maandag 8 oktober 2018

6 jaar zonder

zijn we je nu kwijt
of niet

je ogen
maar je kijken niet
je lippen
maar je lachen niet
je handen
maar je strelen niet
je adem
niet je praten

en ook de liefde niet

alles wat je was
heb je bij ons gelaten

zo mooi is ons verdriet

R. Gerard

zaterdag 22 september 2018

Leren delegeren!


Al wat je zelf doet, wordt niet door anderen gedaan. Een mantra die de voorbije weken telkens weer werd bewezen. 
Het werkt ook  omgekeerd, het werkt zelfs zeker omgekeerd, het werkt zelfs nog meer omgekeerd! 
Want wat je zelf eens een keertje niet doet, wordt blijkbaar wel door iemand anders gedaan!(Ik had het veel eerder willen weten!)

Bestond er een wandtegeltje van, ik hing het in de wc!

Soms komt er een gedetailleerd instructieblad,welgemikte post-it, doorgemaild boodschappenlijstje of semidringend sms’je vanuit een station in een andere provincie aan te pas, maar dat neem ik graag voor lief, want als punt bij paal komt, blijkt delegeren  een stevig plan B. 
Teamwork makes the dream work, niet?

Het is een beetje loslaten, dat delegeren, maar ook daar was ik misschien wel aan toe.
1 ding is zeker: Drakenjager .Overstijgt. Zichzelf.




zondag 16 september 2018

Een nieuw roulement!

Een nieuw schooljaar, een nieuw roulement.

Want wat is er ingewikkelder dan de combinatie werk - schooltijd - kinderen oppikken - kind naar voetbal brengen - kind van voetbal halen - kind naar expressie brengen - kind van expressie halen - kind naar atletiek brengen - kind van atletiek halen - zelf gaan zwemmen - zelf van het zwembad terugkeren - een toertje gaan lopen - van dat toertje terugkeren - kind naar drama brengen - kind van drama halen - zonder daar elke keer weer een drama van te maken?!

Ik zou het rijtje nog kunnen aanvullen met zwemles op school en een zwemzak die in de verkeerde auto ligt (lees: in die die met gesloten deuren aan het station staat), een fluojasje dat nog bij oma of mamie ligt (verfoeid zijn ze, die fluojasjes!), een voetbalbroekje dat nog naar gras ruikt op de dag van de match en meer van die accidenten, maar dat zijn voorbeelden van vorig schooljaar. Tot nu toe bleven we van groter onheil gespaard...
Al waren we er dit keer heel goed op voorbereid... met een weekschema, gemeenschappelijke agenda's en een gsm in de aanslag, voor als iemand iets eens over 't hoofd had gezien.

We houden hout vast, maar met week 3 in het vooruitzicht ziet het er -voorlopig nog- goed uit.
Maar da's makkelijk zeggen, op zondagavond!
Geen nieuws is goed nieuws, maar u hoort ongetwijfeld nog van ons!

zondag 2 september 2018

The End

9 hete weken en toch weer veel te kort... de vakantie zit er helaas weer op!

Gemengde gevoelens, en zeker ook wel zin om er weer volle bak in te vliegen, zelfs bij Het Nest... maar de komende 2 maanden moeten we toch eerst nog zien te doorworstelen voor er opnieuw tijd is voor rust en ontspanning...

Bij Quinn in de kamer blijft het gelukkig nog even zomeren...
Check 'ndezen!


Ik weet niet wat u denkt, maar ik word daar alleszins helemaal vrolijk van!

zondag 26 augustus 2018

Audresselles, ma belle!

 

Net als vorig jaar en het jaar daarvoor (en eigenlijk ook al de zomer daarvoor) ontsnapten wij de voorbije dagen nog heel even aan de het-is-weer-bijna-september-en-we-zijn-er-nog-helemaal-niet-aan-toe-stress.
Met even spannende als uitnodigende weersvoorspellingen voor het weekend dat we in ons hoofd hadden  (kamperen! tenten! bbq! vliegeren!) die dan ook nog eens om het kwartier veranderden (pluie, orage, ciel couvert, averses faibles, rares averses, fortes rafales en ook gewoon ensoleillé) gokten we met regenjassen, mutsen, windbreakers, fleecefraksjes en -haarbanden en toch ook enkele korte broeken dat het nog nét te doen zou zijn...

