woensdag 26 augustus 2015

Radio Gaga

Wij zaten hier gisterenavond met open mond en grote ogen te kijken naar de eerste aflevering van Radio Gaga, op het vernieuwde Canvas... Voor wie het gemist heeft, het concept is even eenvoudig als schitterend: 2 vrienden-theatermakers reizen met een mobiele radiostudio naar een opmerkelijke plek om daar -live, en met behulp van de bewoners- radio te maken.
Gisteren was revalidatiecentrum Pellenberg aan de beurt, en het resultaat greep naar de keel. Eindelijk nog eens een puur (en) menselijk programma, dat mensen hun verhaal laat doen, laat uitspreken, met ruimte voor nuance. Het deed ons nadenken, het kweekte empathie.
Iets met een lach en een traan, waarvoor heel veel dank.
Kijken!

zondag 23 augustus 2015

Plan B

Ik heb lang gedacht dat ik , als ik plots -hypothetisch- met acute drang weg zou willen uit het onderwijs wegens -nog hypothetischer - a) regelneverij b) schooljuffrouwmentaliteit c) administratieve rompslomp d) gezeur en gemopper of e) nog iets anders,  dat ik dan taarten zou gaan bakken of voor de Flair zou gaan werken.
Beide ideeën bleken waangedachten. Ik sta helemaal niet om mijn zelfgebakken taarten bekend. En het idee van de Flair ben ik ondertussen al ontgroeid (hmmm). 't Is niet dat ik panikeerde, want ik wil nog helemaal niet weg en er is zelfs alweer sprake van nogal wat goesting om erin te vliegen, maar een mens denkt soms toch al eens na over een plan B en C.

Ik zat dus een beetje in de rats met mijn alternatieven, het had zijn tijd nodig.

Nu heb ik sinds enkele dagen een compleet actie- en handelingsplan in mijn hoofd. Ontsproten en gerijpt in de verschillende wachtzalen van de dokters die we de voorbije weken frequenteerden. Tijd tot nadenken was er genoeg, want het lijkt deel van de doktersattitude om het begrip 'na afspraak' gelijk te stellen aan 'als het eens past', 'in de namiddag van...' of 'als het God belieft'. Ze doen hun best, denk ik dan. En ze hebben veel werk. Heel veel werk. In slechte omstandigheden...

Echt, ik meen het, de wachtzalen en bureaus van de gemiddelde neuroloog of prof lijken me ab-so- luut geen aangename plekken om te vertoeven. Droog en warm, en voorzien van de nieuwste snufjes, dat wel, maar als je zelf als de gezondste in het gezelschap binnengaat, heb je niet de minste garantie dat het zo blijft...  Laat staan als je er moet werken. Mijn plan B zou het professioneel veraangenamen van wachtzaaltjes en consultatieruimten zijn. Wat een gat in de markt!

'Troosteloos', 'overbelicht' en 'deprimerend' zijn die plekken, als je 't mij vraagt. En ook -en vooral- ondoordacht. Nu weet ik niet hoe frequent u al eens last van hoofdpijn of migraine of iets dergelijks hebt. En hoe goed u dan wit tl- licht verdraagt. En sneewwitte muren met spots erop. Ik weet ook niet wat u denkt over bordjes met als opschrift "Wij bedienen...", ze deden me denken aan een slagerij. Schapen naar de slachtbank, die hoofdpijnpatiënten. Ocharme. O, het geronk van een watermachine  die continu aan- en afslaat kunt u er op zo'n moment ook vast nog wel bijnemen... om nog niet van het in-en uitrijden van patiënten in bedden te spreken. (Vaak voorzien van enkel een ziekenhuishemdje. O, en een slip, dat kon ik goed zien). Luid lachende verpleegsters met zware parfums, ik som maar iets op...

Het fijnste voorbeeld van weldoordacht neurologisch inzicht was een dokterskamer waar de patiënt bij een zomerse 30 graden zo moest gaan zitten dat zijn gezicht knal in de zon zat, tegen licht kijkend en zonder verluchting. Daarna volgde een consult van een uur en een kwartier. Over hoofdpijntriggers. Als het niet zo om te bleiten was, zou ik er nog om gelachen hebben. Maar man toch...

Mijn plan B krijgt langzaam vorm: gedempt licht, zonnewering en triggervrije ruimtes, ik neem er mijn patent op. Misschien ooit...






vrijdag 21 augustus 2015

O-ow!

