen of onbeduidende en veel te algemene tips geven, dat ik er altijd met mijn ogen open in tuimel.)

Alles op een rijtje, zijn er volgens mij 4 gouden tips voor geschenkjes waar je een glimlach op een snoet mee tovert...

Gouden tip 1: Liever samen iets doen dan gewoon iets krijgen!

Met de komst van de bongo- en andere bon is het heel makkelijk om iemand een belevenis te schenken. En echt, ik vind zo'n bon ook superleuk.
Nog leuker wordt het als je een verrassingsdag/-weekend/-namiddag/... aan iemand schenkt, goed voor een momentje samen met jou, (gesteld dat je die persoon goed tot heel goed kunt verdragen, natuurlijk. Mocht dit niet zo zijn, lees dan vooral niet verder en skip deze tip.)

 Zo'n bon omschrijft cryptisch wat er te gebeuren staat, zonder dat je meteen alle geheimen prijsgeeft. (Ook als je last minute nog een geschenkje moet bedenken, wil zo'n bon al eens helpen. Je hoeft nog niet alles op voorhand geregeld te hebben en 't houdt nog heel wat opties open.Gedaan met stressen, je regelt het later wel! Vergeet wel niet dat je 't nog niet allemaal geregeld had, anders kan je meteen terug naar af!)

Gouden tip 2: Schenk iets wat volledig buiten de gewoonten van de ontvanger ligt!

Gaat het om een verstokt vleeseter, schenk dan misschien eens een jaarabonnement van EVA vzw, de Vlaamse veggies. Groenten zien doet groenten eten, denk ik.
Leest hij of zij elke dag anderhalf boek, denk dan eens aan een abonnement op Storytel, waarmee je onbeperkt audioboeken kunt downloaden.
Voor kindjes kun je natuurlijk ook nog altijd terecht bij de Voorleeshoek, waarover ik hier al eens wat meer vertelde. Aanrader!!!
Belangrijke kanttekening: als de ontvanger van het geschenk een neurotische neuter is, laat je tip 2 maar beter links liggen. Neuters staan niet open voor zulks en schenk je maar beter en vleescolli, een boekenbon van de Fnac of een speelgoedautootje. En voor eenieders welzijn en gemak bewaar je die vleescolli best in de frigo. Zeg dan niet dat ik je niet gewaarschuwd heb!

Gouden tip 3: Denk vooruit!

Omdat de dagen open en dicht gaan is een ticket voor een evenement in de nabije (of zelfs verre) toekomst misschien een tof idee. Een  musical in het najaar, twee dagen Parc Astérix met Hemelvaart, een bezoek aan een tijdelijke tentoonstelling (Olivier Theyskens in het MoMu!) of een treinrit naar een goeie klassieker (zoals het Museum voor Natuurwetenschappen ... de dino's! in Brussel) zorgen meteen voor iets om in 2018 naar uit te kijken... Een cadeau dat blijft hangen tot lang na Kerstmis, da's toch zalig?!

Gouden tip 4: Voor jou, en voor niemand anders!
De allerleukste geschenkjes vind ik nog altijd die waar iemand moeite voor gedaan heeft of waarover is nagedacht. Zo naaide mijn moeke mij eens een gezellige wintercape en kreeg ik van mijn broer een zalige cactus cadeau.
Fotogeschenken zijn op die manier altijd origineel: bij smartphoto kun je bijvoorbeeld prachtige wanddecoratie laten maken, met foto's waar je liefsten op hun pikkebest op staan, bijvoorbeeld, of spandoeken voor in den hof...

Benieuwd naar jullie succesverhalen!
(En ook een beetje naar de reactie op de vleescolli.)
Veel shoppingplezier!




woensdag 13 december 2017

Op tijd is voor tijd...

Als ik me iets in het hoofd haal, smijt ik me al eens helemaal...

Gezonder gaan eten? Twee ananassen, een mango en vier mandarijnen!
De oprit sneeuwvrij maken? Hop met die schop!
Mijn viool opnieuw bespelen? Lessen bij mijn hippe juf!
Kamperen in de zomer? Reserveren in november!
Een toets voor mijn enthousiaste leerlingen? Zes nieuwe vragen en twee nieuwe documenten.
Ik wil maar zeggen: eens de trein raast, is er geen houden meer aan.

