Doorgaan naar hoofdcontent

De Fonderie? Nooit meer!

Het begon niet al te best. Toen we ons tafeltje toegewezen kregen, bleek dat bij de 'wand' te zijn, de posh benaming van de muur. (Doe gewoon, mevrouw, we hoeven geen blabla.) De tafeltjes rondom ons vulden zich met een chichipoepoe mengelmoes van een boven zijn stand levend volkje, gehuld in feesttenue en als een kerstboom behangen van goud- en zilverwerk. De maître sprak hen aan over zijn interessante wijnkaart, omdat hij 'uit hun gesprekken vermoedde dat ze kenners waren'. Fijn spel, kerel, maar heel doorzichtig.
Het wachtbordje was heerlijk, en we bestelden salades. In afwachting van hun komst, deelden we het enige aanwezige botertje op ons versneden wachtstuutje.

De salades waren royaal en de scampi blonken. Ik nam vier happen en de smaak beviel. Bij de vijfde hap zag ik iets bewegen. Na een dubbel- en driedubbelcheck kon ik mijn ogen niet geloven, de vierde keer was ik zeker: een harige, groene, kronkelende rups baande zich een weg door mijn slaatje!

Ontzet gaf ik mijn bord terug, het dienstertje stond perplex. De maître bezorgde ons een nieuw bord en verontschuldigde zich kort voor het voorval. Of wij opnieuw een slaatje wilden? Of we een drankje van de zaak wilden? Of we nog wensen hadden? Hij kreeg het niet over zijn lippen...

Toen we de dessertkaart na 20 minuten  nog niet gekregen hadden, was de maat vol. Zonder schaamte rekende hij af. Volle prijs, verder niks.

De Fonderie, jullie zien mij NOOIT meer terug, ik raad u nooit meer aan, en ik schonk jullie dit cadeau op tripadvisor:

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Pimp it!

Bij het scrollen door het maartnummer van Elle werd mijn aandacht getrokken door dit artikel ... Studs! Patches! Labels! Tralalaaaaa! Hoewel ik heel mindful aan het downsizen ben, kon ik de innerlijke dwang niet negeren: ik moest en zou mijn jeans fraksje pimpen. Op naar de Veritas! Lieve lezer, als ik het kan, kan jij het zeker! Al wat je nodig hebt, is een te pimpen kledingstuk, een strijkijzer, een katoenen doek en een hoopje lef.  Met deze DIY zou 't moeten lukken: Neem een foto van het maagdelijk blanke kledingsstuk. Gewoon, omdat je dan een ' voor en na' kan maken... Strijk het pand waarop je je applicatie wil aanbrengen mooi glad.   Leg je applicatie zoals jij hem op je kledij wil aanbrengen.( Hou rekening met naden en ribbeltjes: daar kun je niet goed op strijken.) Zorg er ook voor dat je je volledige ijzer op de afbeelding kan zetten. (Al deze onzin staat ook op het bijgeleverde instructievelletje. Volg de instructies, nèh....

We nailed it!

De voorbije weken dacht ik vaak na over een plan C. Een plan B was er al, ik verklapte er hier al 't één en 't ander over... Gelukkig is dat er nog niet van moeten komen, de clusters zijn -hou het hele Zoniënwoud vast- voorlopig onder controle. Het is natuurlijk wel zo dat ik graag ooit eens iets helemaal zot - buiten mijn comfort zone en al - zou doen, wat ver van mijn onderwijshabitat ligt, iets wat op andere uren zou vallen, en op andere plaatsen, en iets waar ik voorlopig nog niet zo gek veel over weet...  Ik informeerde me al, maar het blijkt vooral een duur affaire... Ik hou u op de hoogte, dat spreekt. Uitgestelde plannen zetten natuurlijk aan het dromen, en ik mocht gisterenavond al eens proeven van die lonkende, compleet andere wereld, die van de schoonheidsverzorging. Als proefpersoon mocht ik mee naar het examen nagelverzorging bij de avondschool hier in de buurt... Ik kwam tot volgende besluiten: - Niet elke deelneemster leek - zwiep-  uit Temptation Isl...

Stamboom

De oudste zoon moest een stamboom maken. Thuis. Drie generaties: hijzelf met broer en zus, ikzelf en Drakenjager en de grootouders. Allemaal met geboortejaar. En het mocht (moest?) creatief zijn. Wie de oudste zoon een beetje kent, beseft meteen dat het venijn in de staart zat én kan het resultaat voorspellen... De naam van zijn broer en zus kent hij vlot uit het hoofd, zijn ouders weet hij ook vaardig te benoemen en zelfs de derde leeftijd kent hij bij naam. Geboortejaren vond-ie terug op de verjaardagkalender. So far so good. Maar het moest dus creatief zijn. "Haal maar alles uit de kast." Hij dacht dat de juf het letterlijk bedoeld had... Na veel vijven, zessen, zevens en achten kwamen we tot het besluit dat hij netjes namen en geboortejaren zou opschrijven en blaadjes zou knippen en dat ik er dan zo goed en zo kwaad als het ging een boom van zou maken. En ik had nog wat paasdecoratie over, alzodus ... Zo geschiedde. Benieuwd hoeveel punten wij daarvoor ...