zondag 3 december 2017

Soetkin, maar toen even niet.

Ik ben over het algemeen heel tevreden met mijn naam; ze is niet zo heel alledaags en ze roept bij zo goed als iedereen die ze hoort een reactie op. Die reactie is erg divers en varieert van "Is dat Arabisch?" over "Dat heb ik nog nooit gehoord..." en in dezelfde adem "'t Is speciaal..." (wat evenveel is als "Bah!" maar 't schijnt beleefder te klinken) tot "Mooi!", "Pittig!" en "Tof, zeg!"

Voor wie 't echt wil weten, Soetkin is een Middelnederlandse naam die een verkleinvorm is voor 'Soet', wat -u raadt het vast wel- zoet betekent. Of lief. Of zoet én lief. (Of misschien zelfs gesuikerd, denk ik soms. Dat zou ook goed bij mij passen.)

Dat de meeste vrienden mij ondertussen gewoon "Soet" noemen zal eerder met gewoonte te maken hebben (of met dit blogje hier) dan met een afschuw voor "kin", of dat maak ik mezelf toch alleszins wijs. (Mocht het toch zo zijn, u gelieve me dit niet per kerende te melden. Laat mij gewoon in de waan dat "Soet" makkelijker en vlotter in de mond ligt. Of dat mensen me echt zoet vinden. Mocht het zo zijn, dan mag je 't mij wél zeggen, want positieve feedback mag altijd. )

Anyway, ik kan geen enkele andere naam bedenken die me beter zou passen. Ik geloof niet dat ik een Isabelle ben, of een Maéva, laat staan dat Laura of Annette bij me zou passen. Ook Tiffany, Hélène of -godbetert- Valentina zouden vloeken met mijn diepste ik. Laat het dus maar gewoon Soetkin zijn, of -zo u wil- Soet. Geen wissel, geen omruiling, simpel en klaar.

Behalve gisteren.
Toen had ik gewoon erg graag "Anne" geheten.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Jouw reactie hieronder? GRAAG!