Op naar Audresselles, naar onze camping, op ons plekje en met onze familie!

Achteraf bekeken bleken het vestimentaire zorgen om niets: oma Lieve had blijkbaar gewoon mooi weer geregeld, ons contentement kon niet op!

De zee gaf tonnen energie, de entourage gezellige ambiance en ik denk dat ik voorzichtig kan zeggen dat we weer (bijna?) allemaal klaar zijn voor een nieuw schooljaar vol spannende avonturen...

 

 





zaterdag 18 augustus 2018

Lieve(s) planten

Ik had dus 4 witte bloempotten en één lama over.

Met lege bloempotten kon ik nog wel een poosje leven, maar de lama stond zich daar maar een beetje te vervelen op de kast. We hadden er een beetje compassie mee en wreven elke morgen eens over z'n bolletje. Hij gaf geen kick en verroerde zijn pootjes niet, maar dat konden we natuurlijk langs een kant wel verwachten van een cache-pot.

Ik denk dat ze ons groen gemis  in het voorbijrijden eens moet geroken of toch minstens gevoeld hebben, want plots stuurde Lieve uit het niets de vraag of we plantjes konden gebruiken... Telepathie, of toch minstens great minds die alike denken!

Ik weet niet of u 't ook ziet, maar wij zagen onze lama daarnet kakebreed lachen!



Danketje, Lieve, we gaan er goed voor zorgen!

woensdag 15 augustus 2018

Oh... Côte d' Armor, comme je t'adore!

20 jaar geleden
- de éérste keer dat de Fransen wereldkampioen voetbal werden, zou Drakenjager zeggen, hij rekent ondertussen in kampioenschappen -
stonden wij met alle Claeyssens op een camping in Bretagne. Tijdens dat kampioenschap, en tijdens de finale. Waar mijn broer als enige voor Brazilië supporterde. Dit terzijde. 

Het kan dus helemaal géén toeval zijn dat Emmyemmy en ik, in het kader -en misschien al een beetje in de nasleep- van al die recente voetbalfestiviteiten opnieuw aan de Côte d'Armor belandden!
Op papier voor een roadtrip, want dat klinkt zo hip,
in realiteit (laat ons vooral eerlijk zijn) om veel te veel te eten, af en toe iets te drinken en zo'n zestien keer per dag te chillen.
Glampen op een glamping. Glamourous, want zo zijn we wel.

20 jaar, da's toch een hele lange poos; ik herkende een aantal Bretoense namen wel, maar zeggen dat er allerlei bellen rinkelden, zou de waarheid geweld aandoen. Al was het wel fijn om af en toe een compeet déjà-vugevoel te krijgen, en dan te twijfelen of ik daar écht al eens geweest was, of ik het van de ene of de andere foto herkende of of het misschien niet gewoon een fata morgana zou zijn...;-)

Tijd voor nieuwe herinneringen, dus, en die situeren zich ruwweg tussen Plouha, Paimpol, Plouézec, Pleubian en Perros-Guérec. Allemaal met de P van plezante pauze, prima plezier, perfect paraderen en andere plezantia...

Vestimentair waren we gelukkig voorzien op gietende regen en stralende zon, en zowat elk weertje daartussenin, wat een brede waaier aan winter- en zomerkleren met zich meebracht, maar 't was een roadtrip en geen vliegvakantie, dus de halve kleerkast kon gewoon mee. (En een jas, en een sjaal, en schoenen, sandalen, sletsen, en een fleecebaajtje. Allemaal in de autokoffer! )

De smaken van Bretagne was ik eigenlijk absoluut niet vergeten! Gallettes bretonnes, crèpes sucrés, moules marinières en af en toe een crème glace, veel heb ik niet nodig om te smilen van kaak tot kaak. En zoveel goedkoper dan bij ons, daar hebben we vaak om gelachen. Hardop, want zo zijn we.

De foto's spreken voor zich, en dat het lékker én veel was, dat ook.

























Côte d'Armor, je t'adore!

dinsdag 7 augustus 2018

De mooiste meisjesnaam ter wereld

Ze was het type 'pittige, kortharige vrouw van middelbare leeftijd met fancy bril, die alle hoofden doet draaien' en in de hippe retro jurk die ze droeg was ze een levende reclame voor het enige merk dat ze in haar winkel verkocht.

