donderdag 21 april 2016

Ze zeggen...

Nee, hoor,
ik ben jouw dagje niet vergeten!
Al enkele dagen door verdriet bevangen beet ik mijn lip kapot,
maar plots
zag ik jou overal...

... In het snoezige kousje
dat jij 11 jaar geleden
voor Quinntje breide...
't Zat plots tussen de rest van de was.
(Dankjewel. x)


... In de wokgroentjes:
te gebruiken tot jouw dagje...
Gewokt ter ere van jou.

... In mijn nieuwe sandaaltjes
die jij - 't zin roare moden...-
zeker ook eens had willen passen.

... In jouw Japanse kerselaar
die zoveel sjette geeft
dat ik er telkens vier keer van moet slikken.


Ze zeggen dat het slijt
maar dat voel ik niet.
Jij mag niet slijten.

Ik wou nog elke dag dat je hier was
om kousen te breien
om wok te smullen
om sandalen te passen
om aan bloemen te ruiken
en
de tranen van mijn toetsenbord te vegen.













4 opmerkingen:

Jouw reactie hieronder? GRAAG!