Dat is best vermoeiend en à la limite is 't misschien niet altijd helemaal nodig, maar het maakt mij rustig als ik de koe bij de hoorns kan vatten en heerlijk ongeremd in de dingen kan vliegen. Een deadline mis ik nooit. Nog voor de laatste letter van de opdracht uitgesproken is, heb ik mij georiënteerd en voorbereid, klaar voor uitvoering en reflectie...
Ik kan ook nooit halverwege stoppen, de dingen moeten af. Aan half werk heb ik een hekel, tenzij het om zes manden strijk gaat. Maar voor de rest denk ik dat ik een doorbijtertje ben.

Zo komt het ook dat ik op 30 november het hele huis versierd had... en de dag erna de kerstboom getooid in goud en rood in de living stond te blinken. Driekwart van alle pakjes is gekocht en ik moet mezelf echt bedwingen om niet stiekem de strikjes los te pulken, benieuwd naar wat Drakenjager en Het Nest al enkele dagen subtiel proberen te verstoppen.
Als 't aan mij lag, begonnen we er vanavond aan!

Ik kwam gisteren de paasversiering tegen, de eitjes lachten me toe.
De doos steekt terug in de kast.
Nog even geduld, Mamasoet.
Nog even geduld!






woensdag 6 december 2017

Brrrr!

Als je echt héle fijne collega's hebt, zoals de mijne
en als je collega's eigenlijk ook je vriendinnen zijn, zoals de mijne
dan heb je al eens iets om naar uit te kijken.
Want een dag zonder hun contentement
is een dag niet geleefd.

Als je echt héle fijne collega's hebt, zoals de mijne
en als je collega's ook je vriendinnen zijn, zoals de mijne
dan ontzie je 't niet
om in hun gezelschap
in je badpak
op vrijdagavond
te gaan wellnessen bij min 5.

Fijne vooruitzichten,
mijn vriendinnen en ik!

pee is: Update gegarandeerd (eens ik weer in mijn kleren zit)! Stay tuned!

zondag 3 december 2017

Soetkin, maar toen even niet.

Ik ben over het algemeen heel tevreden met mijn naam; ze is niet zo heel alledaags en ze roept bij zo goed als iedereen die ze hoort een reactie op. Die reactie is erg divers en varieert van "Is dat Arabisch?" over "Dat heb ik nog nooit gehoord..." en in dezelfde adem "'t Is speciaal..." (wat evenveel is als "Bah!" maar 't schijnt beleefder te klinken) tot "Mooi!", "Pittig!" en "Tof, zeg!"

Voor wie 't echt wil weten, Soetkin is een Middelnederlandse naam die een verkleinvorm is voor 'Soet', wat -u raadt het vast wel- zoet betekent. Of lief. Of zoet én lief. (Of misschien zelfs gesuikerd, denk ik soms. Dat zou ook goed bij mij passen.)

Dat de meeste vrienden mij ondertussen gewoon "Soet" noemen zal eerder met gewoonte te maken hebben (of met dit blogje hier) dan met een afschuw voor "kin", of dat maak ik mezelf toch alleszins wijs. (Mocht het toch zo zijn, u gelieve me dit niet per kerende te melden. Laat mij gewoon in de waan dat "Soet" makkelijker en vlotter in de mond ligt. Of dat mensen me echt zoet vinden. Mocht het zo zijn, dan mag je 't mij wél zeggen, want positieve feedback mag altijd. )

Anyway, ik kan geen enkele andere naam bedenken die me beter zou passen. Ik geloof niet dat ik een Isabelle ben, of een Maéva, laat staan dat Laura of Annette bij me zou passen. Ook Tiffany, Hélène of -godbetert- Valentina zouden vloeken met mijn diepste ik. Laat het dus maar gewoon Soetkin zijn, of -zo u wil- Soet. Geen wissel, geen omruiling, simpel en klaar.

Behalve gisteren.
Toen had ik gewoon erg graag "Anne" geheten.


dinsdag 28 november 2017

Nog 3 keer slapen...

