Mijn tuinplan

Aaaarh! De lente!
Waar blijft de lente??
Wanhopig speurden wij de voorbije dagen naar streepjes zonlicht; de zomergarderobe bleef vers in de kast hangen.
Ik sloeg nogal wat plantjes in om mijn zomerschotels te kruiden, en ook mijn frambozenhoekje groeit en bloeit... Ver-lan-gen... Echt...

Van mijn schoonvader, die de tomatenkweek tot kunst heeft verheven , kreeg ik 5 (vijf!) tomatenplantjes. Van Takketa nog een zesde.  Om goed voor te zorgen. Om te oogsten. Om een hele zomer safe te zitten . Zoveel druk op de schouders door het aanvaarden van deze kostbare gift...

Op naar het tuincentrum (dat met de afkorting die een letterwoord geworden is), op zoek naar potgrond. Iets van een 50 liter, net genoeg om potten te vullen en de overschot bij mijn zwarte petunia's te gieten, die hadden dat geloof ik ook verdiend.
(Voor de goede verstaander: ik werk graag in mijn hovetje. Dolgraag zelfs. Maar eens het grove werk gedaan , 'vergeet' ik de opvolging al eens, zodat wanneer ik een eventuele bezoeker trots het resultaat wil tonen het onkruid alweer welig tiert en ik op kousenvoetjes weer een tuindag moet inplannen.)

Het tuincentrum, dus. Potgrond voor tomaten. En petunia's. Ik wist wel waar ik die zou vinden.
"Potgrond voor de moestuin", het etiket moest de lading dekken. En net toen ik mij een hernia aan 't heffen was om de zak die bovenaan op de palet lag (2 meter hoog, je zal 't nooit anders zien) in mijn kar te laden, dook het tuincentrummannetje op. "We kunnen maar beter eens overleggen."
Yeah, right. Een overleg over mijn tomatenplanten. En hun potgrond.

Of ik een idee had welk soort tuinierder ik was. 
Watte? En huh? Bestaan daar ook al soorten in? Een vrouwelijke, een occasionele en vooral een hongerige.

Plande ik mijn tomatenplanten goed te verzorgen?
Wukpeistnemwel? Vanzeneigenst, dadde!

Hij schatte mijn tuinkwaliteiten zeker niet te laag in (Lap! Gelnagels! Ik wist het!), maar als wij ons tuinplan eens van dichterbij zouden bekijken, konden we optimale keuzes maken, in het voordeel van onze tomatenoogst.
Wij? Ons tuinplan??? On-ze tomatenoogst? (Als- ie maar niet dacht dat hij zou mogen komen proeven, de ploert!)

Hij verklaarde zich nader. Er bestaan blijkbaar soorten potgrond. Van 7,5 euro voor 50 liter, die het water 25 % langer vasthielden. Want tomaten hebben dorst. Dus als ik een tuinierder was die er 2 keer per week aan zou denken mijn tomaten water te geven, was ik nu al streke.
Mij goed. Alhoewel, 2 keer per week? Ken jezelf, Mamasoet!

Tuincentrummannetje had een beter plan. Een wondermiddeltje, zeg maar, de Porsche in de garage van de potgronden: aarde die het water - hou u vast, lieve lezer- maar liefst 50 % langer vasthoudt.
U leest het goed. Vijf-tig procent. Half zoveel water geven, in mensentaal. Eén keer per week. Voor 8,5 euro. Een batje, quoi.

Ik vloog het mannetje net niet om de nek (de stakker zou 't gewicht vast niet kunnen dragen) en hij laadde de zak (vast 2 keer zijn eigen gewicht) met een zwaai in mijn kar.

Ik kwam thuis en er vielen druppels uit de lucht.
De gedachte dat de volgende regenbui mijn tomatenplanten wel 50 % langer zou blijven voeden, deed me de bui vergeten.

Mijn tuinplan?
Oogsten en opeten!