dinsdag 20 oktober 2015

Het meisje

Soms neemt iemand je zo bij de neus
dat je in een survivalmodus gaat.
Toon Tellegen heeft het ooit 
heel mooi verwoord: 


Ze wacht.

Nee, zegt ze. Ik wacht niet.

Ik dans. 

Ze danst, 
ze danst met lange, ranke passen, 
langzaam en aandachtig, 
ze houdt haar ogen dicht, 

ze danst door deuren en door ramen 
en door lange lankmoedige dagen- 
hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer- 

en telkens als ze niet meer kan 
en bijna, bijna valt, 
denk ze: Ik? 
ik val niet, ik dans. 

Toon Tellegen
Uit: Kruis en munt
Querido/Poetry International,
Amsterdam/Rotterdam 2000.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Jouw reactie hieronder? GRAAG!