Toen we wilden afrekenen, vroeg ze mijn Moeke of die al klant was. Dat bleek niet zo, maar ikzelf wél en even later hoorde ik me mijn familienaam dicteren.
Ik moest hem 4 keer spellen, wat op zich al geen goed teken was... want hoe moeilijk kan een naam van 6 letters eigenlijk zijn... maar we waren 2 provincies van ons huis vandaan en 't was zondag en iedereen had om het meest last van de tweede hittegolf van de zomer. 

En toen vroeg ze dus mijn voornaam.
Ik voelde de bui al half hangen.

"Soetkin."

"Wablief?!"

"Soetkin", herhaalde ik en ik geloof wel dat ik kalm bleef.

"Waar hebben ze die naam gehaald?!" rolde uit haar mond, en ik hoorde mijn Moeke naast me, duidelijk op haar moeketenen getrapt, luid en geaffronteerd snuiven.

"Hij is anders wel helemaal Vlaams, hoor", wreef ik de levende etalagepop onder de neus.

"Het is de mooiste meisjesnaam ter wereld", zei mijn Moeke ijzig kalm. "En de moeder van Tijl Uylenspiegel heette zo. Misschien moet u dat boek nog maar eens lezen."

We rekenden af en konden niet snel genoeg buiten zijn.

Twee straten verder verzekerde Moeke haar kleindochter ervan dat ze Quinn ook een hele mooie naam vond. ;-)






zondag 29 juli 2018

Therapie in de vakantie: hou-jezelf-en-je-kinders-bezig!


Het zal wel een luxeprobleem heten, u mag mij dat zelfs hardop zeggen... maar 9 lange vakantieweken invullen met een programma dat tegemoetkomt aan de grilletjes van 1 beginnende puber, de (on)wil van 1 passieve tiener en het overenthousiasme van een overactieve zevenjarige is niet altijd een cadeau.

MAAR IK KLAAG NIET.

We hebben het hier al erger geweten. (Erger, zoals in: een programma bedenken dat tegemoetkomt aan het enthousiasme van 1 vijfjarige diva, 1 intensief testende vierjarige en een baby die nog 2 keer per dag een tuksje doet, of andere vrolijke combinaties die telkens een jaartje opschuiven in enthousiasme of onwil...) Toen had ik misschien wel een piepklein beetje reden tot klagen, want dat waren nogal tijden op het gebied van zenuwen testen, zestien dingen tegelijk doen en stoïcijns rustig blijven.

MAAR IK KLAAG DUS NIET.

De voorbije jaren verzamelden we al tips voor sortietjes allerhande: kinderactiviteitjes in het bakkerijmuseum in Veurne,  een namiddagje rondhangen  op Theater aan Zee in Oostende, cowboy en indiaantje spelen in het Natuurreservaat Westhoek op de grens met Frankrijk in De Panne, zwemmen, glijden en spetteren in het machtige openluchtzwembad van Doornik (en kamperen bij het meer!), een kinderzoektocht  van Brugge door Kinderogen door de middeleeuws stad,  met de metro naar Rijsel (en als het regent ballen eten in de Ikea!) en ik kan zo nog wel een poosje doorgaan... Drie kinders bezighouden, we zijn daar ondertussen een beetje kraks in aan het worden.

MAAR IK KLAAG DUS NIET.

Dit jaar voel ik voorzichtjes dat het allemaal een beetje gemakkelijker gaat... De dagen raken gevuld zonder dat ik élke keer weer creatief moet zijn (in mijn ideeën, met klei, met parels, in het bedenken van uitvluchten waarom iets eens niet kan, bij het koken, om de dagen te vullen, quoi!)
De voorbije 4 weken zijn we op reis geweest (voor de curieuzeneuzen: hier kun je 't nog eens nalezen), deden we een viertal uitstapjes en zaten we vooral thuis. Te gamen (volgens de nieuwe regels waaraan ik later nog wel eens een postje zal wijden), te lezen, te spelen, te youtuben, te rusten, uit te gaan logeren, te chillen, nog een beetje te lezen, dessertjes te maken en af en toe eens te mopperen en te zeuren.

