Dura lex, sed lex

Ik heb niet zo heel veel reglementjes hier in huis.
Nu ik erover nadenk, denk ik dat ik ze op één hand kan tellen.

Dat we samen eten. Aan tafel. (één)
Dat diegene aan wie ik het beleefd vraag, de tafel dekt. (twee)
Dat je vroeg mag opstaan, maar dan echt muisstil, zonder de trap te doen kraken. (drie)
Dat je je mening moet zeggen. Maar beleefd. (vier)
Dat je je mening voor jezelf moet houden, zolang iemand anders aan het spreken is. (vijf)
Dat de ene oranje designstoel de mijne is en de andere gedeeld wordt door Drakenjager én Het Nest. Afhankelijk van wie het snelst kan lopen, en niet in het weekend. Dan is-ie altijd van Drakenjager. (zes)
WE ZIJN AAN HAND TWEE!
Oepsiedeisie!
Dat een 'alstublieft' en een 'dankjewel' de voorwaarden zijn om bediend te worden. Van eten. Van drank. Van een nieuwe pyjama. Van toegang tot de computer. (zeven)

Ik zie het nu pas, ik kan misschien nog wel een tweede hand vullen... maar het valt toch écht wel mee (Niet? Please?)
En toch zag ik me een poosje geleden genoodzaakt om een Volledig Nieuw Reglement in het leven te roepen... gewoon... omdat de orde anders danig verstoord werd, dat het niet meer leefbaar was!

Zeg nu zelf, zo'n papiertje klakken, dat is toch een moment van pure gelukzaligheid...