Mijn handen jeuken en als ik even niet aan het werk ben, voel ik hoe ik in elke winkel meteen naar de kerstafdeling gezogen word... In drukke, hobbelige tijden als die waar ik me de laatste weken door worstel is gezellige tijd met Het Nest een lichtpunt. En in die vele kerstafdelingen liet ik me toch al eens goed gaan aan nieuwe kerstversiering. Een nieuwe boom, nieuwe sfeerverlichting, een kersttafelkleedje en nu toch al ongeveer zeshonderd nieuwe kerstboomversierinkjes...
Vrijdag gaat het dan allemaal gebeuren en vullen we de avond met het huis kerstklaar maken. 

Eerlijk, ik ben zo opgewonden als Jack met Sint-Maarten! En bij elk nieuw geshopt item maakt mijn kersthart een sprongetje.

Nog 3 keer slapen... en dan... 



vrijdag 24 november 2017

Avé

De voorbije week was niet de fijnste, ik ben mezelf enkele keren helemaal tegengekomen.
Net toen ik mijn pc af wou sluiten en de week de week wou noemen, kreeg ik in mijn mailbox dit filmpje, toegestuurd door iemand die ik heel erg mis.

Een orgelpunt,
lichtpunt aan het eind van mijn Latijn.


Fijn weekend!

zondag 19 november 2017

Mannendag!

De hele wereld viert Internationale Mannendag vandaag en ik vind mezelf niet direct de grootste meeloper, maar dat is nu eens iets waar ik héél graag aan meedoe!
Met het risico verkeerd begrepen te worden of bizarre reacties te krijgen durf ik toch te stellen dat mannen de rode draad in mijn leven vormen...

Wat wil je, met 3 kanjers van broers als de mijne? 
We zaten dan wel geplet met ons vieren op de achterbank van de auto en er was er ene die met de beste wil van de wereld zijn hoofd niet stil kon houden, maar toch bewaar ik de mooiste herinneringen aan de tijd in het ouderlijk huis, met mijn brotherhood!
Zo avontuurlijk als ze toen waren, zo machtig zijn ze nu nog steeds... Geen mooier momenten dan zondagnamiddagen waar iedereen nog eens gezellig samen bij moeke en vake rondhangt. Denk er een kopje thee met verse wafels, zestien discussies over de politiek en twaalf grove moppen bij en je krijgt al een mooi beeld van ons vieren. 

Wat wil je, met een pa als de mijne?
Ik heb hier al eens gegeurd en gekleurd uitgelegd wat een kanjer mijn vake is... en kwam toen al tot het besluit dat geen enkel overzicht volledig genoeg zijn talenten kan toelichten... Want die thee van daarnet had hij gezet, die discussies had hij -impulsief en gepasssioneerd als hij is -op gang getrokken en aan die twaalfde mop voegde hij een dertiende toe. De appel valt niet ver van de boom, de vonte smet en mijn broers hebben dan wel weinig haartjes, maar wel een gigantisch aardje naar hun vaartje.
Wat.een.kerel.

Wat wil je, met 2 opa's als de mijne?
Hoewel ik mijn opa Jef niet gekend heb, hebben getuigenissen over hoe en wie hij was en waar hij voor stond mijn kindertijd mee kleur gegeven. Zijn muzikale aanleg en zijn liefde voor de taal heb ik zeker geërfd en ik weet zo goed als zeker dat we goeie maatjes geweest waren. 
Dikke vrienden was ik ook met mijn peter Roger... We hadden weinig woorden nodig om mekaar te verstaan en als dan toch eens occasioneel en zonder opzet (te) uitgebreid aan het vertellen (of fulmineren) was, kon hij daar altijd smakelijk om lachen. Smakelijk was trouwens ons gemeenschappelijk favoriete woordje, want eten kon hij als de beste en hij kon een hele week verlangen naar het taartje op zondag. Ik heb dat, denk ik, in het extreme overgeërfd. 't Is te zeggen, ik verlang élke dag naar wat ik ga eten 's avonds. (En naar mijn koekje in de pauze, mijn theetje om elf uur, een chipje bij het koken, een chocolaatje hier en een speculaasje daar. Bon.)
Knappe mannen, mijn opa's.

