The simple life

Al wat je zelf doet, wordt niet door anderen gedaan. Een mantra die de voorbije weken telkens weer werd bewezen.  Het werkt o ok   omgekeerd, het werkt zelfs zeker omgekeerd, het werkt zelfs nog meer omgekeerd!  Want wat je zelf eens een keertje  niet doet, wordt blijkbaar wel door iemand ander s gedaan! (Ik had het veel eerder willen weten!) Bestond er een wandtegeltje van, ik hing het in de wc! Soms komt er een gedetailleerd instructieblad,welgemikte post-it, doorgemaild boodschappenlijstje of semidringend sms’je vanuit een station in een andere provincie aan te pas, maar dat neem ik graag voor lief, want als punt bij paal komt, blijkt delegeren   een stevig plan B.  Teamwork makes the dream work, niet? Het is een beetje loslaten, dat delegeren, maar ook daar was ik misschien wel aan toe. 1 ding is zeker: Drakenjager .Overstijgt. Zichzelf.

Een nieuw schooljaar, een nieuw roulement . Want wat is er ingewikkelder dan de combinatie werk - schooltijd - kinderen oppikken - kind naar voetbal brengen - kind van voetbal halen - kind naar expressie brengen - kind van expressie halen - kind naar atletiek brengen - kind van atletiek halen - zelf gaan zwemmen - zelf van het zwembad terugkeren - een toertje gaan lopen - van dat toertje terugkeren - kind naar drama brengen - kind van drama halen - zonder daar elke keer weer een drama van te maken ?! Ik zou het rijtje nog kunnen aanvullen met zwemles op school en een zwemzak die in de verkeerde auto ligt (lees: in die die met gesloten deuren aan het station staat), een fluojasje dat nog bij oma of mamie ligt (verfoeid zijn ze, die fluojasjes!), een voetbalbroekje dat nog naar gras ruikt op de dag van de match en meer van die accidenten, maar dat zijn voorbeelden van vorig schooljaar. Tot nu toe bleven we van groter onheil gespaard... Al waren we er dit keer heel goed op voorbereid...

9 hete weken en toch weer veel te kort... de vakantie zit er helaas weer op! Gemengde gevoelens, en zeker ook wel zin om er weer volle bak in te vliegen, zelfs bij Het Nest... maar de komende 2 maanden moeten we toch eerst nog zien te doorworstelen voor er opnieuw tijd is voor rust en ontspanning... Bij Quinn in de kamer blijft het gelukkig nog even zomeren... Check 'ndezen! Ik weet niet wat u denkt, maar ik word daar alleszins helemaal vrolijk van!

  Net als vorig jaar en het jaar daarvoor (en eigenlijk ook al de zomer daarvoor ) ontsnapten wij de voorbije dagen nog heel even aan de het-is-weer-bijna-september-en-we-zijn-er-nog-helemaal-niet-aan-toe-stress. Met even spannende als uitnodigende weersvoorspellingen voor het weekend dat we in ons hoofd hadden  (kamperen! tenten! bbq! vliegeren!) die dan ook nog eens om het kwartier veranderden ( pluie, orage, ciel couvert, averses faibles, rares averses, fortes rafales en ook gewoon ensoleillé ) gokten we met regenjassen, mutsen, windbreakers, fleecefraksjes en -haarbanden en toch ook enkele korte broeken dat het nog nét te doen zou zijn... Op naar Audresselles, naar onze camping, op ons plekje en met onze familie! Achteraf bekeken bleken het vestimentaire zorgen om niets: oma Lieve had blijkbaar gewoon mooi weer geregeld, ons contentement kon niet op! De zee gaf tonnen energie, de entourage gezellige ambiance en ik denk dat ik voorzichtig kan zeggen dat we we...

Ik had dus 4 witte bloempotten en één lama over. Met lege bloempotten kon ik nog wel een poosje leven, maar de lama stond zich daar maar een beetje te vervelen op de kast. We hadden er een beetje compassie mee en wreven elke morgen eens over z'n bolletje. Hij gaf geen kick en verroerde zijn pootjes niet, maar dat konden we natuurlijk langs een kant wel verwachten van een cache-pot . Ik denk dat ze ons groen gemis   in het voorbijrijden eens moet geroken of toch minstens gevoeld hebben, want plots stuurde Lieve uit het niets de vraag of we plantjes konden gebruiken... Telepathie, of toch minstens great minds die alike denken! Ik weet niet of u 't ook ziet, maar wij zagen onze lama daarnet kakebreed lachen! Danketje, Lieve, we gaan er goed voor zorgen!

20 jaar geleden - de éérste keer dat de Fransen wereldkampioen voetbal werden, zou Drakenjager zeggen, hij rekent ondertussen in kampioenschappen  - stonden wij met alle Claeyssens op een camping in Bretagne . Tijdens dat kampioenschap, en tijdens de finale. Waar mijn broer als enige voor Brazilië supporterde. Dit terzijde.  Het kan dus helemaal géén toeval zijn dat Emmyemmy en ik, in het kader -en misschien al een beetje in de nasleep - van al die recente voetbalfestiviteiten opnieuw aan de Côte d'Armor belandden! Op papier voor een roadtrip, want dat klinkt zo hip, in realiteit (laat ons vooral eerlijk zijn) om veel te veel te eten , af en toe iets te drinken en zo'n zestien keer per dag te chillen . Glampen op een glamping . Glamourous , want zo zijn we wel. 20 jaar, da's toch een hele lange poos; ik herkende een aantal Bretoense namen wel, maar zeggen dat er allerlei bellen rinkelden, zou de waarheid geweld aandoen. Al was het wel fijn om af en toe een compeet...

Ze was het type 'pittige, kortharige vrouw van middelbare leeftijd met fancy bril, die alle hoofden doet draaien' en in de hippe retro jurk die ze droeg was ze een levende reclame voor het enige merk dat ze in haar winkel verkocht. Toen we wilden afrekenen, vroeg ze mijn Moeke of die al klant was. Dat bleek niet zo, maar ikzelf wél en even later hoorde ik me mijn familienaam dicteren. Ik moest hem 4 keer spellen, wat op zich al geen goed teken was... want hoe moeilijk kan een naam van 6 letters eigenlijk zijn... maar we waren 2 provincies van ons huis vandaan en 't was zondag en iedereen had om het meest last van de tweede hittegolf van de zomer.  En toen vroeg ze dus mijn voornaam . Ik voelde de bui al half hangen. "Soetkin." " Wablief ?!" "Soetkin", herhaalde ik en ik geloof wel dat ik kalm bleef. " Waar hebben ze die naam gehaald ?!" rolde uit haar mond, en ik hoorde mijn Moeke naast me, duidelijk op haar  moeketenen ...