Een vol hoofd

Dat zonnig zijn waarover ik het laatst had, dat liep de laatste tijd niet echt van een leien dakje.
Ik merk in heel veel dingen dat ik niet altijd de Soet ben die ik in mijn hoofd het liefst zou willen zijn: niet de zorgeloze mama, niet de vrolijke vrouw-van, niet de optimistische vriendin en niet de (ge)motive(e)r(en)de collega. Ook niet de positieve zus of dochter. Erg.
Enfin, ik lijk iemand anders te worden, iemand die ik in mijn hoofd verfoei... Dat had ik vroeger al eens gehad, zij het in veel ergere mate, zo erg zelfs dat ik het niet meer helemaal alleen kon oplossen, maar bon, een mens denkt dan dat-ie het nooit meer zo ver zal laten komen en dat gemis en verdriet nooit meer zo groot zullen zijn. Alleen zijn er nu zoveel andere redenen die mijn hoofd doen hangen en de energie uit me zuigen.

Tijd voor een gefundeerd actieplan, zoveel werd deze winter duidelijk. Want dat ik het niet meer zo ver zou laten komen, dat had ik aan mezelf beloofd. En ik kan het Het Nest  in het algemeen en Drakenjager in het bijzonder niet aandoen om weer weg te zinken en te verlangen dat hij de wereld dan maar verder moet doen draaien terwijl ik minimum zes weken moet wachten op enig effect...

Actie, dus.
En die begon woensdagavond met de eerste sessie van een reeks mindfulnesstrainingen... De infrastructuur had ik in de vorm van een jogamatje in Decathlon gevonden, en de losse kledij en de open geest lagen gewoon in mijn kleerkast voor 't grijpen.
Ik had geen enkel idee wat te mogen verwachten, vooral omdat ik het concept nog niet helemaal kende, maar de verwachtingen die ik voor het gemak op de schouders van de docent laat rusten, lagen torenhoog. Dacht ik. Tot ik de medekandidaten hoorde: allemaal mensen uit het onderwijs, nogal wat onder hen op of zelfs net over het randje van een burn-out of iets wat daar erg fel op lijkt en heel wat alarmbeltrekkers die -net als ik- zichzelf niet meer helemaal herkenden.
Ik weet niet wat mij het meest deugd deed: de opluchting dat ik niet alleen was, de vaststelling dat sommigen er nog veel erger aan toe waren maar meteen ook de weg gevonden hadden of de geruststelling van onze docent die er dan toch wel in slaagde mijn hartslag te controleren en mijn ademhaling te vertragen. Ik kwam er in elk geval wat rustiger uit.

De grootste uitdaging is nu om elke dag wat rust te vinden. Minimum twintig minuten, maar ik mag mild zijn voor mezelf als het eens niet lukt. En positief aanwezig zijn. In het moment. Dat moet lukken. En als het niet lukt, ben ik weer wat mild voor mezelf.
Ik lees het nog eens na en denk bij mezelf dat ik een zwever zal moeten worden.
Benieuwd of dat lukt, al heb ik niet veel keuze...