Doorgaan naar hoofdcontent

Stik eens op een lijntje!

Ik moet recht stikken.
Ik moet recht stikken.
Ik moet recht stikken.
Ik moet...

Ewel, ik vind dat even saai als hoe 't hier staat, dus stik ik meteen in een lapje stof i.p.v. oefenpapier.
Ewel, dat is gene kattenpis, zelfs niet met stof met voorgetekende lijnen. Ewel, ik vloek daar toch wel op en ewel, dat moet want hoe meer je oefent, hoe beter het gaat (dat is toch wat ik elk jaar bij hoog en bij laag beweer als mijn publiek zeurt en zaagt omdat het niet graag zinnen splitst. Ik zal toch wel wat empatischer zijn dit jaar...).

 Stikken dus. Op een lijntje.

Mijn resultaat voor vanavond is:

- een bijna afgewerkte schooletui waarvan mijn machine bijna zot draait op de velcro. Morgen even aan tante Marleen vragen...

- een zakje dat als turnzakje voor Quinnebolle bedoeld was, maar dat als puntje bij paaltje en naaldje in draadje kwam eigenlijk niet zo praktisch uitgedacht werd door uw trouwe auteur en in de loop van het productieproces plots een stuttemeuzel werd. Met lintjes, waarvan er al 1 aan hangt en een tweede in mijn hoofd zit. Véél op lijntjes gestikt vandaag! En nu maar hopen dat mijn appeltjesbrooddoos in mijn stuttemeuzel past.


O ja, voor wie foto's van mijn primaire stiksels verwacht... eh... de batterij van mijn kodak ... eh... de naald van de machine ... eh...
Er zijn er nog geen!

Reacties

  1. Zou Quinnebol de stuttemeuzel niet willen gebruiken als slaapzak voor haar pop?

    En een ietsiemienie klein detailke: je moet leren evenwijdig stikken met je persvoet, niet op lijntjes...ik zie je al op je stof overal lijntjes tekenen om op te kunnen stikken...en dan maar vloeken dat het allemaal altijd zo lang duurt ;-)

    En volgende keer neem maar die foto's...er is altijd wel iets positiefs dat we ervan kunnen zeggen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Jouw reactie hieronder? GRAAG!

Populaire posts van deze blog

Pimp it!

Bij het scrollen door het maartnummer van Elle werd mijn aandacht getrokken door dit artikel ... Studs! Patches! Labels! Tralalaaaaa! Hoewel ik heel mindful aan het downsizen ben, kon ik de innerlijke dwang niet negeren: ik moest en zou mijn jeans fraksje pimpen. Op naar de Veritas! Lieve lezer, als ik het kan, kan jij het zeker! Al wat je nodig hebt, is een te pimpen kledingstuk, een strijkijzer, een katoenen doek en een hoopje lef.  Met deze DIY zou 't moeten lukken: Neem een foto van het maagdelijk blanke kledingsstuk. Gewoon, omdat je dan een ' voor en na' kan maken... Strijk het pand waarop je je applicatie wil aanbrengen mooi glad.   Leg je applicatie zoals jij hem op je kledij wil aanbrengen.( Hou rekening met naden en ribbeltjes: daar kun je niet goed op strijken.) Zorg er ook voor dat je je volledige ijzer op de afbeelding kan zetten. (Al deze onzin staat ook op het bijgeleverde instructievelletje. Volg de instructies, nèh....

We nailed it!

De voorbije weken dacht ik vaak na over een plan C. Een plan B was er al, ik verklapte er hier al 't één en 't ander over... Gelukkig is dat er nog niet van moeten komen, de clusters zijn -hou het hele Zoniënwoud vast- voorlopig onder controle. Het is natuurlijk wel zo dat ik graag ooit eens iets helemaal zot - buiten mijn comfort zone en al - zou doen, wat ver van mijn onderwijshabitat ligt, iets wat op andere uren zou vallen, en op andere plaatsen, en iets waar ik voorlopig nog niet zo gek veel over weet...  Ik informeerde me al, maar het blijkt vooral een duur affaire... Ik hou u op de hoogte, dat spreekt. Uitgestelde plannen zetten natuurlijk aan het dromen, en ik mocht gisterenavond al eens proeven van die lonkende, compleet andere wereld, die van de schoonheidsverzorging. Als proefpersoon mocht ik mee naar het examen nagelverzorging bij de avondschool hier in de buurt... Ik kwam tot volgende besluiten: - Niet elke deelneemster leek - zwiep-  uit Temptation Isl...

Stamboom

De oudste zoon moest een stamboom maken. Thuis. Drie generaties: hijzelf met broer en zus, ikzelf en Drakenjager en de grootouders. Allemaal met geboortejaar. En het mocht (moest?) creatief zijn. Wie de oudste zoon een beetje kent, beseft meteen dat het venijn in de staart zat én kan het resultaat voorspellen... De naam van zijn broer en zus kent hij vlot uit het hoofd, zijn ouders weet hij ook vaardig te benoemen en zelfs de derde leeftijd kent hij bij naam. Geboortejaren vond-ie terug op de verjaardagkalender. So far so good. Maar het moest dus creatief zijn. "Haal maar alles uit de kast." Hij dacht dat de juf het letterlijk bedoeld had... Na veel vijven, zessen, zevens en achten kwamen we tot het besluit dat hij netjes namen en geboortejaren zou opschrijven en blaadjes zou knippen en dat ik er dan zo goed en zo kwaad als het ging een boom van zou maken. En ik had nog wat paasdecoratie over, alzodus ... Zo geschiedde. Benieuwd hoeveel punten wij daarvoor ...