Doorgaan naar hoofdcontent

Ge-clus-terd

Ik neem u graag mee voor een mentaal experiment. Sluit uw ogen en beeld u even het volgende in.

Je wandelt in een winkelstraat. Plots voel je een ijskoude breinaald je rechterslaap doorboren. De naald wordt bloedheet en tegelijk ervaar je een kloppende, ondraaglijke, extreem hevige pijn tegen je slaap. Je kunt je ogen niet meer openen en moet meteen in een donkere kamer gaan zitten of liggen. (In een winkelstraat? Ik dacht het niet!) Je strompelt naar je auto en laat je naar huis rijden. Je huilt van de pijn. Je brult van de pijn.
Thuis raak je niet uit de auto: het daglicht brandt door je hoofd en de priem steekt je genadeloos, alsof je oog eruit zal vallen. Je wordt nat van het zweet en koelt meteen ook weer af. Je rilt.
Omdat je de pijn van je af wilt slaan, krijg je een tremor: je voet of hand gaat ongecontroleerd schudden. (Toevallige passanten vragen je partner of alles ok is, of ze een ambulance moeten bellen.)
Je huilt onophoudelijk en ergert je aan geuren die hje normaal niet ruikt. Van geluiden word je gek, je grijpt naar je oren om ze te bedekken. Je hoopt dat niemand moet hoesten.
Als je uiteindelijk uit de auto geraakt en via de trap je bed bereikt, merk je dat er wat licht tussen de rolluiken priemt... Het maakt je gek... Je schudt de pijn van je af en beseft dat alleen een injectie je zal kunnen verlossen...  Je partner weet dat ook en blijft bij je terwijl je in het donker naar je bovenbeen mikt.
Je gaat liggen en wacht. Je been beeft nog na. Je kreunt de laatste pijnscheuten weg.
Je slaapt.


We waren er twee zalige jaren gespaard van gebleven, maar de clusterhoofdpijn is sinds enkele dagen terug. Ik kan maar beter goed voor Drakenjager zorgen...


Reacties

  1. Mo gow wi! Zorg er idd maar goed voor!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik ken het gevoel. Verschrikkelijk en bij mij is de pijn gelukkig verminderd sinds ik zwanger ben geweest. Zorg maar goed voor jezelf. Veel beterschap

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oeie, lees dit nu pas...verzorg hem maar goed! Zou het stress-gerelateerd kunnen zijn misschien? Courage!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het hangt samen met luchtdruk, de seizoenen en nog enkele fijne triggers waar je geen invloed op kunt hebben...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Jouw reactie hieronder? GRAAG!

Populaire posts van deze blog

Therapeutisch wandelen: 610 coronakilometers

Had ik geweten wat 2020 zou brengen, ik had de nieuwjaarsbûche met veel plezier overgeslagen.  Als dat had geholpen, had ik zelfs niet afgeteld naar de eerste seconden van januari en ik was zelfs bereid geweest de hele activiteitenstoet van januari over te slaan.  Had ik geweten wat 2020 zou brengen, ik had mij een beetje voorbereid. Andere kerstcadeaus gekocht, andere hints gegeven voor mijn eigen geschenkje.  Want nu 2020 z'n herfst toont, zijn de dingen klaar en duidelijk: het enige wat ik écht versleten heb, zijn mijn wandelschoenen. Je kan niet eens zeggen dat ik graag wandelde, toen ik in december vorig jaar binnen de minuut besliste om met Lieve 24 kilometer te gaan wandelen .   (Ik denk zelfs dat ik er een beetje een hekel aan had.) Of 't moest aan zee zijn, in favoriet gezelschap.  Of in Antwerpen, van winkel naar winkel.  Of langs de Opaalkust, met de wind langs mijn oren.  Of op een bergpad vanuit een camping, onderweg naar een ijsje, een Orangina of verse pizza. Ok

8 jaar Mamasoet - mijn favorietje postjes

8 jaar geleden begon ik bij het begin van het Groot Verlof mijn gedachten op dit plekje op te schrijven. Ik kende mezelf: ik zou zoiets vast niet zo heel lang volhouden, maar het was het proberen waard. En niet geprobeerd is altijd verloren.  Girl, was I wrong ;-) Vandaag bundel ik hier graag enkele van mijn favorietjes! Een bloemlezing, zeker? Of een reisje door de tijd. Als je de pingpong in mijn hoofd bij het begin van de lente eens wil nalezen, dan nodig ik je met veel plezier  hier uit. Zet je misschien een beetje schrap, want 't is met 3 pingpongballen. In de zomer van 2016 las ik ' Not that kinda girl ' van Lena Dunham. Geïnspireerd daarop volgde een reeks postjes over mensen die mij iets leerden: mijn vake, mijn moeke en mijn kinders. Dat van mijn moeke vind je hier , wil je de hele reeks, grasduin dan via het label 'Lena Dunham'.   Ik schrijf al eens wat over de hindernissen en het onbegrip waar mijn kinders mee te kampen hebben. Nog altijd gaan we ervan u

Mamasoet proeft: vegan sjokla van Jonas!

Eén van mijn grootste verslavingen -naast wekelijkse roddelboekjes en dubieuze -websites uitspitten, straffe koffie slurpen in de vroege morgen en de frisse geur van nat gras- is zonder twijfel sjokla .  Sinds ik ergens in de lockdown besliste om een poosje vegan ( wuk ?! klik!)  te gaan eten, eet ik alleen nog zwarte -al dan niet met nootjes, kokos of een zoete dadelvulling, of gewoon als zoete combinatie van de voorgaande. (U merkt het al, "alleen nog zwarte" zegt alleen iets over de kleur en de cacaomassa, no way dat ik mij plots qua hoeveelheid zou beperken ;-) Mijn hart maakte dan ook een bungeesprong toen ik hoorde dat ik vegan sjokla mocht gaan proeven bij confiserie Jonas , al 10 jaar gespecialiseerd in vegan snoepgoed en sjokla.  Jonas doet alles zelf, van de aankoop van grondstoffen over het smelten, op temperatuur brengen, afkoelen en in vormen gieten tot het verpakken en versturen van zijn eindproducten, vooral naar groothandel.  Je kunt er ook terecht voor worksh