Doorgaan naar hoofdcontent

It's tea time!

Men stelde mij al -tig keer de vraag "of dat we leuk is, zo'n half kerstekind zijn" en "of er niet heel veel mensen zijn die mijn dag vergeten" en vooral "of ik dan minder, evenveel of meer cadeautjes krijg dan iemand anders".
Waarde lezer, ik kan u met de hand op 't hart zeggen dat ik helemaal niet te klagen heb!

Veel heb ik aan mijn moeke te danken, die er al 32 jaar lang op staat om een kerstbuche te eten op 24 december in de namiddag, vergezeld van een koffieklets, een geschenk en een verjaardagslied of zes. (Lieve lezer, ik hoor u tellen en ja, ik eet dus echt twéé kerstbuchen in 1 dag. Mag het even?)

Geschenkjes zijn een ander paar mouwen, want wij hebben niet echt een geschenkentraditie. Meer zelfs, we hebben er elkaar jaren geen gegeven (mijn drie kinders niet meegerekend, en zeg nu zelf, is er een mooier geschenk dan een kind?) Geen cadeaus, dus, (tot vorig jaar... )

Ik kan u zeggen dat ik een erg curieus mens ben, vooral als in: nieuwsgierig, overgeïnteresseerd, ongeduldig enzomeer. Vooral als Drakenjager de avond voor mijn dagje een loodzwaar pak onder de kerstboom dropt en me oplegt er zéker niet aan te komen. (Dat loodzwaar, dat heb ik van Emmy, die het voor mij eventjes gewogen heeft, aja, want ik mocht er niet aankomen!)
Loodzwaar! Groot! Rechthoekig!
En met tips als "het zijn er eigenlijk twee", "alle vrouwen zouden er blij mee zijn, nou ja, échte vrouwen dan" en "er bestaat geen shop van, je moet het online kopen" dacht ik aan... Louboutins!!!!

Groot was mijn verbazing en nog groter mijn vreugde toen Drakenjager bij het openen der pakjes nog maar eens bewees dat hij mij toch wel érg goed kent...
Dit prachtexemplaartje pronkt vanaf nu op mijn keukentablette, naast George:




It's tea time!

Reacties

Een reactie posten

Jouw reactie hieronder? GRAAG!

Populaire posts van deze blog

Pimp it!

Bij het scrollen door het maartnummer van Elle werd mijn aandacht getrokken door dit artikel ... Studs! Patches! Labels! Tralalaaaaa! Hoewel ik heel mindful aan het downsizen ben, kon ik de innerlijke dwang niet negeren: ik moest en zou mijn jeans fraksje pimpen. Op naar de Veritas! Lieve lezer, als ik het kan, kan jij het zeker! Al wat je nodig hebt, is een te pimpen kledingstuk, een strijkijzer, een katoenen doek en een hoopje lef.  Met deze DIY zou 't moeten lukken: Neem een foto van het maagdelijk blanke kledingsstuk. Gewoon, omdat je dan een ' voor en na' kan maken... Strijk het pand waarop je je applicatie wil aanbrengen mooi glad.   Leg je applicatie zoals jij hem op je kledij wil aanbrengen.( Hou rekening met naden en ribbeltjes: daar kun je niet goed op strijken.) Zorg er ook voor dat je je volledige ijzer op de afbeelding kan zetten. (Al deze onzin staat ook op het bijgeleverde instructievelletje. Volg de instructies, nèh....

We nailed it!

De voorbije weken dacht ik vaak na over een plan C. Een plan B was er al, ik verklapte er hier al 't één en 't ander over... Gelukkig is dat er nog niet van moeten komen, de clusters zijn -hou het hele Zoniënwoud vast- voorlopig onder controle. Het is natuurlijk wel zo dat ik graag ooit eens iets helemaal zot - buiten mijn comfort zone en al - zou doen, wat ver van mijn onderwijshabitat ligt, iets wat op andere uren zou vallen, en op andere plaatsen, en iets waar ik voorlopig nog niet zo gek veel over weet...  Ik informeerde me al, maar het blijkt vooral een duur affaire... Ik hou u op de hoogte, dat spreekt. Uitgestelde plannen zetten natuurlijk aan het dromen, en ik mocht gisterenavond al eens proeven van die lonkende, compleet andere wereld, die van de schoonheidsverzorging. Als proefpersoon mocht ik mee naar het examen nagelverzorging bij de avondschool hier in de buurt... Ik kwam tot volgende besluiten: - Niet elke deelneemster leek - zwiep-  uit Temptation Isl...

Stamboom

De oudste zoon moest een stamboom maken. Thuis. Drie generaties: hijzelf met broer en zus, ikzelf en Drakenjager en de grootouders. Allemaal met geboortejaar. En het mocht (moest?) creatief zijn. Wie de oudste zoon een beetje kent, beseft meteen dat het venijn in de staart zat én kan het resultaat voorspellen... De naam van zijn broer en zus kent hij vlot uit het hoofd, zijn ouders weet hij ook vaardig te benoemen en zelfs de derde leeftijd kent hij bij naam. Geboortejaren vond-ie terug op de verjaardagkalender. So far so good. Maar het moest dus creatief zijn. "Haal maar alles uit de kast." Hij dacht dat de juf het letterlijk bedoeld had... Na veel vijven, zessen, zevens en achten kwamen we tot het besluit dat hij netjes namen en geboortejaren zou opschrijven en blaadjes zou knippen en dat ik er dan zo goed en zo kwaad als het ging een boom van zou maken. En ik had nog wat paasdecoratie over, alzodus ... Zo geschiedde. Benieuwd hoeveel punten wij daarvoor ...