U leest het goed: af en toe!

Ik zal hier nog niet zeggen dat we er helemaal vanaf zijn, maar het ziet ernaar uit dat wij met ons vijven steeds makkelijker de dagen kunnen vullen en dat de verhouding verveling en gemopper / bezighouding steeds beter lijkt te kloppen. (Ik hoor u denken: "En tijdens de hittegolf dan? Hoe kon Het Nest zich dan bezighouden?" Lieve schatten, ik vind die situatie zo uitzonderlijk (en hier ook wel droevig, maar daarover vertel ik later misschien nog wel eens iets) dat ik ze eventjes bewust negeer. Hoera voor gamen en extra veel schermtijd in de hittegolf, of zoiets... En thank God voor youtube en TheSims. Nooit gedacht dat ik dit nog zou zeggen... )

EN IK KLAAG DUS NIET.

Zoals het er nu naar uitziet, zal mijn klaagtijd tijdens en over de oeverloze grote vakantie in de toekomst steeds beperkter worden. Ze doen alleszins erg hun best, Het Nest. En Drakenjager ook. Al moet die laatste vrijdag, na 4 weken dolce far niente, weer volop aan de slag.
Misschien zal deze eenzame huisvrouw vanaf dan weer een beetje klagen...

MAAR NU DUS MOOI NIET!




vrijdag 27 juli 2018

Zalige zeecocktail

Wij hebben niet veel nodig, Emmy en ik:
Een picknickmand, een schaduwplekje,
wat lekkers te smullen en verhalen om te vertellen.

Omdat ze gisteren ook nog eens jarig was, goten we al die ingrediënten in een zalige zeecocktail... Na een picknick in de duinen kochten we een grappige geelwitte parasol voor een namiddagje Oostduinkerke-strand en!...  genoten we nog eventjes van een plonsbeurt in zee.

Zelden zo hard genoten, niet in het minst van het gezelschap.
Ze is dan ook goud waard!
Dat ze nog heel veel mag verjaren, ons Emmylou!



maandag 23 juli 2018

Hittegolf: Mamasoet gaat horizontaal!


Ik stond op het punt publiekelijk te verklaren dat het nu toch stilaan gedaan zou mogen zijn met die hoge temperaturen (sorry, zonnekloppertjes!), toen Frank en Sabine gezamenlijk een hittegolf aankondigden.

Deze redhead functioneert het best zo ergens tussen 22 en 25 graden, dus die boodschap was een spreekwoordelijke donderslag bij heldere hemel.. Ik zat er alleszins in geen geval op te wachten!

Ik voel me dus de komende week genoodzaakt om zoveel mogelijk horizontaal te gaan suffen in de schaduw, af en toe nippend van een milkshake ,virgin moquito of een glas ijskoud spuitwater... Ik oefende al eventjes en 't lukte als was ik een pro!

De zee zou misschien ook nog wel wat verkoeling kunnen brengen...
Quinn en ik gingen al eventjes proeven en kwamen tot de vrolijke conclusie dat het op het strand op dit moment zalig vertoeven is...  Tijd voor zomerse zeeplannetjes! (I keep you posted!)




dinsdag 17 juli 2018

Een ceedee!

Ik vroeg laatst aan Drakenjager of hij eens een cd voor mij wou branden.

Ik heb zijn reactie niet gezien, want ik zat aan het stuur maar ik hoorde iets wat een mengeling zal geweest zijn tussen nerveus gegiechel, verborgen gêne en een ingehouden lachje. (Eerlijk? Ik hoorde u ook net even grinniken, maar 't is ok!)

Wat volgde was een uitleg over het hoe en wat van cd's -"Wie luistert daar nog naar?! Wie koopt die nog?!", de verhouding 'moeite voor het branden / extreem lage prijs' en ook nog een beetje gemopper en gezeur.

Ik heb het hem ondertussen nog niet opnieuw gevraagd, maar ik zal toch voet bij stuk houden; de Soetmobiel is niet uitgerust voor USB-toestanden en in mijn hoofd is een cd nog altijd een heel degelijk, kwalitatief ding.

