woensdag 13 december 2017

Op tijd is voor tijd...

Als ik me iets in het hoofd haal, smijt ik me al eens helemaal...

Gezonder gaan eten? Twee ananassen, een mango en vier mandarijnen!
De oprit sneeuwvrij maken? Hop met die schop!
Mijn viool opnieuw bespelen? Lessen bij mijn hippe juf!
Kamperen in de zomer? Reserveren in november!
Een toets voor mijn enthousiaste leerlingen? Zes nieuwe vragen en twee nieuwe documenten.
Ik wil maar zeggen: eens de trein raast, is er geen houden meer aan.

Dat is best vermoeiend en Ơ la limite is 't misschien niet altijd helemaal nodig, maar het maakt mij rustig als ik de koe bij de hoorns kan vatten en heerlijk ongeremd in de dingen kan vliegen. Een deadline mis ik nooit. Nog voor de laatste letter van de opdracht uitgesproken is, heb ik mij georiƫnteerd en voorbereid, klaar voor uitvoering en reflectie...
Ik kan ook nooit halverwege stoppen, de dingen moeten af. Aan half werk heb ik een hekel, tenzij het om zes manden strijk gaat. Maar voor de rest denk ik dat ik een doorbijtertje ben.

Zo komt het ook dat ik op 30 november het hele huis versierd had... en de dag erna de kerstboom getooid in goud en rood in de living stond te blinken. Driekwart van alle pakjes is gekocht en ik moet mezelf echt bedwingen om niet stiekem de strikjes los te pulken, benieuwd naar wat Drakenjager en Het Nest al enkele dagen subtiel proberen te verstoppen.
Als 't aan mij lag, begonnen we er vanavond aan!

Ik kwam gisteren de paasversiering tegen, de eitjes lachten me toe.
De doos steekt terug in de kast.
Nog even geduld, Mamasoet.
Nog even geduld!






Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Jouw reactie hieronder? GRAAG!