The simple life

  De zon piept door de wolken... Zou het ...  

Wij zaten hier gisterenavond met open mond en grote ogen te kijken naar de eerste aflevering van Radio Gaga , op het vernieuwde Canvas... Voor wie het gemist heeft, het concept is even eenvoudig als schitterend: 2 vrienden-theatermakers reizen met een mobiele radiostudio naar een opmerkelijke plek om daar -live, en met behulp van de bewoners- radio te maken. Gisteren was revalidatiecentrum Pellenberg aan de beurt, en het resultaat greep naar de keel. Eindelijk nog eens een puur (en) menselijk programma, dat mensen hun verhaal laat doen, laat uitspreken, met ruimte voor nuance. Het deed ons nadenken, het kweekte empathie. Iets met een lach en een traan, waarvoor heel veel dank. Kijken!

Ik heb lang gedacht dat ik , als ik plots -hypothetisch- met acute drang weg zou willen uit het onderwijs wegens -nog hypothetischer - a) regelneverij b) schooljuffrouwmentaliteit c) administratieve rompslomp d) gezeur en gemopper of e) nog iets anders,  dat ik dan taarten zou gaan bakken of voor de Flair zou gaan werken. Beide ideeën bleken waangedachten. Ik sta helemaal niet om mijn zelfgebakken taarten bekend. En het idee van de Flair ben ik ondertussen al ontgroeid (hmmm). 't Is niet dat ik panikeerde, want ik wil nog helemaal niet weg en er is zelfs alweer sprake van nogal wat goesting om erin te vliegen, maar een mens denkt soms toch al eens na over een plan B en C. Ik zat dus een beetje in de rats met mijn alternatieven, het had zijn tijd nodig. Nu heb ik sinds enkele dagen een compleet actie- en handelingsplan in mijn hoofd. Ontsproten en gerijpt in de verschillende wachtzalen van de dokters die we de voorbije weken frequenteerden. Tijd tot nadenken was ...

Bericht aan mezelf: "Doe het komend weekend nog eens iets wat op je bucket list staat, de congé is zo voorbij!" Eh... Watte? Eh... En wat dan? Eh... En heb ik daar iets voor nodig??? To be continued...

Zomer 2015 wordt nu toch al een zevental weken ontsierd door clusters ... Omdat hij de moed erin zou houden, ons favorietje... Dadde, en een goed stuk Côté d'Or met noten. (En als u noveenkaarsen wil branden of een rozenkrans wil bidden, doe gerust. Alle beetjes mogen vanaf nu helpen.)

Na vier dagen slenteren, flaneren, huppelen, trappelen en struinen, wens ik uitdrukkelijk mijn voeten te bedanken. Ze brachten me zo een beetje overal, daar in het noorden van Italië...  Op de trappen van de Neptunusfontein op de Piazza Maggiore in Bologna... ... op een dakloze bus met prachtig uitzicht over de rosse daken van la rossa... ... op de intens roze vloer van de basiliek van Modena... ... in groene binnentuinen van Eden... ... in de koelte van een voetenvijvertje bij het bisschoppelijk paleis van Modena... En als je omhoog in plaats van naar beneden keek, zag dat er zó uit: Ik herhaal: mijn voeten, Gerard!

Wooooow, ik was toch wel een beetje voortvarend, toen ik begin juli mijn bucketlist opstelde voor deze congé... Na 5,5 weken blijkt dat ik absoluut nog niet veel  kan/mag schrappen... Effe checke... - Ondanks herhaaldelijke verdienstelijke pogingen van Frank en Sabine om de setting compleet en perfect te maken, lukte het me nog niet om in zee te zwemmen... Begin juli eindigde een eerste strandpoging in een mond vol zand en prikkende ogen. Te veel wind. Ik ben nog eens teruggegaan, maar dat was vooral om kinderschoenen te kopen in de hotste keet van de kust, de Zandvoetjes in Oostduinkerke. Maar ik dwaal af... Het enige zwemplezier tot nu toe speelde zich af in een Nederlands openluchtzwembad en in het Brugs Olympiabad. Nog niet afvinken, dus. - Ik beklom een berg heuvel, die van de Kosmos, en eigenlijk reed ik met mijn fiets richting Dranouter via de Monteberg. Wie dat ooit deed, zal medelijden voelen en gaat mee in mijn euforie. Ik vink af: CHECK. - Indisch eten, ...