Sinds enkele weken speur ik dus online naar koopjes die in mijn auto moeten belanden. Mijn smaak is erg ruim te noemen, maar liefst minstens 15 jaar oud... ik heb de laatste 5 generaties artiesten volledig gemist... Al hoor ik bij Het Nest al eens iets wat nu in zou zijn, ik kan er meestal geen gezicht - laat staan een naam - op plakken, of 't zijn artiesten uit mijn tijd dienet aan een comeback beginnen (zeldzaam! ) of gewoon blijven scoren zijn ( nog zeldzamer!). Zo ben ik dus op zoek naar best ofjes van de Groten der Muziek.

Mocht u dus tips hebben voor muziekvoorindeauto, dan weet u mij wel te vinden. Een lijstje met titel en uitvoerder is prima, de rest regel ik vaardig en vlot...

Ik kijk nog eens diep in Drakenjagers ogen en voor je  't weet ligt daar een nieuwe ceedee!


zondag 15 juli 2018

Gastblog: Quinn vertelt... op reis naar de Vogezen!



't Is vreemd en raar en ook heel erg gemakkelijk:  ik heb dit keer bijzonder weinig werk aan u op de hoogte houden van de recente activiteiten van Het Nest... Ik kan zelfs languit in mijn hangmat blijven chillen, 
want ...niemand minder dan onze Quinn - u leest haar (volledig gerestylede!) tienerblogje toch ook?! - vertelt u in geuren en kleuren hoe zij ons tripje beleefde.
 
Benieuwd?

Klik dan eventjes hier en smul van een weekje uit het leven van een tiener! 


woensdag 4 juli 2018

14 random ideeën bij het begin van de congé

Ik voel weer heel wat ideetjes pingpongen in mijn hoofd.
(Dat gebeurt wel eens vaker, eigenlijk. Toen ook!)
Ik deel ze graag met u, in random volgorde, al was het maar omdat ik hoop dat u er ook of net geen last van hebt, afhankelijk van het contentement of de sadness die ze met zich meebrengen.
Doe ermee wat u wil, dus, maar vooral: ontspan u volledig.
Let's go!

1 Het is het eerste jaar dat wij geen net over onze frambozen spannen. De vogels zijn dus -ahum!- welkom, we jagen ze alleszins niet weg.
(Deze nieuwe aanpak kadert in de zelftherapie die ik mezelf oplegde. Stellen dat ik het niet zo heb voor vogels en hun manieren is een beetje zwak. Je mag me vogelfoob noemen, zelfs, en ik zal jou op geen enkele manier tegenspreken. Foob zoals in 'gillend wegrennen bij het spotten van een vogel in een boekje, op tv, langs de kant van de weg of - godbetert - binnen mijn ruime comfort zone en die van mijn naasten'. Het ging een beetje te ver. Zelftherapie mag me redden.)
Ik merkte de voorbije weken echter geen enkele vogel tussen de framboosjes -en dat kan deels komen doordat die struiken achter ons tuinhuis staan en ik dus eigenlijk al in een hoek van 90 graden zou moeten kunnen kijken om ze te spotten- en meer zelfs: er zijn dit jaar gewoon minder vogels in onzen hof.
Ik vraag me af of die vogels  misschien door beginnen te hebben dat ik op het randje van hysterisch word als ik ze in mijn ooghoek spot en of er bij vogels een soort van gewenning zou optreden voor mijn fobische gedrag. Vogelkenner, iemand?

2 Als je in tijden van WK voetbal een donut wil eten, dan moet je al serieus manoeuvreren om er één te vinden die niet in de kleuren van de drapeau versierd is. Ik daag u uit! Picture or it didn't happen!

3 Na mijn vorige pingpong van gedachten kreeg ik meteen feedback over de toestand van Ignace Crombez. 't Is te zeggen: hij leeft nog én het gaat zelfs goed met hem! Omdat de info die ik kreeg deel uitmaakt van een geheime verrassing, kan ik hier absoluut nog niet meer over kwijt, maar zodra de lucht weer clear is, geef ik u een update!

4 Zouden er ook soldenborden bestaan die niet uit van dat foeilelijk fluogeel plastiek gemaakt zijn? Muntgroen, zacht kaki, frambozenroze of stemmig currygeel?
Serieus, ik vind die borden er zo... eh... goedkoop uitzien, dat ik al meteen een rem voel als het op aankopen aankomt. (Ik overdrijf! Echt!  Ik koop er echt niet minder om, maar dat fluo doet me zo aan de Primark denken, terwijl ik zeg maar liever iets van Nathalie Vleeschouwer koop! )
Smaakvolle klassesoldenborden, ik denk dat ik een gat in de markt heb gevonden.