Wat wil je, met zonen als de mijne?
Toen ik zwanger was van Quinn en ontdekte dat ze een meisje was, schrok ik heel hard. Bizar: blijkbaar paste een jongen meer in mijn hoofd. Gelukkig kwam het helemaal goed en tegen dat ik anderhalve minuut op het voetpad voor de deur van de gynaecoloog op mijn positieven was gekomen, zag ik het leven met een diva helemaal zitten.
Maar hoe fijn is het eigenlijk dat ik naast mijn Quinnicorn ook nog eens 2 contente zonen heb?! Ze vertellen mekaar kak- en scheetmoppen en jagen hun zus op stang met gesmek en geknoei aan tafel... imiteren hun favoriete youtubers en brullen hun parodieën door het huis, vechten om het bakje van de tv, de controller van hun console, de koptelefoon en de beste plaats in de zetel, kunnen het helemaal niet verdragen als de ander meer scoort of een betere match speelt, supporteren voor mekaar tijdens de training en maken analyses zoals alleen Jan Mulder het ook nog kan. Sinds ze gamen spreken ze een soort geheime codetaal en als ze mekaar inlichten over hoe je het best kan enchanten, waar je een torch en polymeer vindt om beter te jagen en sneller een nieuw level te bereiken, sta ik perplex. Wat een plezier om al die broersdingen ook nu weer in huis te hebben. (U moet zich ook eens voorstellen wat de combinatie van mijn boys en hun ooms geeft. Weelde. )
Knappe kerels, mijn zonen.

Wat wil je, met een vent als de mijne?
In die bijna 20 jaar dat ik Drakenjager ken, heb ik al heel vaak gedacht dat ik hem eigenlijk nog altijd niet helemaal ken. 
Is hij zo ondernemend als mijn pa? 
Neen. 
Is hij zo ad rem als mijn broers? 
Nog minder.  
Kan hij misschien andere dingen?
Zeker weten wel!
Terwijl ik pakken taken en toetsen verbeter en lessen voorbereid, leert hij onze boys hoe ze het best gefocust en in volle overtuiging op een doel richten, installeert hij draadloze netwerken bij wie erom vraagt, poets hij de keuken zo netjes dat-ie meteen in de Ikeacataloog kan,  leest hij samen met Lil'Jack enkele bladzijden uit het leesboek, vraagt hij hoofdsteden uit de Europese Unie op en voert hij gesprekken in het Frans. Uit het leerboek, maar ook met klanten.
Stuur hem een boze Franse klant die (misschien niet geheel toevallig) in een Franse colère geschoten is omdat het aangekochte product niet doet wat beloofd werd en u weet gegarandeerd eventjes niet wat er gebeurt. Geduldig arrangeert, assembleert, dirigeert, kalmeert (en embrasseert?) hij de colèrige klant en als die hem nog eventjes de tijd geeft, laat hij de heer of dame in kwestie uit zijn hand eten. Zijn engelengeduld, dat ik absoluut niet deel (en dat hijzelf voor de rest van de week ook nooit meer etaleert, integendeel) is iets wat ik heel erg bewonder. (Lees: zo vulkanisch als ik ben als ik mijn geduld verlies, zo chill is hij als hij iets uitlegt.)
Het deksel op mijn (soms) overkokend potje, mijn man!

Nu ik de mannen in mijn leven op een rijtje zette, wordt me heel wat duidelijk. 
Ze zijn zo inspirerend, zo gevarieerd, zo gezellig en zo vertrouwd, zo pittig en zo uitdagend ... 
Ik moet mijn mannetje wel staan!


zaterdag 11 november 2017

Uit Spanje!


