Het gaat precies allemaal het vlotst als je de radio, tv, gsm of laptop uit laat staan, de laatste weken.
Helemaal vrolijk word ik pas bij een digitale detox, wanneer even niemand de cocon doorprikt.
En eigenlijk ligt veel mopperen niet in mijn aard; ik probeer oprecht het contentement in elke dag te plukken, de geschapen dag met de glimlach te begroeten en die vrolijkheid vast te houden tot 's avonds in mijn zetel... Soms lukt dat vlotjes, maar er zijn periodes waarin ik echt bewust al heel mindful en geaard moet zijn om tot 's middags te lachen. De donkerste dagen van het jaar roeren hun staart...
En toch zijn er altijd ook lichtpuntjes, tekenen dat het nog niet allemaal verkl*t is...
Want ik kan toch niet anders dan blij zijn als ik zie hoe hier onder de boom zelfgeknutselde cadeautjes liggen van een broertje voor zijn zus Kwin, vakkundig verpakt en met plakband zes keer verzegeld, zodat niemand -ik herhaal: echt, niemand, hé!!! - tot gluren wordt verleid... Geduld is een schone deugd... tot kerstavond!
En mijn mond krult spontaan in een glimlach als ik zie hoe de dochter alle rostjes die in ons huis rondslingeren verzamelt om het vuur van de Warmste Week nog wat aan te wakkeren... Win-win van Quinn, want wat moet een mens met zoveel rostjes? (Serieus, weet u het? Wat moet een mens in hemelsnaam met zoveel rostjes?! 't Is niet dat de bank ze wil, hé?! Of dat je er in de Ballon mee kan betalen, hé!)
Ook de comeback van mijn jeugdidolen stemt mijn hartje vrolijk... want los van het idee dat the Voice er nu ook is voor rijpere ^podiumtalenten, was ik helemaal thrilled toen ik zag dat één van mijn eerste kinderidolen (echt, ik was nog geen 9, denk ik, maar die liefde heeft zelfs mijn idolatrie voor Bryan Adams en Sinéad O'Connor overleefd...) een zalige comeback in de rode coachstoel maakt!! #danawinnerforever, het mens met het mooiste gebit van Vlaanderen zit in mijn hart. En nu dus ook weer élke vrijdag in 't kleinste kastje.
En ik kan toch niet anders dan dankbaar zijn... als ik zie hoe mensen rondom mij op een vrije zondag in een rechte lijn richting Duinkerke sjezen, de koffer gevuld met eten, dekens, winterjassen en dikke kousen... Ook al bestaat de kans dat het kamp al de dag erna weer ontruimd wordt door mannen in witte pakken, en ook al weten ze op voorhand niet welke ellende ze nu weer gaan zien en hoe lang het zal duren voor ze ook daar weer een beetje van bekomen zijn... Dat er mensen zijn die in deze donkere dagen zo gefocust zijn op goed doen voor anderen, daar krijgt mijn hartje warm van...
Blij ben ik ook wanneer we op een doordeweekse dinsdag met dat groepje vrolijke vegetariërs van Eva Westhoek een volle feesttafel enthousiastelingen kunnen overtuigen van Vlaamse klassiekers in een veggiejasje. Ballen in tomatensaus, vol-au-veggie en stoofvleeszondervlees... 't was er weer knal op! Hoera voor koeien in de wei, kippen in het veld en varkens in de modder!
En dan had ik het nog niet over zoveel goeie nieuwtjes die mij de voorbije weken bereikten... van mensen die ik liever heel wat vaker zou zien (en eigenlijk superhard en verschrikkelijk mis)... Dat zij mij na al die maanden, nadat ik er nota bene zélf voor koos eventjes wat anders te doen, op de hoogte blijven houden van de kleine en grote momenten in hun leven... Dat ik de voorbije weken zo goed als elke thuiswerkdag een machtige lunch had met al mijn lieve keppesleppen, daar ben ik echt héél dankbaar voor. Het gevoel voor eventjes van werk veranderd te zijn, maar niet van vriendinnen, daar leg ik mijn handjes voor samen...
Geruststelling voel ik ook als ik na een avond bingewatchen een sms naar mijn vriend stuur om mijn verontwaardiging, contentement of bezorgdheid over Rosa, Waldek of Simonne te verwoorden en bijna meteen ook een geruststellend berichtje terugkrijg waarin hij mijn emotie bevestigt of versterkt en in mijn voorspellingen en ideeën meegaat, als woonden wij in de straat van Judith en rekenden we bij een griepje op dokter Ann... Vrienden die meegaan in mijn hoofd, zalig!
't Is vaak helemaal niet zo moeilijk om in geklaag, gemor en gemopper te vervallen, om het halflege glas tot op de bodem leeg te slurpen, om te denken dat je in de modderpoel woont, terwijl het gras groen staat te lonken aan de andere kant van de heuvel... Maar nu ik mijn lijstje overloop en denk aan wat de komende weken nog gaat komen, weet ik het weer helemaal zeker: 't is nog niet ollemoale noa de wuppe!
