Kerstboompluk

Herinner je je nog de kerstboompluk die traditioneel na de kerstproevetjes in de basisschool gehouden werd? 

Ewel, die hele setting is de voorbije 30 jaar nog niet zo spectaculair veranderd... Kerstmis valt nog altijd eind december, de weken ervoor zijn (helaas!) nog altijd gevuld met proevetjes om te kijken waar de kinders ondertussen staan (as if... enfin... oh, laat ook maar...)  en de donder- of vrijdagnamiddag net voor de hele jeugd gezellig met de hele reutel de kerstcongé induikt, worden naar goeie traditie geschenkjes uitgedeeld aan klasgenootjes die net wél of net niet weten van wie het pakje komt.

Ik herinner me dat ik dat altijd heel spannend vond (vooral het niet weten of je wél of niet zou mogen kiezen voor wie je geschenkje was... en het gezicht afwachten van diegene die mijn pakje mocht openen) en ik weet zeker dat ik altijd heel blij was met wat ik kreeg. Ik bedoel, ik zou het me zeker herinnerd hebben als ik iets kreeg wat me niet beviel, maar ik was echt een heel aangenaam en dankbaar kind, blijkbaar. In mijn herinneringen, toch. Dat diegene die het tegendeel beweert dat maar eens hard maakt, zeg! 

Ik wil maar zeggen: de kerstmens in mij maakt stiekem een sprongetje als het briefje in de schooltas klaar zit waarop de kerstboompluk aangekondigd wordt. Ruim op voorhand, want mama's en papa's moeten ook de tijd krijgen om in de laatste drukke weekends voor het jaareinde nog snel iets te gaan kopen. En 't is ook altijd versierd, dat briefje: met een adventskrans waarvan al twee kaarsjes branden, een uitbundig lachende kerstman of enkele guirlandes, blinkende slingers en kerstballen. 

Dit jaar was het dus niet anders (wat had u gedacht!), en ik had het briefje een beetje argeloos bij mijn pc gelegd. Het is pas toen mijn oog er 2 dagen later nog eens op viel, dat tot me doordrong dat het dit jaar toch allemaal een beetje anders zou verlopen...:  "... Het geschenkje mag dus geen geld kosten en het is de bedoeling dat uw kind zelf iets maakt voor een ander kind uit de klas..."

Dat leverde deze foto op, en ik kan al de hele namiddag niet anders dan stiekem lachen...