Wegens... smikkel... smoefel... een speciale... shmksk... levering... smek... slurp... uit Spanje... hoort u ... smeksm... smoefl smk... mij ...hmmhmm... vandaag... smek... helemaal niet.





zondag 5 november 2017

6 foto's en 1 filmpje, 1 week - battery low

Vakanties vliegen altijd zo snel om... en zo was het zeker met de voorbije herfstvakantie... We hadden hem met opzet niet helemaal volgepland, want chillen met Drakenjager in huis is toch nog altijd veel gezelliger dan rondsjezen met 3 kinders op de achterbank, onderweg naar nog eens een andere bestemming... En ik was zo moe dat ik vast in slaap gevallen was achter 't stuur, als ze dan eens eventjes zouden zwijgen op de achterbank. #not
Een platte batterij, die moet je opladen... Ze kwam dus helemaal als geroepen, de vakantie. Net op tijd.  Tijd voor inhaalrust, middagdutjes, rommelen in huis en pyjama's vanaf halfzes. Zo geschiedde. En toch hebben we ons niet verveeld!

De vakantie begon *zucht* met Halloween.  Elf jaar lang kon ik Het Nest ervan overtuigen dat ze helemaal niets misten als ze zich niet in gedrochten verkleedden, dat het een Amerikaans feest was dat hier weinig wortels heeft, dat we dan wel eens een pompoen zouden uithollen als ze dat zouden willen, en dat 'trick or treat' lang niet zo spannend was als Sint-Maartensliedjes zingen van deur tot deur. (Niet dat we dat ooit deden, voor alle duidelijkheid, maar u begrijpt mijn betoog met wat goede wil vast wel.)
Maar er was dit jaar dus geen klappen aan... ze moesten en zouden zich verkleden en schminken. Toen er vanuit de ouderraad een voorstel voor een Halloweentocht kwam, hadden zij met hun vrienden al afgesproken dat er gegriezeld zou worden. Ik had daar precies niet veel meer aan te zeggen. En als ik heel eerlijk ben, vond ik het ook wel iets hebben: een zoektocht door het donker, met vriendjes die eigenlijk allemaal even bang waren, maar dat niet aan mekaar wilden toegeven , en aan het eind van de tocht toch allemaal even rilden toen ze bij het oversteken van een grasveld oog in oog kwamen te staan met zes levende zombies. ("Zijn dat echte, mama?") 


Het griezelen ging op zondag  gewoon verder, want ook in Familiepark Harry Malter kennen ze wat van halloweenversiering... Na een familielunch in de Pizza Hut gingen we dus langs bij Harry en de zijnen... Het park doet me een beetje aan Dadipark denken, maar er is een circus en er lopen heel wat dieren rond die je van heel dichtbij kunt bekijken. Of berijden, tussen hun bulten.
Toen alle neven en nichtjes in de piste van het circus mochten deelnemen aan een clownsact, kon de dag niet meer stuk. Contentement met grote C! (En met korting met de lerarenkaart of als je -zoals wij- met minimum 15 (!!) personen bent!




Op maandag werden we in Brugge verwacht voor een ontspannen dagje familieplezier bij Takketa en Bertje... en dat zullen ze in de Fun geweten hebben. Niets leukers dan op alle knopjes van het speelgoed te gaan duwen en dan te doen alsof je van niets weet... Of toch: een kamp bouwen in het bos en dat helemaal inrichten als was het je droomhuis... Er klonk gesnurk op de achterbank toen we in het donker weer naar huis reden!

De 7 jaar van Lynn konden niet onopgemerkt voorbij gaan: roze taart (yes!), een feestjurk (mooi!) en heel veel cadeautjes (hoera!)! (Het voordeel van roze taart is dat er altijd wel één van mijn kinders een periode heeft waarin -ie denkt geen roze taart te lusten. Drie keer raden wie zich dan geheel vrijwillig aanbiedt om dat taartje weg te werken, zodat niemand het gezien heeft... )


De rest van de week was er tijd voor fietsen, kerstshoppen en smullen met Emmy (tip voor een nieuw lunchadresje volgt later!) , heel veel bakken met Quinn, chillen met ons vijven in de zetel, een fietstocht met Nuno en lummelen en rommelen in pyjama.


De batterijen zijn weer zo goed als opgeladen...
Rechtdoor tot Kerstmis, nu. Met enkele te nemen hindernissen en proeven.
Al verwachten we eerst nog Sint-Maarten, vrijdag. Ook daarop zijn we helemaal voorbereid!