Helemaal vrolijk word ik pas bij een digitale detox, wanneer even niemand de cocon doorprikt.
En eigenlijk ligt veel mopperen niet in mijn aard; ik probeer oprecht het contentement in elke dag te plukken, de geschapen dag met de glimlach te begroeten en die vrolijkheid vast te houden tot 's avonds in mijn zetel... Soms lukt dat vlotjes, maar er zijn periodes waarin ik echt bewust al heel mindful en geaard moet zijn om tot 's middags te lachen. De donkerste dagen van het jaar roeren hun staart...
En toch zijn er altijd ook lichtpuntjes, tekenen dat het nog niet allemaal verkl*t is...
Want ik kan toch niet anders dan blij zijn als ik zie hoe hier onder de boom zelfgeknutselde cadeautjes liggen van een broertje voor zijn zus Kwin, vakkundig verpakt en met plakband zes keer verzegeld, zodat niemand -ik herhaal: echt, niemand, hé!!! - tot gluren wordt verleid... Geduld is een schone deugd... tot kerstavond!
En mijn mond krult spontaan in een glimlach als ik zie hoe de dochter alle rostjes die in ons huis rondslingeren verzamelt om het vuur van de Warmste Week nog wat aan te wakkeren... Win-win van Quinn, want wat moet een mens met zoveel rostjes? (Serieus, weet u het? Wat moet een mens in hemelsnaam met zoveel rostjes?! 't Is niet dat de bank ze wil, hé?! Of dat je er in de Ballon mee kan betalen, hé!)
Ook de comeback van mijn jeugdidolen stemt mijn hartje vrolijk... want los van het idee dat the Voice er nu ook is voor rijpere ^podiumtalenten, was ik helemaal thrilled toen ik zag dat één van mijn eerste kinderidolen (echt, ik was nog geen 9, denk ik, maar die liefde heeft zelfs mijn idolatrie voor Bryan Adams en Sinéad O'Connor overleefd...) een zalige comeback in de rode coachstoel maakt!! #danawinnerforever, het mens met het mooiste gebit van Vlaanderen zit in mijn hart. En nu dus ook weer élke vrijdag in 't kleinste kastje.
En ik kan toch niet anders dan dankbaar zijn... als ik zie hoe mensen rondom mij op een vrije zondag in een rechte lijn richting Duinkerke sjezen, de koffer gevuld met eten, dekens, winterjassen en dikke kousen... Ook al bestaat de kans dat het kamp al de dag erna weer ontruimd wordt door mannen in witte pakken, en ook al weten ze op voorhand niet welke ellende ze nu weer gaan zien en hoe lang het zal duren voor ze ook daar weer een beetje van bekomen zijn... Dat er mensen zijn die in deze donkere dagen zo gefocust zijn op goed doen voor anderen, daar krijgt mijn hartje warm van...
Blij ben ik ook wanneer we op een doordeweekse dinsdag met dat groepje vrolijke vegetariërs van Eva Westhoek een volle feesttafel enthousiastelingen kunnen overtuigen van Vlaamse klassiekers in een veggiejasje. Ballen in tomatensaus, vol-au-veggie en stoofvleeszondervlees... 't was er weer knal op! Hoera voor koeien in de wei, kippen in het veld en varkens in de modder!
En dan had ik het nog niet over zoveel goeie nieuwtjes die mij de voorbije weken bereikten... van mensen die ik liever heel wat vaker zou zien (en eigenlijk superhard en verschrikkelijk mis)... Dat zij mij na al die maanden, nadat ik er nota bene zélf voor koos eventjes wat anders te doen, op de hoogte blijven houden van de kleine en grote momenten in hun leven... Dat ik de voorbije weken zo goed als elke thuiswerkdag een machtige lunch had met al mijn lieve keppesleppen, daar ben ik echt héél dankbaar voor. Het gevoel voor eventjes van werk veranderd te zijn, maar niet van vriendinnen, daar leg ik mijn handjes voor samen...
Geruststelling voel ik ook als ik na een avond bingewatchen een sms naar mijn vriend stuur om mijn verontwaardiging, contentement of bezorgdheid over Rosa, Waldek of Simonne te verwoorden en bijna meteen ook een geruststellend berichtje terugkrijg waarin hij mijn emotie bevestigt of versterkt en in mijn voorspellingen en ideeën meegaat, als woonden wij in de straat van Judith en rekenden we bij een griepje op dokter Ann... Vrienden die meegaan in mijn hoofd, zalig!
't Is vaak helemaal niet zo moeilijk om in geklaag, gemor en gemopper te vervallen, om het halflege glas tot op de bodem leeg te slurpen, om te denken dat je in de modderpoel woont, terwijl het gras groen staat te lonken aan de andere kant van de heuvel... Maar nu ik mijn lijstje overloop en denk aan wat de komende weken nog gaat komen, weet ik het weer helemaal zeker: 't is nog niet ollemoale noa de wuppe!
Reacties
Een reactie posten
Jouw reactie hieronder? GRAAG!