Flashback naar de zomer: Napoli!

We mogen niet klagen en ik klaag niet. Ik ben een herfstmens (én zeker ook een wintermens!) maar toch mis ik de warme zomerzon nu al...

Het was Katrien (jaja, mijn coole collega-slash-vriendinne-slash-medemoedervandrie) die mij erop attent maakte dat jullie nog altijd een verslag van mijn zomertrip naar Napels en de Amalficoast tegoed hebben. Niet dat ik het vergeten was (fwietfwiet...# pompompom) , maar bon, de weken gaan open en dicht en binnenkort werd straks eens en toen was het plots nog later en uiteindelijk zijn we dus de laatste week van oktober. Tijd voor een verhaal vol foto's waar we ons aan kunnen verwarmen, we hebben het allemaal evenveel verdiend. 

Emmyemmy en ik zijn niet de grootste planners, maar omdat we door veranderde vliegtijden plots ons verblijf zagen inkorten, hadden we op voorhand wel goed nagedacht wat we met onze tijd zouden gaan doen. 

In alle brochures over Napels kun je lezen dat de benedenstad vuil, vies en onveilig is en dat hebben wij absoluut ook zo ervaren. (We werden op een avond achtervolgd, het vuilnis ligt kniehoog in de straten, we voelden ons verschillende keren bekeken en we zijn enkele keren door straatjes gelopen waarvan we achteraf twijfelden of we er ooit nog terug zouden durven of willen gaan. En eigenlijk zijn wij geen trunten, wij!) 

Op naar de brede lanen en smalle winkelstraatjes in de bovenstad, dus, en omdat een Italiaanse kuststad bezoeken in ons hoofd vast verbonden was met varen, planden we ook een dagje naar Procida, het minst toeristische eiland in de buurt (lees: de boot zit halfvol, het uitzicht is adembenemend, de haven is kleurrijk en pittoresk, de granita verfrist en lest dorst en de golven zijn woest en onstuimig). 

Wie ons een beetje kent, weet dat we niet de types zijn die 's avonds uit angst hun hotelkamer niet uitkomen. Neenee, als wij honger hebben, dan eten wij! (Ok, ok...  ook als wij geen honger hebben, eten wij.) Ik zal zelfs meer zeggen: we hebben gesmuld dat het een lieve lust was. Want als er iets is waar Italianen steengoed in zijn, is het in napolitaanse pizza's bakken en pasta al dente serveren met de garnituur waar wij al de hele dag over hadden nagedacht en gekwijld. (Pizza d'Angeli in de Via Pietro Colletta, that's where the magic happens! ) 

En ook toen we 's middags eerder wilden gaan voor een snelle hap, deden die charmante Italiano's ons een voorstel: een mozzarella als voorgerechtje... alleen bleek het een klomp van een halve kilo te zijn! Gastn, we hebben even een pauzetje moeten inlassen voor we aan onze pasta konden beginnen!

Wie ons een beetje kent, weet dat we niet de types zijn die 's avonds uit angst hun hotelkamer niet uitkomen. Neenee, als wij zin hebben, dan likken wij! (Ok, ok... ook als wij geen honger hebben, likken wij.) 

Ik voel hoe ik aan het afdwalen ben, weg van de kern van de zaak. Het moet ook allemaal maar niet zo lekker zijn... 

Napels is dus een stad van uitersten:  vervuilde gevels en kleurrijke mozaïeken,  groezelige straatverkopers en verfijnde specialiteitenwinkeltjes, donkere steegjes  en charmante pleintjes. Wie door de smalle weggetjes -of met de funiculare! -een weg naar boven kronkelt, wordt beloond met prachtige vergezichten, een mistige Vesuvius, schilderachtige gevels en zeezicht om U tegen te zeggen... 

O, en voor wie twijfelt... we wijken ook soms eens af van onze strakke planning en rigoureus voorbereide dagindeling...
Want hoe vaak krijg je de kans om te partycrashen op een echte Italiaanse trouw?
We zijn ook echte weddingcrashers, wij...