5 Als het laaiend heet is en ik leg een kerst-CD van Michaël Bublé op, dan krijg ik het direct een beetje kouder!

6 Wedden dat u 6 getest hebt?

7 Ik denk dat prins Harry en Megan Markle helemaal nog niet op trouwreis gegaan zijn. Ze doen maar alsof, maar ik laat mij niet misleiden.

8 In de doos met manonpralines die ik op het oudercontact kreeg, zaten 60 stuks.
Het zou een hele mooie oefening in zelfbeheersing zijn om daar elke dag van de vakantie precies 1 praline van op te eten. Mindfull, in het moment. Bewust van de zoete smaak en het smeltende gevoel in mijn mond. Daarna eventjes een straf zatje koffie... En dan dat contrast proeven.
Op dag 2 besefte ik al dat die oefening door mijn eigen toedoen niet meer kon.

9 Poppies blijken vooral te groeien op net omgewoelde (zand)grond. In oorlogsgebied en al.
Nu onze oprit er vol van staat, denk ik soms dat er plots menselijke resten op gaan duiken. Of een skelet van een oorlogspaard.

10 Als je twee seconden te lang in de zon kijkt, lijkt het alsof je een persoonlijke getuige van de big bang bent. Do not try this at home.

11 Ik vraag mij af of mensen die geen vaatwas hebben dan écht de discipline hebben om élke dag 's morgens, 's middags én 's avonds alles met de hand af te wassen. Of zetten zij soms ook eens een restje in de pompbak?
En zouden zij dan misschien meer letten op wat ze kopen? Iets wat minder aan de borden plakt? Iets wat vlotter schoonspoelt? Of iets wat héél erg plakt, als ze een lang en uitgebreid gesprek met hun lief willen voeren, in tijden van WK en Tour de France? Is er daar eigenlijk al onderzoek naar gevoerd???

12 Als ik deze vakantie 'De gebroeders Leeuwenhart', 'Duet met valse noten', 'Wilde ganzen boven het ven' en 'Mijn tante is een grindewal' opnieuw zou lezen, zou ik dan enthousiast of ontgoocheld zijn? En zou mijn twaalfjarige ik weer naar boven komen of zou de magie van mijn lievelingsverhalen helemaal verdwenen zijn? Doen? Of niet doen?

13 Wat zou onze poes eigenlijk van ons vinden? En zou ze een favoriete Demetto hebben?

14 Als we in de auto zouden stappen en altijd rechtdoor zouden rijden, en telkens als we zouden kunnen kiezen, af zouden slaan naar rechts, waar zouden we dan na een hele dag rijden uitkomen? En zou er daar dan een camping zijn of eerder een duur hotel? Zulke dingen zou je eigenlijk ook op de pc moeten kunnen opzoeken, zeker? En met welk programma dan wel?
Als ik ooit eens twee maanden tijd heb, komt er misschien een grondig onderzoek.


dinsdag 3 juli 2018

Congé!


We sloten het schooljaar via het achterpoortje. Zeeën van tijd en ruimte lonken!

De eerste dag van 2 zalige vakantiemaanden stond al een picknick én een festivalletje op het programma. Hopelijk knallende voorbodes van weken waarin zoveel mag en niets moet...
Het hoeven geen spectaculaire dingen te zijn, maar varen met ons bootje, slapen in de tent, zwemmen in zee, picknicken in de bergen en lekker en véél eten mogen van mij altijd en overal! En combinaties daarvan, graaaaaaaaag! (Morgen eet ik bijvoorbeeld al in een boot. Emmytime. Lekker en veel. Man en vrouw, ik kan nu al niet wachten!)

Ik hoop dat u ook zo'n fijne tijd tegemoet gaat... 
Misschien heeft u nog niet meteen vakantie, maar zeg nu zelf: een onverwachte picknick of een nachtje in een tent, daar heb je zelfs geen zeeën van tijd voor nodig!

Geniet! 
Wat zeg ik?

GENIET!!!