Gaatjes in je schoenen

Sinds ik met mijn nieuwe fiets door de westhoek sjees, heb ik veel meer tijd om te denken. Die ritjes in de open lucht duren enkele minuten langer, de wind waait een tikje harder en mijn humeur is meestal een halve kilo vrolijker dan in de Soetmobiel. (Toegegeven, ik ben een verbale bruut als ik alleen in mijn auto zit. U wil mij niet altijd achter het stuur tegenkomen, maar achteraf spijt mijn stoute mond me wel altijd. Echt waar. En 't gebeurt nu dus toch al heel wat minder vaak. Misschien mag het dan soms wel eens?)

Er is 100 meter tot aan het rondpunt en nog eens 150 meter tot aan de spoorweg nodig om het werk uit mijn hoofd te bannen en al de rest is dus pure creatieve winst. Zet er een lentezonnetje, een content muziekje en zo weinig mogelijk tegenwind bij en het hek in mijn brein is van de dam, de gedachtepingpong kan beginnen. 

Met het risico het 'rijp voor opname'-label te krijgen, deel ik graag enkele van mijn gedachten. 
Denk er vooral van wat u wil. 

- Een papieren agenda naast een digitale gebruiken heeft weinig tot geen zin. 't Is 't één of 't ander.

- Mocht Kerstmis in juni vallen, dan hadden we allemaal een hogere elektriciteitsrekening, behalve de ledkerstlichtjesgebruikers. En we aten misschien gezondere slaatjes en versierden de rozelaar, die meteen ook al onze kerst-T-shirts versierde. Compleet met ballen, slingers, herten en kerststerren. Misschien startte onze congé dan wel met een na-de-feestendieet en enkele intensieve sessies zomersport en hielden we het langer vol! Of net niet.

- De term druppelrotonde is tegenstrijdig op zichzelf. Ik zou eerder voor druppelpunt of dropje kiezen.  

- Als het erg waait, voel je de wind door de gaatjes van je sneakers. 't Hangt natuurlijk van het model af, maar toch: koude voeten blijven hier een no go. Of ik nieuwe sneakers verdien, laat ik in 't midden. Of mijn voeten minder stinken dan vroeger, daarover bestelde ik een studie. 

- Gemis kan fysiek pijn doen.

- Het is absurd wat mensen in de berm gooien. Gespot tussen de spoorweg van daarnet en onze oprit:

• een kanjer van een kassei (genre Paris-Roubaixtrofee, maar dubbel zo groot ), 
• een fiets zonder achterwiel, 
•  2 volledige pakken reclameblaadjes (nog altijd in de plastieken verpakking), 
• een gele tennisracket en enkele glazen flessen. 

Gevoelige lezers gaan nu maar beter geruisloos over naar mijn volgend puntje, maar voor wie een stalen maag heeft toch nog deze uitsmijter: er is ook een boerderij die zijn wc-afvoer in de berm loodst. Compleet met papier en al, netjes in de berm naast hun oprijlaan.  I kid you not. Zulke mensen hebben vast niet zo vaak bezoek. 

- Je kan mensen intimideren door veel te lachen. Contentement triggert vanalles, ook jaloezie.

- Er zijn mensen die een taart altijd in een even aantal stukken snijden en er zijn mensen die eerst vragen wie een stukje wil en hem dan in exact zoveel stukken snijden. Ik ben superfan van de eerste soort mensen, maar alleen als we oneven zijn én er taart over is. 

Ik heb er nog niet echt bij stilgestaan of mijn fietsgedachten in de winter verschillen van die in de zomer, maar misschien kan een databank daar in de toekomst wel duidelijkheid in scheppen. 
Ik hou u natuurlijk op de hoogte. Nog een reden om tuned te stayen!