The simple life

Er klonk een luide discussie door het huis terwijl ik met mijn paatje aan de telefoon hing. Ik moest alles 2 keer vragen en hij moest alles 2 keer beantwoorden. Toen ik ophing (ja, 't is hier nog met een hoorn en een haak), duurde het geweld nog een poosje verder. Over een gsm-lader die bij de ene tiener hoorde en door de andere gebruikt werd, omdat die haar gsm-lader eerder dit jaar ook eens had uitgeleend om hem nooit meer terug te krijgen. En dat die gsm nu zoveel trager laadde. En dat dat geen toeval kon zijn. En dat de schuldige met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid haar broer was. En die was nochtans zo zeker dat het zijn gsm-lader was, want het merk stond erop, dus kon die lader niet van haar zijn, maar hij was zeker van hem. En wat dacht zij wel, dat ze zijn lader zomaar, zonder vragen, kon gebruiken! En wat dacht hij wel, dat zij haar gsm zeker niet ging kunnen opladen, en hij laadde al zo traag op en of hij misschien ook al eens gedacht had dat het toch...

Sinds ik met mijn nieuwe fiets door de westhoek sjees, heb ik veel meer tijd om te denken. Die ritjes in de open lucht duren enkele minuten langer, de wind waait een tikje harder en mijn humeur is meestal een halve kilo vrolijker dan in de Soetmobiel. (Toegegeven, ik ben een verbale bruut als ik alleen in mijn auto zit. U wil mij niet altijd achter het stuur tegenkomen, maar achteraf spijt mijn stoute mond me wel altijd. Echt waar. En 't gebeurt nu dus toch al heel wat minder vaak. Misschien mag het dan soms wel eens?) Er is 100 meter tot aan het rondpunt en nog eens 150 meter tot aan de spoorweg nodig om het werk uit mijn hoofd te bannen en al de rest is dus pure creatieve winst. Zet er een lentezonnetje, een content muziekje en zo weinig mogelijk tegenwind bij en het hek in mijn brein is van de dam, de gedachtepingpong kan beginnen.  Met het risico het 'rijp voor opname'-label te krijgen, deel ik graag enkele van mijn gedachten.  Denk er vooral van wat u wil. ...

De lucht kleurde goudgeelroze  vanmorgen. Net alsof-ie wist dat je vandaag alle gingers mag kussen. Yours truly wacht vol spanning ;-)

Het is hier een beetje stil de laatste tijd, ik weet het. Noem het een winterslaapje. De kerstvakantie gleed voorbij en nu de laatste uitslaapnacht erop zit, lijkt een terugblikje op z'n plaats. Op 't gemak, zoals de congé. Het begon nochtans helemaal pittig... met een onvoorbereide, ongeplande, doorregende, maar écht héél deugddoende staptocht van 24 kilometer. Op oude baskets en in regenbroek, waardoor het vaak wat meer op getjool dan op gestap leek, maar zij die dat hardop durfden te zeggen zaten warmpjes in hun zetel. Wij niet! Door de velden in fijn gezelschap sjezen in iets wat het midden hield tussen huppelen, manken en strompelen: heerlijk! Een deel van het plezier zat in de picknick die wij gezwind op onze rug meezeulden en in het idee dat ik grenzen verlegd had waarvan ik nooit in a million years ( mor écht niet! ) gedacht had dat ik nog maar in de verste verte de behoefte zou hebben om die te verleggen. Want wandelen, dat is zo niet Mamasoet! Maar babbelen en e...

De voorbije dagen heb ik een paar keer gedacht dat mijn glas half leeg was. Teveel emoties in te weinig dagen, zo weinig geslapen in veel te veel nachten en ogen die in stormvloed gingen.  Het zat precies allemaal tegelijk niet mee en de mist in mijn hoofd nam het over. In mijn glas stond plots maar een kliksje meer, ik kon het precies zelf niet meer vullen. En net toen ik de bodem dacht te zien, druppelden zoveel lieve mensen mijn glaasje weer vol. Met lieve kaartjes, gemeende knuffels en woorden waar ik het weer wat warmer van kreeg... Met troostende berichtjes vol bemoedigende woorden, 's morgens vroeg, 's avonds laat en alle uren daartussen. Met een sportzak vol begrafeniskleren toen mijn besteld pakje op zich liet wachten. Met een hand op mijn schouder en een knipoog. Ik kreeg -zomaar!- een Gini om de vrijdag door te komen en één van mijn liefste collega's bracht in de gietende regen een broodje voor me mee. Een andere lieverd schoof een plaatsje op toen ze ...

Het vroor enkele graden de voorbije nachten, we moesten gisteren voor het eerst sinds seizoenen weer een laagje ijsstof van de voorruit krabben... Ik beken met rode kaakjes dat ik dat soms een beetje gemist heb. Als Het Nest op de heetste dag van het jaar in een moment van absolute zwakte al eens zou durven mopperen, als ze het zouden wagen om over temperaturen van boven de 38 graden te klagen of als ze in al hun ondankbaarheid om dagen waarin je eigenlijk het liefst in je blootje in de frigo zou willen kruipen beginnen te neuten, antwoord ik sinds jaar en dag telkens weer hetzelfde. Een beetje belerend, ik weet het, maar ik vind dat élk weertype z'n charmes heeft;-) "Er komt een dag waarop het stenen uit de grond vriest en je vol heimwee terugdenkt aan deze bloedhete zomerdag. Nu denk je dat je zal smelten, maar mocht dat zo zijn, dan bewaar ik je in een friscodoosje-met-een-stokje en ik zet je weer buiten op de allereerste vriesdag. Je zal stollen en tegen Kerstmi...

"En als Sint-Maarten dood zal gaan, wie zal er hem dan opvolgen? Jezus?"