Daarna zal 't snel gaan...
Maar Los Demettos kunnen het. Yes, we can.

woensdag 25 oktober 2017

Flashback naar de zomer: Napoli!

We mogen niet klagen en ik klaag niet. Ik ben een herfstmens (én zeker ook een wintermens!) maar toch mis ik de warme zomerzon nu al...

Het was Katrien (jaja, mijn coole collega-slash-vriendinne-slash-medemoedervandrie) die mij erop attent maakte dat jullie nog altijd een verslag van mijn zomertrip naar Napels en de Amalficoast tegoed hebben. Niet dat ik het vergeten was (fwietfwiet...# pompompom) , maar bon, de weken gaan open en dicht en binnenkort werd straks eens en toen was het plots nog later en uiteindelijk zijn we dus de laatste week van oktober. Tijd voor een verhaal vol foto's waar we ons aan kunnen verwarmen, we hebben het allemaal evenveel verdiend. 


Emmyemmy en ik zijn niet de grootste planners, maar omdat we door veranderde vliegtijden plots ons verblijf zagen inkorten, hadden we op voorhand wel goed nagedacht wat we met onze tijd zouden gaan doen. 
In alle brochures over Napels kun je lezen dat de benedenstad vuil, vies en onveilig is en dat hebben wij absoluut ook zo ervaren. (We werden op een avond achtervolgd, het vuilnis ligt kniehoog in de straten, we voelden ons verschillende keren bekeken en we zijn enkele keren door straatjes gelopen waarvan we achteraf twijfelden of we er ooit nog terug zouden durven of willen gaan. En eigenlijk zijn wij geen trunten, wij!

Op naar de brede lanen en smalle winkelstraatjes in de bovenstad, dus, en omdat een Italiaanse kuststad bezoeken in ons hoofd vast verbonden was met varen, planden we ook een dagje naar Procida, het minst toeristische eiland in de buurt (lees: de boot zit halfvol, het uitzicht is adembenemend, de haven is kleurrijk en pittoresk, de granita verfrist en lest dorst en de golven zijn woest en onstuimig). 




Wie ons een beetje kent, weet dat we niet de types zijn die 's avonds uit angst hun hotelkamer niet uitkomen. Neenee, als wij honger hebben, dan eten wij! (Ok, ok...  ook als wij geen honger hebben, eten wij.) Ik zal zelfs meer zeggen: we hebben gesmuld dat het een lieve lust was. Want als er iets is waar Italianen steengoed in zijn, is het in napolitaanse pizza's bakken en pasta al dente serveren met de garnituur waar wij al de hele dag over hadden nagedacht en gekwijld. (Pizza d'Angeli in de Via Pietro Colletta, that's where the magic happens! ) 
En ook toen we 's middags eerder wilden gaan voor een snelle hap, deden die charmante Italiano's ons een voorstel: een mozzarella als voorgerechtje... alleen bleek het een klomp van een halve kilo te zijn! Gastn, we hebben even een pauzetje moeten inlassen voor we aan onze pasta konden beginnen!
Wie ons een beetje kent, weet dat we niet de types zijn die 's avonds uit angst hun hotelkamer niet uitkomen. Neenee, als wij zin hebben, dan likken wij! (Ok, ok... ook als wij geen honger hebben, likken wij.) 


Ik voel hoe ik aan het afdwalen ben, weg van de kern van de zaak. Het moet ook allemaal maar niet zo lekker zijn... 
Napels is dus een stad van uitersten:  vervuilde gevels en kleurrijke mozaïeken,  groezelige straatverkopers en verfijnde specialiteitenwinkeltjes, donkere steegjes  en charmante pleintjes. Wie door de smalle weggetjes -of met de funiculare! -een weg naar boven kronkelt, wordt beloond met prachtige vergezichten, een mistige Vesuvius, schilderachtige gevels en zeezicht om U tegen te zeggen... 




O, en voor wie twijfelt... we wijken ook soms eens af van onze strakke planning en rigoureus voorbereide dagindeling...
Want hoe vaak krijg je de kans om te partycrashen op een echte Italiaanse trouw?
We zijn ook echte weddingcrashers, wij...