Bericht aan mezelf:

"Doe het komend weekend nog eens iets wat op je bucket list staat, de congé is zo voorbij!"

Eh... Watte? Eh... En wat dan? Eh... En heb ik daar iets voor nodig???


To be continued...

dinsdag 18 augustus 2015

Ge-clus-terd (2)

Zomer 2015 wordt nu toch al een zevental weken ontsierd door clusters... Omdat hij de moed erin zou houden, ons favorietje...


Dadde, en een goed stuk Côté d'Or met noten.

(En als u noveenkaarsen wil branden of een rozenkrans wil bidden, doe gerust. Alle beetjes mogen vanaf nu helpen.)

maandag 17 augustus 2015

Mijn voeten, Gérard!

Na vier dagen slenteren, flaneren, huppelen, trappelen en struinen, wens ik uitdrukkelijk mijn voeten te bedanken.
Ze brachten me zo een beetje overal, daar in het noorden van Italië...


 Op de trappen van de Neptunusfontein op de Piazza Maggiore in Bologna...


... op een dakloze bus met prachtig uitzicht over de rosse daken van la rossa...



... op de intens roze vloer van de basiliek van Modena...


... in groene binnentuinen van Eden...


... in de koelte van een voetenvijvertje bij het bisschoppelijk paleis van Modena...

En als je omhoog in plaats van naar beneden keek, zag dat er zó uit:








Ik herhaal: mijn voeten, Gerard!

zondag 9 augustus 2015

Bucketlist check-up...

Wooooow, ik was toch wel een beetje voortvarend, toen ik begin juli mijn bucketlist opstelde voor deze congé... Na 5,5 weken blijkt dat ik absoluut nog niet veel  kan/mag schrappen... Effe checke...

- Ondanks herhaaldelijke verdienstelijke pogingen van Frank en Sabine om de setting compleet en perfect te maken, lukte het me nog niet om in zee te zwemmen... Begin juli eindigde een eerste strandpoging in een mond vol zand en prikkende ogen. Te veel wind. Ik ben nog eens teruggegaan, maar dat was vooral om kinderschoenen te kopen in de hotste keet van de kust, de Zandvoetjes in Oostduinkerke. Maar ik dwaal af... Het enige zwemplezier tot nu toe speelde zich af in een Nederlands openluchtzwembad en in het Brugs Olympiabad. Nog niet afvinken, dus.

- Ik beklom een berg heuvel, die van de Kosmos, en eigenlijk reed ik met mijn fiets richting Dranouter via de Monteberg. Wie dat ooit deed, zal medelijden voelen en gaat mee in mijn euforie. Ik vink af: CHECK.

- Indisch eten, en ook Grieks en Thaïs, verspreid over verschillende dagen. Half gelukt: met Emmyemmy deed ik een takeaway bij een nieuw Thaïs restaurantjes in Ieper en dat beviel ons erg! O, en Amerikaans zat er onverwachts ook tussen, toen Nuno voor MCDo koos op zijn verjaardag... Italiaans staat nog op de planning, en gezien de traditie wil dat wij Grieks eten bij elke citytrip, begin ik nu al een beetje te likkebaarden! (Maak u geen zorgen, u smult straks virtueel mee, een uitgebreid blogverslag volgt na het sortietje naar Italië, volgende week. Nu al njom.) Thaïs: CHECK.

- Connie Palmen ligt op mijn nachtkastje. Ik was zo van de kaart door Hemmerechts' "De vrouw die de honden eten gaf" dat Connietje een beetje geduld moet oefenen. Ik bekom nog. En Connie komt nog. Stefan Brijs is er ondertussen door (Arend, geweldig, wat een bizarre geest) en de nieuwe ligt klaar. Lezen, lezen en nog eens lezen: HALVE CHECK.

- Reünie vierde ik al met heel wat fijne kadees. Maar jongens toch, wat kan het leven mooi zijn als je zit waar je wil, eet wat je wil en babbelt met wie je wil. Zwoele zomeravonden for the win, met dank aan Frank en Sabine. DUBBELCHECK.

