Ge-clus-terd

Ik neem u graag mee voor een mentaal experiment. Sluit uw ogen en beeld u even het volgende in.

Je wandelt in een winkelstraat. Plots voel je een ijskoude breinaald je rechterslaap doorboren. De naald wordt bloedheet en tegelijk ervaar je een kloppende, ondraaglijke, extreem hevige pijn tegen je slaap. Je kunt je ogen niet meer openen en moet meteen in een donkere kamer gaan zitten of liggen. (In een winkelstraat? Ik dacht het niet!) Je strompelt naar je auto en laat je naar huis rijden. Je huilt van de pijn. Je brult van de pijn.
Thuis raak je niet uit de auto: het daglicht brandt door je hoofd en de priem steekt je genadeloos, alsof je oog eruit zal vallen. Je wordt nat van het zweet en koelt meteen ook weer af. Je rilt.
Omdat je de pijn van je af wilt slaan, krijg je een tremor: je voet of hand gaat ongecontroleerd schudden. (Toevallige passanten vragen je partner of alles ok is, of ze een ambulance moeten bellen.)
Je huilt onophoudelijk en ergert je aan geuren die hje normaal niet ruikt. Van geluiden word je gek, je grijpt naar je oren om ze te bedekken. Je hoopt dat niemand moet hoesten.
Als je uiteindelijk uit de auto geraakt en via de trap je bed bereikt, merk je dat er wat licht tussen de rolluiken priemt... Het maakt je gek... Je schudt de pijn van je af en beseft dat alleen een injectie je zal kunnen verlossen...  Je partner weet dat ook en blijft bij je terwijl je in het donker naar je bovenbeen mikt.
Je gaat liggen en wacht. Je been beeft nog na. Je kreunt de laatste pijnscheuten weg.
Je slaapt.


We waren er twee zalige jaren gespaard van gebleven, maar de clusterhoofdpijn is sinds enkele dagen terug. Ik kan maar beter goed voor Drakenjager zorgen...