Couch potato

Ik weet het, ik weet het, ik moet dringend weer een beetje actiever worden. Met mijn benen en armen en al, niet met mijn tong. Actief zijn stond bovenaan mijn to do-lijst voor deze herfst. We zijn drie weken ver in de herfst en ik heb niet echt het gevoel dat ik er nu plots al aan toe ben.

Ik voel me niet geroepen.  (Hoe zou dat dan gaan? Ik stel me die call om de één of de andere reden als volgt voor: Mamasoet wandelt door het huis, een wasmand onder de arm. In de verte klinkt een stem die haar tot de orde roept:"Mamasoet, Mamasoet, luister! Je vergeet je prioriteiten! Zet je trots opzij... en trek je loop schoenen aan!  Run, Mamasoet,Run!")

Ik denk dat ik die stem al wel eens hoorde fluisteren, maar gewoon de muziek luider zette en vrolijk verder strollde. Richting zetel. Of richting bed. Bad.

Nu durf ik echt wel te zeggen dat er nog iets tussen is gekomen... Een nieuwe, geldige reden voor zoveel inactiviteit, zeg maar.  Mijn prenatale plannen werden vrijdag in de kiem gesmoord door de komst van de meest comfortabele, zalig zittende, gezellige en cosycomfy zetel die wij hier ooit hadden.

Het wordt een gezellige herfst, that's for sure ;-)