- Zucht*ploeter*puf*zweet*fjoew... van dat lopen kwam absoluut nog niets in huis... Te warm. Te ver. Te lastig. Te inspannend. Niet ontspannend. Te vroeg op de dag. Te laat op de dag. Te veel volk. Te weinig volk. Ik vind zevenhonderd excuses... onterecht. Ik hernieuwd mijn voornemen. De vakantie duurt nog drie weken. Tijd zat (not). GEEN CHECK.

zaterdag 8 augustus 2015

17 jaar 'wij'


Wij zijn high school sweethearts, vandaag zeventien jaar samen.
Zeventien.
Ik wals de cijfers langzaam in mijn mond, ze smaken zoet.

We zijn blij om en dankbaar voor de vrolijke, goed gevulde jaren. De zon scheen het grootste deel van de tijd en als ze niet scheen, sneeuwde het meer dan het regende.
Het leven spaarde ons tot nu toe van grote zorgen. Het Nest is gezond, onze lijven en hoofden zijn dat meestal ook.
Een fijn vangnet van familie en vrienden, bij wie we weten waar we staan, loodst ons door woelige poelen. Peddels voor onze kajak.

Het voelt gek om te beseffen dat we vanaf nu langer samen dan niet samen zijn. Alsof de dingen nu pas echt beginnen te tellen. Alsof we nu pas loskomen. Nu is het echt voor echt.

Ik vouw mijn handen voor nog eens zoveel gezegende jaren. Gezond, vrolijk, zoet en warm. In rustige wateren. En met diezelfde peddels,  voor als de stroom versnelt of het meer regent dan sneeuwt.
Geplukte dagen, als kersen op een zwoele zomerdag.



vrijdag 7 augustus 2015

Vragen staat vrij


En zelfs tussen belfort-, kosmos- en Olympiabadbezoeken blijft er nog héél véél tijd over... voor de meest onmogelijke kindervragen. Op de meest onmogelijke plaatsen. Op de meest mogelijke momenten.
Een bloemlezing uit de voorbije 5 weken...

- Als je dood bent, weet je dat dan van jezelf? (Nuno)
- Bestaan er eigenlijk ook meisjesrenners? (Jack)
- Heeft iemand de grote varkens van de milieuboerderij opgegeten? (Nuno)
- Waarom rijdt de auto op diesel? (Nuno)
- Hoe weten Franse mensen hoe ze Frans moeten spreken? (Jack)
- Waarom mag Quinn naar Brugge als ik op kamp ben? (Nuno)
- Wanneer mag ik een gsm? En zal dat dan een smartphone zijn of een gewone? (Quinn)
- Waarom moet ik nog zo lang wachten op een gsm als Chensey er nu al een heeft? (Quinn)
- Waarom mag ik geen "vulemule" zeggen? (Jack)
- Hoe ver is die ster daar? Wijst naar een flauw lichtje hier ver vandaan... (Nuno)
- Is een krokodil een dino? (Nuno)
- Waar zit onze egel overdag? (Quinn)
- Is de Derde Wereldoorlog nu al begonnen? (Nuno)
- Welke kleur zal de glijbaan van het zwembad in Poperinge hebben? (Quinn)
- Wat zit er eigenlijk in water? (Nuno)
- Kan het belfort omvallen? (Quinn)
- Hoe gaan wij weten dat de Derde Wereldoorlog begonnen is? (Nuno)
- Wanneer komt onze boom op het rondpunt terug? (Quinn)
- Waarom is gras zacht? (Jack)
- Wat groeit er hier eigenlijk? (Jack)


Na negen jaar moederschap ben ik een specialist geworden in het bedenken van standaardantwoorden, antwoorden voor moeilijke gevallen en complete negatie...

" Dat zal je eens aan oom Janklaas moeten vragen."
" Oom Piethein zal dat eens uitleggen. Vraag het hem straks."
" Peterlander weet dat wel."
" Wat denk je zelf?"
" Waarom wil je dat weten?"
" Wie zegt dat?"
" We gaan het eens moeten opzoeken als we thuiskomen. "
" Gelukkig gaan we net naar opa. Hij weet dat wel!"

En soms weet ik het antwoord ook helemaal zelf: "Ja." "Neen."

"Daarom!"

donderdag 6 augustus 2015

"Watgaanwedoenvandaag?"

