The simple life

Om de 2 jaar zwerven Drakenjager en zijn vrienden in rondjes, als waren het nomaden, op zoek naar locaties om de Belangrijkste Bijzaak ter Wereld samen te bekijken. In de voorrondes (tijdens de proefwerken!) lukt het niet altijd om samen te hokken voor elke match, maar zodra die achtste en kwartfinales in zicht komen is het uitkijken naar gezellige onderonsjes met hapjes, aangepast aan land van de roots van elk van hen. Gisteren was er de aftrap, terwijl ik dit typ knalde Frankrijk al een eerste keer een penalty in de netten... Geen wonder ook, want dit team brulde hier een Marseillaise die hoorbaar was tot in Rusland! Om een lang verhaal kort te maken: Allez les bleus! En... Vive la France!

Mo gastn toch , wat een voorjaar kregen wij eigenlijk?! De prachtige rozen die goed op weg waren de hele meimaand ons terras en humeur op te fleuren werden genadeloos neergebliksemd door buien waar het haar op mijn armen recht van ging staan. Ondertussen hoorde ik mijn tomaten niet klagen, want de hoge temperaturen deden hen de hoogte inschieten, zo hoog zelfs dat ik er -voorlopig- nog maar net boven kan kijken! RIP, rozen en welkom, tomaten! Gisteren was ik pas helemaal in mijn nopjes... de eerste frambozen blonken in hun vel. Ze geven de vervelende junimaand een beetje smaak, want veel meer dan studeren, lessen afwerken en corrigeren komt hier niet in huis. Nog 3 weken... en dan...

Van de ene op de andere dag moest ik haar gezellige gebabbel rond me missen. Bij de koffie, naast me in de zetel, in mijn mailbox, aan de telefoon... Appjes over onze lessen, toen het al lang donker was, babbels over onze drukke nestjes, gemopper over onze mannen, daar konden we wat van...  Ze nam de tijd die al lang op haar stond te wachten en nipte er zachtjes van.  Het beklemmende gevoel dat ik er niet elke dag voor haar kon zijn, viel moeilijk van me af te duwen. Ik kon maar hopen dat ze wist dat ik veel aan haar dacht. Het gemis sneed elke dag een beetje meer, en zoveel dingen zonder haar misten hun fijne glans.  Twee seizoenen later giet ze de dagen al wat zekerder in haar glas, ze weet dat de tijd blijft stromen. Ik geniet voorzichtig van haar weer wat dichter bij mij en snoep van momentjes samen...   Vandaag schonk ze mij een zelfgebundelde, kleurrijke receptenbundel .  Mijn hart maakte een sprongetje!  Laat ons maar af en to...

Wie mij kent, weet dat ik een zoetemondje ben... Ik doe mijn naam dan ook alle eer aan! Op Jacks verjaardagsfeestje én met zijn piratencommunie bestelden we zoetigheid bij Greet van Atelier Hortense , het dessertenwalhalla van Reningelst en omstreken. De keuze is enorm, de presentatie verfijnd en de smaak is hemels... We kozen voor 3 variaties 'cake in een potje', een zalig zoete frietjestaart en als kers op de... eh... tjah... een chocoladetaart met chocolademousse en een lichte toets van framboosjes. Zalig. Eerder proefden we ook al van de cheesecake op zanddeeg met frambozenconfijt en vers fruit. Mo man toch. Gastn, zo lekker!  Maar lekker! Zoooooooo lekker!  Merci, Greet! Pee is: Vergeet  uw toetsenbord niet schoon te vegen, uw kwijl druipt nu vast ook uit uw opengevallen mond.

Onze laatste communie zit erop! Met Hemelvaart vierden we de eerste communie van Jack, onder het motto 'Kapitein Jack vaart feestelijk uit!' Wat bedoeld was als een beperkt themafeestje, groeide uit tot een verkleedpartij was Jackjes (én onze!) mond van open viel. We hadden hem dan ook niet verteld dat alle gasten zich naar zijn thema zouden kleden... Dat de dresscode 'kapitein van de 7 zeeën' zoveel creativiteit in onze gasten zou doen opborrelen, hadden we nooit durven dromen. Er waren kapiteins, matrozen, piraten en zeemeerminnen, er zwom een visje , vergezeld van een vissersmeid en zelfs de garnaalvissers te paard kwamen meefeesten! Jackje kwam, zag en genoot... En wij waren apetrots op onze kleine kapitein!

Het weekend was een potje vol gezellige, zonovergoten momentjes. Op zondagavond slaat de realiteit telkens een beetje terug, maar dit keer kan ik er erg goed tegen. We gaan fijne weken tegemoet, en met de nieuwe sproeten op onze snoeten heeft Het Nest vernieuwde energie... Ik cruisete gisteren met de raampjes naar beneden door het prachtige Heuvelland... op de radio dit machtige nummer... Fijne zondag, fijne week!

Vandaag planden wij een gigantisch feest. Of misschien was 't vorig weekend al. Vast wel. Iedereen zou er zijn. Echt, iedereen, je wou het niet missen. We versierden het hele huis en vergaten ook de tuin niet. De wilde kersenbloesems dwarrelden bij elk zuchtje wind. Moeder natuur zat mee in 't spel...  Sneeuw in de lente, zo waren we 't gewoon.  Wie niets van ons feest wist, zal door onze luide doedelzak wel iets vermoed hebben. We zetten de hele straat af en zongen ons feestvarken wakker met een zelfbedacht verjaardagslied en begeleidden het gezelschap op gitaar, piano en viool. Er waren meer coupletten dan in het origineel en alle verzen rijmden... Het aperitiefje liep uit tot ver na desserttijd. Er waren warme en koude hapjes voor vlees- en champignoneters. Heel veel champignons met boursin, voor iedereen, want wie vlees eet, wilde ze ook.Zakjes chips voor de kleintjes. Een rode en een blauwe box vol. En wortels en bloemkooltjes. Witte worst voor al wie wou, en...