Twee maanden congé, het blijft een uitdaging om die dag na dag te vullen. De jeugd ten huize Het Nest heeft er geen enkel probleem mee om de zomerse dagen al gamend door te brengen, op de Wii of in online varianten van spelletjes met ronkende namen als "prinsessenvriendinnen", "racejerot" en ketnetprofielen allerhande. Ik geef toe dat ik me graag naast hen nestel om vier episodes van Helden na elkaar te bekijken (echt, aan Helden zal ik eens een volledige blogpost moeten wijden, zo machtig is 't), maar vakantie is in mijn hoofd toch eerder een samengaan van zon, gras, water en tuinspelletjes. Buiten. Met of zonder trui.

De julimaand was dankbaar qua weer, gezelschap en locatie: de zon brandde, Drakenjager was thuis en we gingen al eens op stap naar verre of dichtbije speelparadijzen, vaak met vriendjes van de jeugd of een enkele keer zelfs met nepoma en -opa.

De kosmos lonkte al enkele keren en met de meisjes van Fam was het een blij weerzien. Het uitzicht is verbluffend, de picknick is zo lekker als je 'm zelf maakt, en de ploeter-en klimtoestellen vinden ze hier effenaf top. Er stond nu ook een werfwc, waardoor iedereen op z'n gemak was...







Bij Takketa en Bertje op bezoek gaan is op zich al een vijfsterrenevenement (lees: landschildpadden, speeltuinen, verse frietjes en tonnen vol amusement), maar nu het Brugse Olympiabad af is, en er een compleet subtropisch bad bijgekomen is, moesten wij daar samen naartoe! En wow, hoe cool was dat?! Zoveel wateractiviteiten voor zo weinig geld! De drukte namen we erbij, maar een bezoekjes tussen de middag zou dat probleem al kunnen verhelpen, en dan blijven alleen de stroomversnelling, de warme lagune, het golfslagbad, de bandenglijbaan, het buitenband en de twee kinderbelevingsbaden over... En dat konden ze hier wel appreciëren...  Een aanrader!

En toch stak het absolute topevenement van de voorbije weken daar nog met kop en schouders bovenuit. Letterlijk, figuurlijk, vrolijk en adembenemend. (Dat laatste zeker ook letterlijk.)
We beklommen met oma, opa en Oom Piethein het belfort van Ieper. Voor 2 euro per persoon (Ieperlingen bezoeken het museum gratis) kun je 205 trappen hoog genieten van een uitzicht dat alle verbeelding tart. Bij mooi weer (en dat was het) kijk je tot in Frankrijk, over huizen, beken, bossen en heuvels heen. Je herkent schooltjes, voetbalveldjes, pleintjes, achtertuinen en zelfs dakzwembaden... "Top " is hier het woord!


De komende weken zitten nog altijd goed vol... Kamperen in Audresselles wordt een volgende highlight. En de Beekse Bergen, waar een leeuw nog zijn machtige zelf mag zijn... De jeugd krijgt het nog druk!
En ik ook... in Italië...











dinsdag 4 augustus 2015

Zespri!

In 2007 kochten en verbouwden wij -hoogzwanger van Boytje Nuno- ons huis. De vorige eigenaar had zonder verstand van zaken de hele tuin platgesnoeid. Het leverde een bizarre inkijk én een geambeteerde buurman op... en het besef dat we nog héél lang zouden moeten wachten tot de tuin weer een beetje privacy gaf... (Diezelfde buurman vertelde ons op een avond waarop de wijn al meer in de man dan in de kan was, dat de voormalige eigenares 's zomers topless zonnebaadde in het gras, en dat hij dat zeer kon appreciëren...) Alle hens aan dek dus, om de scheiding zo snel mogelijk van beplanting te voorzien... En omdat een sjette  ook maar een sjette is, en een plant kan groeien, boeien en bloeien, kochten we een kiwiplant.
Een wátte?!
Een kiwiplant!
Maanden-, neen, jarenlang kreeg de plant wel harige takken en een wilde haardos, maar als je geen kenner van uitheemse fruitsoorten was, kon je net zo goed denken dat het een groot uitgevallen haagplant was, iets tussen boom en struik, met grote groene bladeren en grappige, wijd vallende takken.
Groot was mijn verbazing toen ik gisteren, verborgen in de kruin 3 (drie! DRIE! TROIS!) kiwi's op hun dooie gemak van het zonnetje zag genieten!
Geduld loont. En als ik ergens terugvind wanneer ik ze mag oogsten, laat ik ook nog wel even weten hoe ze smaakten!
Zespri green, zomaar, in Vlamertinge-jardin!